Stany Prowincjonalne Holandii - Polski Serwis Naukowy

Stany Prowincjonalne Holandii i Zachodniej Fryzji (niderlandzki: Staten van Holland en Westfriesland) były organem reprezentującym interesy trzech stanów: (standen): szlachty, kleru i mieszczan (gminu). Gdy została utworzona Republika Zjednoczonych Prowincji, nie było już księcia panującego, a jedynie namiestnik (stadhouder) Niderlandów, który mógł być także jednocześnie stadhouderem kilku lub wszystkich z 7 prowincji niderlandzkich. Stadhouder zazwyczaj uczestniczył w holenderskich stanach prowincjonalnych, ponieważ prowincja Holandia miała dominującą pozycję w Republice.

Namiestnik (niderl. Stadhouder, niem. Statthalter ) – osoba zastępująca panującego, sprawująca w jego imieniu władzę w kraju, prowincji, dzielnicy lub na innym określonym terytorium. W starożytnym Rzymie, specjalny urzędnik, który miał za zadanie dopilnować, by do Rzymu spływały z prowincji należne podatki i daniny.

Stadhouder (niderl.), (Statthalter niem.) – namiestnik, taki tytuł nosili namiestnicy kierujący poszczególnymi prowincjami w ramach państwa Republika Zjednoczonych Prowincji. Najważniejsi byli stathouderzy prowincji Holandii. Książęta z dynastii Oranje-Nassau bywali stathouderami kilku (z siedmiu) prowincji jednocześnie, co dawało im zwierzchnią władzę nad niemal całym krajem. Zakres ich możliwości jako władców zmieniał się.

Szlachcie zazwyczaj przewodził landsadvocaat, po 1619 roku urząd ten zwał się wielki pensjonariusz Holandii (tak jak pensjonariusze w innych prowincjach). Pensjonariusz wraz ze swymi ludźmi rozporządzał 10 głosami (głosy "rycerstwa" – ridderschap), przedstawiciele miast, czyli gmin, rozporządzali razem 18 głosami.

Republika Zjednoczonych Prowincji (rzadziej: Republika Siedmiu Zjednoczonych Prowincji Niderlandzkich, niderl. - De Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden) – republika założona przez 7 protestanckich prowincji północnych Niderlandów (Holandia, Zelandia, Utrecht, Groningen, Geldria, Overijssel, Fryzja oraz flamandzka Flandria), które po zawarciu unii utrechckiej zdetronizowały w 1581 króla Hiszpanii Filipa II.

Mieszczaństwo – stan społeczny składający się z obywateli miast (łac. cives), czyli osób wolnych, podlegających prawu miejskiemu, uformowany w średniowieczu. Po upadku państwa stanowego klasa społeczna, nazywana częściej burżuazją (z fr. bourgeoisie - mieszkańcy miast); rzadziej mieszczaństwem nazywa się ogół mieszkańców miast. Ze względu na ideologiczne pejoratywne nacechowanie pojęć "mieszczaństwo" i "burżuazja" współczesna socjologia używa chętniej i częściej określenia klasa średnia.

Decyzje podejmowano większością głosów.