Stefan Kieniewicz - Polski Serwis Naukowy

Stefan Kieniewicz (ur. 20 września 1907 w Dereszewiczach na Polesiu, zm. 2 maja 1992 w Konstancinie) – historyk polski.

Absolwent Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego w Warszawie (1925). Ukończył historię na Uniwersytecie Poznańskim (1930), wśród jego wykładowców byli Marceli Handelsman i Adam Skałkowski. W roku 1934 obronił doktorat. Od roku 1937 do 1944 pracował w Archiwum Skarbowym w Warszawie. Podczas wojny służył w Biurze Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej. Podczas powstania warszawskiego został ranny, po jego upadku był przetrzymywany w obozach w Wirtembergii i Badenii.

Powstanie warszawskie () – wystąpienie zbrojne przeciwko okupującym Warszawę wojskom niemieckim, zorganizowane przez Armię Krajową w ramach akcji "Burza", połączone z ujawnieniem się i oficjalną działalnością najwyższych struktur Polskiego Państwa Podziemnego.

II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci).

Po wojnie związał się z Instytutem Historii Uniwersytetu Warszawskiego. Po habilitacji na Uniwersytecie Jagiellońskim (1946) był zastępcą profesora UW, od 1949 profesorem nadzwyczajnym, a od 1958 profesorem zwyczajnym.

Pracował także w Instytucie Historii PAN (1953-1968). W 1965 został członkiem-korespondentem PAN, w 1970 członkiem rzeczywistym. Był członkiem i przewodniczącym (1969-1984) Komitetu Nauk Historycznych PAN. Należał do Polskiego Towarzystwa Historycznego (1974 członek honorowy) oraz Węgierskiej Akademii Nauk (od 1975 członek zagraniczny).

Doctor honoris causa (z łac. [doktor] dla zaszczytu) – honorowy tytuł naukowy nadawany przez uczelnie osobom szczególnie zasłużonym dla nauki i kultury. Nie wymaga posiadania formalnego wykształcenia, ale nadawany jest zazwyczaj[potrzebne źródło] osobom o wysokim statusie społecznym lub naukowym.

Adam Mieczysław Skałkowski (ur. 30 września 1877 we Lwowie, zm. 17 kwietnia 1951 w Poznaniu), historyk polski, profesor Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Poznańskiego.

W roku 1975 Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie nadał mu doktorat honoris causa. W 1978 otrzymał nagrodę państwową I stopnia, był odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. 22 lipca 1964 roku z okazji 20-lecia Polski Ludowej otrzymał nagrodę państwową II stopnia.

Andrzej Zahorski (ur. 15 lipca 1923 w Warszawie, zm. 15 grudnia 1995 w Warszawie) – polski historyk, profesor Uniwersytetu Warszawskiego oraz Wojskowej Akademii Politycznej.

XVIII Liceum Ogólnokształcące im. Jana Zamoyskiego w Warszawie – jedno z najstarszych liceów w Warszawie, powstało w 1905 roku. Szkoła znajduje się w gmachu przy ulicy Smolnej 30 w Śródmieściu, równoległej do Alej Jerozolimskich i Foksal i łączącej Nowy Świat z górnym budynkiem stacji kolejowej Warszawa Powiśle, bliżej tego ostatniego.

Specjalizował się w historii Polski XIX wieku. Opublikował ponad 500 prac naukowych, m.in.:

Społeczeństwo polskie w powstaniu poznańskim 1848 r. (1935)

Adam Sapieha (1939)

Ruch chłopski w Galicji w 1846 r. (1951)

Historia Polski 1795-1918 (1968)

Powstanie styczniowe (1972)

Jego synem jest profesor Jan Kieniewicz.

Publikacje

Stefan Kieniewicz, Warszawa w powstaniu styczniowym, Warszawa 1983; (wydanie ocenzurowane przez cenzurę stanu wojennego) ISBN 83-214-0303-4

Stefan Kieniewicz, Powstanie styczniowe, Warszawa 1972; ISBN 83-01-03652-4

Stefan Kieniewicz, Andrzej Zahorski, Władysław Zajewski, Trzy powstania narodowe: kościuszkowskie, listopadowe i styczniowe, Warszawa 1994; ISBN 83-05-13443-1

Stefan Kieniewicz, Przesłanki rozwoju nauki polskiej w okresie międzypowstaniowym. Studia i materiały z dziejów nauki polskiej, Seria E,Z.5, 1973.

Stefan Kieniewicz, Les insurrections polonaises du XIXe siècle et le problème de l'aide de la France. Warszawa, P.W.N, 1971. Conférence au Centre Scientifique de Paris de l'Académie Polonaise des Sciences le 24 avril 1970.

Stefan Kieniewicz, Les chances de l'insurrection polonaise de 1863. Warszawa, P. W. N., 1973. Conférence au Centre Scientifique de Paris de l'Académie Polonaise des Sciences le 7 décembre 1973.

Stefan Kieniewicz, Smolna 30. Urywki wspomnień. W: Smolna 30. Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego Warszawa: PIW, 1989, s. 126-132.

Przypisy

Smolna 30. Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego Warszawa: PIW, 1989; spis absolwentów na s. 346, poz. 20. oraz fot. 42 po s. 224 oraz "Smolna 30. Urywki wspomnień." s. 126-132.
Doktorzy honoris causa UMCS. umcs.lublin.pl. [dostęp 23 lutego 2011].
Dziennik Polski, rok XX, nr 171 (6363), s. 1.

Bibliografia

Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny, edycja 2, Warszawa 1989

Elżbieta Orman: Wnuk powstania styczniowego w: Polityka - nr 38 (2621)/2007, s. 105

Smolna 30. Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego Warszawa: PIW, 1989; spis absolwentów na s. 346, poz. 20. fot. 42 po s. 224.