Stary Cmentarz – nieistniejąca nekropolia w Koszalinie, zajmowała powierzchnię 7,51 ha na obszarze pomiędzy dzisiejszymi ulicami Tadeusza Kościuszki, Młyńską i Al. Monte Cassino.

Historia nekropolii sięga początku XIX w., kiedy to w Koszalinie obowiązywał zakaz dokonywania pochówków w granicach miasta. Wtedy to władze miasta zakupiły od mieszkańca o nazwisku Westphal grunt i postanowiły przeznaczyć go na cmentarz grzebalny. W późniejszych latach teren cmentarza został powiększony, a w 1819 został poświęcony i od tego momentu rozpoczęto jego użytkowanie. Wiele grobów zwieńczały bogate grobowce i kaplice, należące do zamożnych koszalińskich rodów. W 1856 wybudowano dom dozorcy cmentarza, a w 1886 jedna z większych kaplic została przebudowana na dom pogrzebowy. Główne wejście znajdowało się od obecnej ulicy Młyńskiej i było ozdobione potężną bramą.

Cmentarz został zamknięty dla nowych pochówków w 1926, możliwe było jedynie grzebanie zmarłych w starszych grobach rodzinnych. Po 1939 pogrzebano tam ciała więźniów niemieckich. W związku ze zmianami po przejęciu Koszalina przez władze polskie cmentarz został opuszczony i ulegał stopniowej dewastacji. Pochówki nowych mieszkańców były dokonywany wyłącznie na tzw. Nowym Cmentarzu. Stary Cmentarz spotkał los podobny do innych poniemieckich nekropolii – w latach 60. XX wieku pozostałe nagrobki rozebrano, mogiły splantowano, a zieleń przekomponowano tworząc z terenu cmentarza Park im. Tadeusza Kościuszki.

Wśród koszalinian pochowanych na dawnym cmentarzu znajdowały się groby ludzi zasłużonych dla Koszalina, byli to m.in:

Źródła