Stefania Sempołowska (1 października 1869 we wsi Polonisz koło Środy - 31 stycznia 1944 w Warszawie) – nauczycielka i działaczka oświatowa, bojowniczka o prawa dziecka, dziennikarka i pisarka.

Mając 17 lat zdała egzamin na Patent nauczycielki przed rządową komisją w Warszawie. Od tej chwili rozpoczyna się niestrudzone życie nauczycielki, działaczki oświatowej, bojowniczki o prawa dziecka, dziennikarki i pisarki – autorki wielu podręczników dla dzieci. W okresie międzywojennym zajmowała się także publicystyką oświatową, domagając się pełnego dostępu do oświaty wszystkich warstw społecznych.

Była członkiem Towarzystwa Oświaty Demokratycznej Nowe Tory oraz współredaktorem czasopisma dla młodzieży Z bliska i z daleka, a później dwutygodnika dla dzieci i wychowawców W słońcu.

W czasie Rewolucji 1905 r. prowadziła akcje pomocy więźniom politycznym. Razem z adwokatem Stanisławem Patkiem (swym życiowym partnerem), kierowała Kołem Obrońców Politycznych (m.in. w głośnej sprawie Stefana Okrzei). Za swoją działalność była kilkakrotnie aresztowana, wydalona do Galicji, szykanowana przez władze carskie. Mimo przeciwieństw losu, ciężkiej choroby, która ją dotknęła, pozostawała wierna swoim ideałom.

Pochowana została w rodzinnym grobowcu na Powązkach. Chciała, aby na mogile wyryć słowo „nauczycielka”, bo tę dziedzinę pracy spośród wszystkich, którym służyła – uważała za najważniejszą i najbardziej przez nią ukochaną.

Główne prace pisarskie

Stefania Sempołowska jest patronką wielu szkół, m.in.:

Przypisy