Stereoskopia - Polski Serwis Naukowy

Grafika wykorzystująca technikę stereoskopii z 1900 r.

Aparat fotograficzny z dwoma obiektywami służący do tworzenia fotografii stereoskopowej.

Stereoskop Holmesa.

Stereoskopia komputerowa - anaglif.

Stereoskopia — technika obrazowania, oddająca wrażenie normalnego widzenia przestrzennego, tzn. reprezentującego nie tylko kształt i kolor obiektów ale także ich wzajemne zależności przestrzenne, odległość od obserwatora i głębię sceny.

Kresomózgowie (łac. telencephalon), inaczej mózg (łac. cerebrum) – część mózgowia obejmująca półkule mózgu, spoidła mózgu (w tym ciało modzelowate), blaszkę krańcową, jądra podstawne oraz węchomózgowie. Kresomózgowie nadzoruje większość czynności fizycznych i umysłowych. Różne obszary kresomózgowia są odpowiedzialne za rozmaite reakcje świadome.
Oko (Oko proste, oko złożone, plamka oczna, łac. oculus, l.m. oculi) – narządy receptorowe umożliwiające wykrywanie kierunku padania światła i jego intensywności oraz, wraz ze wzrostem złożoności konstrukcji, efektywny proces formowania obrazu, czyli widzenie.

Wymaga dostarczenia do mózgu dwóch obrazów, widzianych z perspektywy lewego i prawego oka. W tym celu wykonuje się parę zwykłych dwuwymiarowych obrazów (stereoparę), reprezentujących obiekt czy scenę z dwóch punktów widzenia, oddalonych tak jak oczy obserwatora. Obrazy składowe stereopary są bardzo podobne, ale różnią się nieco kątem widzenia obiektów i szczegółami wzajemnego przesłaniania się obiektów w scenie. To właśnie te drobne różnice niosą informację o trzecim wymiarze.

Autostereoskopia - technologia umożliwiająca oglądanie obrazu stereoskopowego bez konieczności używania okularów lub sprzętu montowanego na głowie (kaski, hełmy VR). Nazywana jest także "bezokularowym 3D". Istnieją różne metody realizacji autostereoskopii: bariera paralaksy, technologia soczewkowa, technika wolumetryczna.
Widzenie stereoskopowe (widzenie binokularne) - dwuoczna percepcja głębi i odległości, rodzaj postrzegania wzrokowego umożliwiający ocenianie odległości do widzianych przedmiotów.[1] Zdolność widzenia stereoskopowego występuje najczęściej u drapieżników. Jest też charakterystyczna dla ssaków naczelnych w tym małp i ludzi.

Przy pomocy jednej z wielu technik prezentacji 3D przedstawia się lewy obraz lewemu oku a prawy — prawemu. W mózgu następuje połączenie tych dwóch obrazów w jeden obraz trójwymiarowy przestrzenny, zwany obrazem cyklopowym, ponieważ odbieramy go tak, jakby był widziany przez jedno „trójwymiarowe” oko umieszczone u nasady nosa.

Stereoskop - przyrząd optyczny, służący do obserwowania fotografii stereoskopowych. Fotografia stereoskopowa składa się z dwóch zdjęć tego samego obiektu, ale wykonanych z różnych punktów widzenia. Patrzący przez stereoskop widz ma wrażenie przestrzenności i trójwymiarowości oglądanej sceny.
Kąt widzenia – kąt płaski, mierzony w stopniach, który zawarty jest w danej płaszczyźnie pomiędzy skrajnymi promieniami przechodzącymi przez dany układ optyczny. W przypadku urządzeń optycznych jak np. lornetka, często definiowany jest jako szerokość obszaru widzianego. W przypadku ludzkiego wzroku częściej mówi się o polu widzenia.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

Czy wiesz że...? beta

Grafika 3D (grafika trójwymiarowa) – nazwa jednej z dziedzin grafiki komputerowej, zajmującej się głównie wizualizacją obiektów trójwymiarowych. Nazwa pochodzi od angielskiego sformułowania Three-Dimensional Graphics.

Oliver Wendell Holmes Sr. (ur. 29 sierpnia 1809 w Cambridge (Massachusetts), zm. 7 października 1894 w Bostonie) - amerykański pisarz, z zawodu lekarz. Pisał dzieła medyczne, filozoficzne, powieści i poezje humorystyczne. Jego twórczość charakteryzowała się precyzyjną formą, była utrzymana w nurcie neoklasycystycznym. W esejach swych opisywał z humorem życie elity bostońskiej. Jego powieści to tzw. "medyczne alegoria". Napisał 3 powieści oparte na doświadczeniach praktyki lekarskiej. Wraz z Jamesem Russellem Lowellem wydawał czasopismo "The Atlantic Monthly", które publikowało jego eseje i wiersze, wydane później w zbiorze: „The Autocrat of the Breakfast Table“ (1872). Jego poemat: "The Deacons Masterpiece" (1858), atakuje z pozycji racjonalistycznej dogmatyzm kalwiński. Dużą popularnością cieszyły się okolicznościowe wiersze pełne humoru i sentymentu.

Grafika komputerowa – dział informatyki zajmujący się wykorzystaniem komputerów do generowania obrazów oraz wizualizacją rzeczywistych danych. Grafika komputerowa jest obecnie narzędziem powszechnie stosowanym w nauce, technice, kulturze oraz rozrywce.

Anaglif — jeden z typów rysunku lub fotografii stereoskopowej dający złudzenie trójwymiaru podczas oglądania za pomocą specjalnych, najczęściej czerwono-cyjanowych (turkusowych), okularów. Sporządzenie anaglifów polega na nałożeniu na siebie dwóch zdjęć, wykonanych z lekkim poziomym przesunięciem, odpowiadającym obrazom dla lewego i prawego oka. Zdjęcia takie można uzyskać używając szyny nakładanej na statyw, lub specjalnych aparatów fotograficznych o dwóch obiektywach. Do połączenia dwóch zdjęć stosuje się specjalistyczne oprogramowanie komputerowe. Anaglify rysunków wykorzystywane są przy geometrii przestrzennej. Do zalet tego typu grafiki należy łatwa technika jej wykonania i niska cena okularków filtrujących. Wadami są zaś przebarwienia występujące przy oglądaniu (spowodowane przez kolorowe szkiełka) i nieodwzorowanie przestrzennych szczegółów - obiekty na anaglifach wprawdzie są posegregowane na plany, ale często sprawiają wrażenie jakby były wycięte z kartonu i ustawione w przestrzeni.

Stereogramy soczewkowe (inaczej lentikularne – z ang. lenticular) – technika demonstracji obrazów trójwymiarowych bez użycia okularów. Dwa półobrazy stereoskopowe przeznaczone dla obu oczu (lub więcej obrazów pośrednich) rozmieszcza się na papierze na przemian w postaci mikroskopijnej szerokości pasków. Na papier nakłada się przezroczystą folię z wytłoczonym z jednej strony rastrem w postaci cylindrycznych soczewek wypukłych. Raster ten powoduje, że do oczu widza dociera widok tylko niektórych pasków obrazu. Jeżeli materiałem wyjściowym do sporządzenia takiego stereogramu były tylko dwa półobrazy stereoskopowe, to prawe oko widzi tylko prawy półobraz, a lewe – lewy. W przypadku większej liczby obrazów pośrednich uzyskuje się przy spoglądaniu pod zmiennym kątem jeszcze doskonalsze złudzenie trójwymiaru. Zamiast serii obrazów stereoskopowych można użyć serii faz pochodzących z przemiany obrazu metodą morfingu. Wtedy spoglądając pod zmiennym kątem widzi się efekt animacji morfingu.