Stefan Horngacher (ur. 20 września 1969 r. w Wörgl) – austriacki skoczek narciarski i trener, dwukrotny medalista olimpijski i pięciokrotny medalista mistrzostw świata.

Kariera

W Pucharze Świata zadebiutował 3 stycznia 1988 roku podczas konkursu w Innsbrucku, gdzie zajął 115. miejsce. Trzy dni później w Bischofshofen uplasował się na 110. miejscu. W związku z tym, że były to jego jedyne starty w sezonie 1987/1988 nie został sklasyfikowany w klasyfikacji generalnej. Kolejny raz w PŚ pojawił się dopiero rok później, ponownie startując tylko w Innsbrucku i Bischofshofen, jednak ponownie nie wywalczył punktów, w obu przypadkach plasując się w siódmej dziesiątce. W sezonie 1989/1990 po raz pierwszy pojawił się w zawodach PŚ poza Austrią. Nie zdołał jednak zdobyć punktów, jego najlepszym miejscem była szesnasta pozycja w Innsbrucku (do sezonu 1992/1993 obowiązywała inna punktacja za miejsca w konkursach Pucharu Świata).

Przełom w jego karierze nastąpił w sezonie 1990/1991. Już w drugim konkursie sezonu, w amerykańskim Lake Placid Stefan zajął 8. miejsce, zdobywając pierwsze punkty w karierze. W klasyfikacji końcowej 39. edycji Turnieju Czterech Skoczni wywalczył piąte miejsce po tym jak zajął dziewiąte miejsce w Oberstdorfie, trzecie w Garmisch-Partenkirchen (pierwsze podium w karierze), szóste w Innsbrucku oraz piąte w Bischofshofen. Dobre wyniki zaowocowały wyjazdem na Mistrzostwa Świata w Val di Fiemme w lutym 1991 roku. W indywidualnych startach był piąty na dużej skoczni, tracąc do medalowej pozycji niecałe 7 punktów, a na normalnym obiekcie zajął 22. miejsce. W konkursie drużynowym wspólnie z Heinzem Kuttinem, Ernstem Vettorim i Andreasem Felderem zdobył złoty medal. Zaledwie parę dni po mistrzostwach Horngacher odniósł swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo wygrywając zawody na skoczni Kulm w Tauplitz 24 lutego 1991 roku. Łącznie pięciokrotnie stawał na podium w tym sezonie (1 zwycięstwo, 3 drugie miejsca i 1 trzecie), co dało mu czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej. Co więcej zajął drugie miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 1990/1991 Pucharu Świata w lotach.

Kolejny sezon Austriak zajął od zajęcia trzeciego miejsca w kanadyjskim Thunder Bay 1 grudnia 1991 roku. Punkty zdobył jeszcze następnego dnia, gdy był siódmy, później jednak osiągał coraz słabsze wyniki. W efekcie zajął 29. miejsce w klasyfikacji generalnej. Wystąpił także na Mistrzostwach Świata w Lotach w Harrachovie w 1992 roku, jednak zajął dopiero 25. miejsce. Horngacher poprawił się w sezonie 1992/1993. W większości startów znajdował się w czołowej dziesiątce, choć tylko raz stanął na podium - 7 marca 1993 roku zajął drugie miejsce w fińskim Lahti, ustępując tylko Włochowi, Ivanowi Lunardiemu. W klasyfikacji generalnej tego sezonu zajął ostatecznie ósme miejsce. W lutym 1993 roku wziął udział w Mistrzostwach Świata w Falun, gdzie razem z Vettorim, Kuttinem oraz Andreasem Goldbergerem wywalczył brązowy medal w konkursie drużynowym. W indywidualnych startach był dziewiąty na normalnym obiekcie, a na dużej skoczni zajął trzynaste miejsce.

Po tym sukcesie nastąpił jeden z najsłabszych okresów w karierze Horngachera. W sezonie 1993/1994 zdobywał punkty, jednak jego najlepszym wynikiem było dziesiąte miejsce. Mimo to znalazł się w austriackiej kadrze na Igrzyska Olimpijskie w Lillehammer w 1994 roku, gdzie wraz z Kuttinem, Goldbergerem i Christianem Moserem zdobył brązowy medal w konkursie drużynowym. W występach indywidualnych wypadł słabiej, zajmując dwunaste miejsce na normalnej skoczni oraz dziewiętnaste na dużej. W sezonie 1994/1995 w ogóle nie pojawił się w zawodach PŚ. W sezonach 1995/1996 i 1996/1997 sporadycznie zdobywał punkty. Wystąpił jednak na Mistrzostwach Świata w Lotach w Tauplitz w 1996 roku, gdzie zajął 29. miejsce oraz na Mistrzostwach Świata w Trondheim w 1997 roku, na których indywidualnie plasował się w połowie drugiej dziesiątki. Na norweskich mistrzostwach Austriacy w składzie: Stefan Horngacher, Martin Höllwarth, Andreas Widhölzl i Andreas Goldberger nie zdobyli medalu w konkursie drużynowym. Zajęli czwarte miejsce po przegranej walce o brązowy medal z Niemcami, do których stracili 4,7 punktu.

Do dobrej formy Austriak wrócił w sezonie 1997/1998 zajmując 13. miejsce w klasyfikacji generalnej. Dwukrotnie stawał na podium: raz był drugi i raz trzeci, odpowiednio 20 i 21 grudnia 1997 roku w szwajcarskim Engelbergu. W ani jednym z konkursów 46. Turnieju Czterech Skoczni nie znalazł się w czołowej dziesiątce, jednak uzyskane wyniki dały mu ósme miejsce w klasyfikacji końcowej. 25 stycznia 1998 roku na Mistrzostwach Świata w Lotach w Oberstdorfie był osiemnasty. Najważniejszą imprezą sezonu były jednak Igrzyska Olimpijskie w Nagano. Olimpijskie zmagania Stefan zaczął od zajęcia dziesiątego miejsca indywidualnie na normalnej skoczni, jednak jego występ na dużym obiekcie zakończył się całkowitą klapą - po skoku na zaledwie 84,0 m Austriak zajął 60. miejsce. Także w konkursie drużynowym był najsłabszym członkiem ekipy austriackiej, która zdołała jednak zapewnić sobie brązowy medal.

W sezonie 1998/1999 odniósł swoje drugie i zarazem ostatnie zwycięstwo w PS, kiedy okazał się najlepszy na Wielkiej krokwi 16 stycznia 1999 r. w Zakopanem. Oprócz tego jeszcze dwukrotnie stawał na podium, raz na drugim i raz na trzecim miejscu, co pozwoliło mu zająć ósme miejsce w klasyfikacji generalnej. Po tym jak był siedemnasty w Oberstdorfie, szósty w Ga-Pa, piąty w Innsbrucku i siódmy w Bischofshofen zajął siódme miejsce w 47. Turnieju Czterech Skoczni. W tym samym roku odbywały się także Mistrzostwa Świata w Ramsau, podczas których Horngacher siódmy na normalnej skoczni, szesnasty na dużej, a razem z Widhölzlem, Höllwarthem i Reinhardem Schwarzenbergerem zdobył brązowy medal w drużynie. W sezonach 1999/2000 i 2000/2001 zajmował ósme miejsce w klasyfikacji generalnej, w obu przypadkach tylko raz stawając na podium. Na Mistrzostwach Świata w Lotach w Vikersund w 2000 roku zajął 21. miejsce. W poszczególnych konkursach 48. edycji Turnieju Czterech Skoczni był kolejno szósty, dziewiąty, dwunasty i ponownie szósty, co dało mu piąte miejsce w klasyfikacji końcowej. Miesiąc później odbyły się Mistrzostwa Świata w Lahti, które okazały się być najbardziej udaną imprezą w jego karierze. Wspólnie z Goldbergerem, Höllwarthem i Wolfgangiem Loitzlem zdobył drużynowo dwa medale: brązowy na dużej skoczni oraz złoty na normalnej. W indywidualnych konkursach również spisał się bardzo dobrze: był czwarty, przegrywając walkę o brązowy medal z Höllwarthem, a na dużym obiekcie był piąty.

W lecie 2001 roku zajął trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej ósmej edycji Letniego Grand Prix w skokach, ustępując tylko Adamowi Małyszowi i Goldbergerowi. W sezonie 2001/2002 wystartował w 21 indywidualnych konkursach Pucharu Świata i tylko raz nie zdobył punktów. Pięciokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, w tym 24 stycznia 2002 roku w japońskiej Hakubie po raz ostatni stanął na podium zajmując drugie miejsce. Igrzyska Olimpijskie w Salt Lake City w lutym 2002 roku były ostatnią dużą imprezą w jego karierze. Po pierwszej serii skoków na dużej skoczni zajmował dziewiąte miejsce. Udany skok w drugiej kolejce pozwolił mu przesunąć się aż na piąte miejsce, jednak do medalu nie wystarczył. Na normalnej skoczni wypadł trochę słabiej i zajął 11. miejsce. W konkursie drużynowym Austriacy w składzie Andreas Widhölzl, Stefan Horngacher, Martin Höllwarth i Wolfgang Loitzl po raz kolejny nie zdobyli medalu, przegrywając walkę z reprezentantami Słowenii o blisko 20 punktów. W klasyfikacji generalnej sezonu 2001/2002 zajął 12. miejsce. Ostatni oficjalny skok Stefan Horngacher oddał 17 marca 2002 roku norweskim Oslo, gdzie zajął 27. miejsce. Łącznie w przeciągu kariery Austriak 15. razy stawał na podium zawodów PŚ, w tym dwa razy zwyciężył, osiem razy był drugi i pięć razy trzeci.