Sukulenty - Polski Serwis Naukowy

Echinocactus ingens – sukulent łodygowy

Aloes – sukulent liściowy

Pachypodium lamerei – sukulent z rodziny toinowatych, zwany palmą Madagaskaru

Sukulenty, rośliny gruboszowate – grupa kserofitów, czyli roślin, które przystosowały się do życia w warunkach bardzo gorących dzięki możliwości magazynowania wody w różnych tkankach. Rośliny gruboszowate odznaczają się mocno rozwiniętą tkanką magazynującą wodę w śluzowatym soku komórkowym, redukcją liści, małą transpiracją, ciśnieniem osmotycznym (2-3 atmosfer) oraz wolną produkcją materii organicznej. Przystosowane są do bezpośredniego pobierania wody deszczowej.

Hygrofity, higrofity, rośliny bagienne – rośliny zamieszkujące siedliska lądowo-bagienne, mocno uwilgotnione. Są roślinami wilgociolubnymi, wrażliwymi na niedobór wody. Należą do nich np. takie gatunki, jak szczawik błotny, knieć błotna. Posiadają duże liście pokryte cienką kutykulą i aparatami szparkowymi po obu stronach blaszki. Występują u nich duże przestwory międzykomórkowe wypełnione aerenchymą. System korzeniowy jest słaby, ciśnienie osmotyczne wynosi 8-11 atmosfer. Szybko więdną po zerwaniu (paprocie).

Epiderma, skórka łodygi – tkanka roślinna okrywająca, stanowiąca powierzchniową jednowarstwową tkankę w organizmach o budowie pierwotnej. Może być wzmacniana w procesie inkrustacji lub adkrustacji. Jest wysycona kutyną, pokryta nieprzepuszczalną warstwą kutykuli. Warstwa kutykuli nie przepuszcza powietrza i wody, aby roślina mogła przeprowadzać wymianę gazową i poprawnie fotosyntetyzować, w epidermie znajdują się aparaty szparkowe.

Ze względu na miejsce magazynowania wody dzieli się sukulenty na 3 grupy:

łodygowe (kaktusy)

liściowe (aloes, rojnik)

korzeniowe (wybrane pelargonie)

Cechy anatomiczne przystosowujące sukulenty do środowisk, w których żyją, to:

silna kutynizacja epidermy znacznie ograniczająca parowanie,

występowanie aparatów szparkowych w zagłębieniach epidermy z dodatkowymi włoskami obniżającymi dyfuzję pary wodnej,

minimalizacja powierzchni transpiracyjnej (przekształcenia liści w ciernie, w łuski lub całkowity ich zanik)

występowanie kilku warstw sklerenchymy pod epidermą,

powiększone wakuole,

zmniejszone przestrzenie międzykomórkowe,

słabo rozwinięta tkanka przewodząca,

zamieranie zakończeń korzeni w czasie suszy.

Sukulenty występują przede wszystkim na obszarach półpustyń, na których opady są niewielkie, jednak regularne (np. Ameryka Środkowa, południowa Afryka). Do tej grupy należą rośliny z następujących rodzin:

Liść (łac. folium) – organ roślinny, element budowy części osiowej (pędowej) roślin telomowych. Wyrastające z węzłów końcowe elementy rozgałęzień pędu, wyodrębniające się ze względu na funkcję i budowę od łodygi (nie mają np. zdolności do nieprzerwanego wzrostu). Pełnią głównie funkcje odżywcze i z tego powodu mają zwykle dużą powierzchnię umożliwiającą ekspozycję na odpowiednią ilość promieniowania słonecznego. Poza tym liście biorą udział w transpiracji i gutacji oraz wymianie gazowej. Nierzadko liście pełnią także funkcje spichrzowe, czepne, ochronne, obronne i pułapkowe, w takich przypadkach ulegając daleko idącym przystosowaniom w zakresie funkcji i budowy.

Rozchodnik (Sedum L.) – rodzaj roślin należący do rodziny gruboszowatych. Według niektórych ujęć taksonomicznych należy do niego ok. 400 gat. występujących głównie na półkuli północnej. Gatunkiem typowym jest Sedum acre L.:

Sukulentami spotykanymi w naszej strefie klimatycznej są rozchodnik (Sedum) i rojnik (Sempervivum). Wielu przedstawicieli sukulentów hoduje się jako rośliny ozdobne.

Zobacz też

Zobacz hasło sukulent w Wikisłowniku