|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Pierwszymi ludźmi, którzy zaczęli używać pisma, byli prawdopodobnie mieszkańcy starożytnej Mezopotamii, państwa leżącego niegdyś na terenie dzisiejszego Iraku. Pisali oni już w czwartym tysiącleciu przed... Stymulator, umożliwiający zbadanie obszarów mózgu zaangażowanych w analizę znaków dotykowych, opracowuje Weronika Dębowska z Instytutu Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego. Dzięki urządzeniu będzie można obserwować, które rejony w mózgu i jak zmienia... Międzynarodowy zespół naukowców opracował "drzewo genealogiczne" żyjących i wymarłych gatunków przeżuwaczy. Wyniki, opublikowane w czasopiśmie PNAS (Proceedings of the National Academy of Sciences), przekonująco łączą dziedzictwo zróżnicowanej grupy gatunków.... Nowe drzewo genealogiczne protea (nazwa polska nieustalona, powszechnie zwane sugarbushes) pokazuje, że nowe gatunki tych drzew pojawiają się trzy razy szybciej w gorących punktach bioróżnorodności Australii i Południowej Afryki niż w pozostałych częściach świata.
Wyniki badań,... Czy zmiany klimatu w XXI w. mogą zmienić kształt drzewa życia? Wyniki nowych badań dofinansowanych ze środków unijnych pokazują, że niekoniecznie tak musi być. Analiza drzew filogenetycznych w wysokiej rozdzielczości pokazała, że drzewo może st...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Stemma codicumCzy wiesz że...? Archetyp - termin z dziedziny krytyki tekstu i filologii klasycznej. Archetyp w "stemma codicum" jest to kodeks, od którego pochodzą wszystkie inne kolacjonowane kodeksy zawierające przekaz danego dzieła. Kolacjonowanie (od łac. collatio, zbieranie) - w pracach edytorskich w ramach krytyki tekstu proces porównywania postaci tekstu danego dzieła w różnych zachowanych jego przekazach (najczęściej rękopiśmiennych). Obejmuje to m.in. sporządzenie dokładnego opisu poszczególnych manuskryptów, ich przebadanie pod względem kodykologicznym, paleograficznym oraz pod względem stanu przekazywanego przez nich tekstu. Podstawą porównania jest rozpoznanie pojawiających się nieuchronnie w kolejnych kopiach błędów. Najistotniejsze są tu tzw. błędy znaczące - wszystkie te błędy, których nie mogli popełnić niezależnie od siebie dwaj różni kopiści (np. pominięcie linijki w wierszu lub zdania/akapitu w prozie, przestawienie kolejności linijek), najczęściej dają one początek nowej gałęzi w stemmacie. Ze względu na proces kolacjonowania, wydziela się dwa podstawowe typy błędów: Stemma codicum (gr.-łac. drzewo genealogiczne - dosł. girlanda - kodeksów), częściej skrótowo stemma - termin techniczny występujący w krytyce tekstu. Stemma codicum jest to przypominający graf wykres, który obrazuje wzajemne zależności manuskryptów zgromadzonych i zbadanych w procesie kolacjonowania, oraz dołączony do tegoż grafu i objaśniający go szczegółowy opis. Główną informacją przekazywaną przez stemma jest, który kodeks jest kopią którego, i stąd pochodzi nazwa grafu (wyrazem bowiem stemma określa się też drzewo genealogiczne). Język grecki albo greka — język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi.
Alfabet łaciński (łacinka), tzw. alfabet rzymski – alfabet, system znaków służących do zapisu większości języków europejskich oraz wielu innych. Jest najbardziej rozpowszechnionym alfabetem na świecie – posługuje się nim ok. 35% ludzkości. Wywodzi się z systemu służącego do zapisu łaciny. Przyjmowane na ogół oznaczenia (tzw. sigla): wielkie litery alfabetu łacińskiego - oznaczają poszczególne zachowane przekazy danego tekstu, małe litery alfabetu greckiego - oznaczają hipotetyczne przekazy nieodnalezione. Literą α (alfa) oznacza się na ogół archetyp tekstu. Nie jest to jednak żelazna reguła, wielkie litery alfabetu łacińskiego mogą równie dobrze oznaczać poszczególne manuskrypty (zachowane i nie), a małe litery alfabetu greckiego tzw. familie rękopisów, czyli w istocie archetypy poszczególnych gałęzi wykresu. Główny archetyp oznacza się wtedy literą ω (omega). Krytyka tekstu (gr.-łac. critica textus), jest działem filologii, odgałęzieniem krytyki literackiej, poświęconym pracom edytorskim nad dawnymi dziełami zachowanymi w manuskryptach.
Alfabet grecki – powstały ok. IX w. p.n.e. alfabet służący do zapisu języka greckiego i języków kilku ludów znajdujących się pod wpływem kultury greckiej. Jego znaki służyły Grekom także do zapisu liczb oraz do notacji muzycznej. We wczesnej starożytności istniało wiele form alfabetu greckiego, wypartych w okresie klasycznym przez formę jońską (zachodnią), której w niezmienionej postaci używa się do dziś do zapisu języka nowogreckiego. 
Współczesne stemma codicum - w postaci wykresu - zastosowano po raz pierwszy w 1827 roku: użył go szwedzki filolog i historyk Carl Johan Schlyter w wydaniu "Corpus Iuris Sueo-Gotorum Antiqui". Zobacz teżŁacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).
Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
