Sven Goran Eriksson - Polski Serwis Naukowy

Sven-Göran Eriksson (wym. [svɛnˈjœː.ˌran ˈeːrɪk.ˌsɔn] ; ur. 5 lutego 1948 roku w Torsby) – szwedzki trener piłkarski i były piłkarz, występujący na pozycji prawego obrońcy. Jako zawodnik grał w drugoligowym KB Karlskoga i trzecioligowym Degerfors IF. Po szybkim zakończeniu kariery piłkarskiej w wieku 27 lat (z powodu kontuzji kolana) rozpoczął pracę szkoleniową. Z każdym z klubów, w którym pracował, osiągał znaczące wyniki, począwszy od awansu do pierwszej ligi z Degerfors IF, przez Puchar UEFA z IFK Göteborg, a skończywszy na tytułach mistrza kraju z Benficą Lizbona i Lazio Rzym. Jest jednym z trzech szkoleniowców, wraz z Giovannim Trapattonim i Arsènem Wengerem, który prowadził drużynę w finałach trzech najważniejszych klubowych rozgrywek europejskich – o Puchar UEFA (trzykrotnie), Puchar Mistrzów i Puchar Zdobywców Pucharów. Od października 2000 roku do czerwca 2006 był pierwszym w historii zagranicznym selekcjonerem reprezentacji Anglii. W ciągu sześciu lat pracy dwukrotnie doprowadził ją do ćwierćfinału mistrzostw świata i raz do ćwierćfinału mistrzostw Europy; co ciekawe, za każdym razem jego podopieczni ulegali drużynom prowadzonym przez Luiza Felipe Scolariego. W czerwcu 2007, po roku przerwy, Eriksson podpisał kontrakt z Manchesterem City. W 2008 roku został selekcjonerem reprezentacji narodowej Meksyku, którą prowadził przez 16 miesięcy. Został zwolniony za słabe wyniki w eliminacjach do MŚ 2010, a dokładnie po przegranej z Hondurasem 1-3. Następnie wrócił do Anglii i został dyrektorem klubu Notts County, występującego w angielskiej League Two (czwarty poziom ligowy). W marcu 2010 r. został trenerem reprezentacji narodowej Wybrzeża Kości Słoniowej, ale zrezygnował w dniu 25 czerwca po słabym występie drużyny na Mistrzostwach Świata w piłce nożnej w RPA. Od 3 października 2010 do 25 października 2011 był trener angielskiego klubu Leicester City F.C.

ACF Fiorentina (znany jako Fiorentina) – włoski klub piłkarski założony 26 sierpnia 1926 roku jako AC Fiorentina. Zespół ma siedzibę we Florencji, od sezonu 2004/2005 nieprzerwanie występuje w rozgrywkach Serie A.

Trener – osoba zajmująca się przygotowaniem fizycznym i psychicznym swoich podopiecznych (najczęściej grupy) w wielu dziedzinach życia, ale przede wszystkim sportu. Najczęściej wyspecjalizowany jest w jednej, konkretnej dyscyplinie (np. piłka nożna, koszykówka, gimnastyka). Jego zadaniem jest umotywowywanie i wyszkolenie ludzi, z którymi pracuje.

Kariera szkoleniowa

1976-76 – Degerfors IF, asystent

1977-78 – Degerfors IF

1979-82 – IFK Göteborg

1982-84 – Benfica Lizbona

1984-87 – AS Roma

1987-89 – AC Fiorentina

1989-92 – SL Benfica

1992-97 – Sampdoria Genua

1997-00 – Lazio Rzym

2001-06 – reprezentacja Anglii

2007-08 – Manchester City

2008-09 - reprezentacja Meksyku

2010-10 - reprezentacja Wybrzeża Kości Słoniowej

2010–11 – Leicester City F.C.

Szwecja

Pracę szkoleniową zaczynał jako asystent (1976) i pierwszy trener (1977–1978) w Degerfors IF. Ze swoją drużyną szybko awansował do pierwszej ligi szwedzkiej. W 1979 został trenerem jednego z najbardziej utytułowanych klubów w Szwecji IFK Göteborg. Młody szkoleniowiec w ciągu trzech lat zdobył z nim dwukrotnie mistrzostwo kraju, raz Puchar kraju, a w 1982 po zwycięstwie w dwumeczu (1:0 i 3:0) nad Hamburger SV świętował pierwsze w historii szwedzkiego futbolu trofeum międzynarodowe – Puchar UEFA.

Arsène Wenger, OIE (wym. [aʁsɛn vɛnɡɛʁ]; ur. 22 października 1949) – francuski trener i były piłkarz. Od 1996 roku prowadzi klub angielskiej Premier League Arsenal F.C.. Jest najbardziej utytułowanym, a także najdłużej pracującym menadżerem w historii klubu. Wenger jest pierwszym nie-brytyjskim menadżerem, któremu udało się skompletować dublet (w 1998 i 2002 roku). Jemu także jako jedynemu szkoleniowcowi w historii angielskiej ekstraklasy udało się przejść cały sezon bez porażki (sezon 2003/04). Dzięki sukcesom jakie osiągał z Arsenalem, a wcześniej z Monaco, Wenger uważany jest za jednego z najlepszych menadżerów na świecie. Kawaler Legii Honorowej. W 2003 roku odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego.

Piłkarski Superpuchar UEFA (UEFA Super Cup) to mecz odbywający się już po zakończeniu rozgrywek Ligi Mistrzów oraz Pucharu UEFA. Biorą w nim udział najlepsze drużyny tych turniejów. Ma on więc w założeniu wyłonienie najlepszego piłkarskiego klubu na Starym Kontynencie.

Portugalia

Kilka tygodni po tym triumfie otrzymał propozycję pracy w Benfice Lizbona, z którą zdobył dwa tytuły mistrza Portugalii i jeden puchar kraju. Do Benfiki powrócił pięć lat później. Prowadzony przez niego zespół w 1991 roku ponownie okazał się bezkonkurencyjny w lidze, a rok wcześniej zagrał w finale Pucharu Mistrzów, w którym uległ 0:1 Milanowi.

Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.

Matías Jesús Almeyda (ur. 21 grudnia 1973 w Azul) – argentyński piłkarz, defensywny pomocnik. Dwukrotny uczestnik turniejów finałowych mistrzostw świata (98 i 2002), obdarzany przydomkiem El Pelado.

Włochy

W 1984 roku upomniała się o niego Serie A. Najpierw pracował w AS Roma, którą, ze Zbigniewem Bońkiem w składzie, doprowadził do zwycięstwa w Pucharze Włoch, a później w AC Fiorentinie, przez pięć lat w Sampdorii Genua i najbardziej udanie od 1997 do 2000 roku w Lazio Rzym. Drużynę ze stolicy Włoch, w której nie brakowało indywidualności piłkarskich (m.in. Siniša Mihajlović, Alessandro Nesta, Fernando Couto, Pavel Nedved, Dejan Stanković, Marcelo Salas, Christian Vieri, Roberto Mancini i Matias Almeyda) nauczył zespołowości i pracowitości. Jego podopieczni zdobyli mistrzostwo i Puchar kraju oraz Puchar Zdobywców Pucharów i - po pokonaniu Manchesteru United - Superpuchar Europy.

Mistrzostwa Europy w piłce nożnej mężczyzn (inaczej EURO, polski skrót ME) – rozgrywki sportowe, cyklicznie organizowane przez Unię Europejskich Związków Piłkarskich (UEFA) dla europejskich piłkarskich reprezentacji krajowych seniorów. Największa impreza sportowa na "starym kontynencie".

Reprezentacja Wybrzeża Kości Słoniowej awansowała do afrykańskiej czołówki pod koniec lat 60. Wówczas dwukrotnie – w 1965 i 1968 r. – stawała na podium w Pucharze Narodów Afryki. Po trwającej prawie dwadzieścia lat piłkarskiej zapaści, spowodowanej głównie przemianami politycznymi, Słonie powróciły do elity na przełomie lat 80. i 90. W 1992 r., po zwycięstwie w rzutach karnych nad Ghaną zdobyły jedyny w swojej historii tytuł mistrza kontynentu. Dwa lata później pod selekcjonerskim okiem Polaka Henryka Kasperczaka zajęli w PNA trzecie miejsce.

Anglia

W październiku 2000 roku został, jako pierwszy szkoleniowiec urodzony poza Wielką Brytanią, selekcjonerem reprezentacji Anglii. Jego zespół wygrał 5:1 w eliminacjach do Mundialu 2002 z Niemcami. Przed jego przyjściem Anglicy zajmowali przedostatnie miejsce w grupie. Ostatecznie kwalifikacje skończyli na pierwszym.

Szwecja, Królestwo Szwecji (Sverige, Konungariket Sverige) – państwo w Europie Północnej, zaliczane do państw skandynawskich. Szwecja jest członkiem Unii Europejskiej od 1995 roku. Graniczy z Norwegią, Finlandią i Danią.

Unione Calcio Sampdoria – włoski klub piłkarski z siedzibą w Genui grający obecnie w rozgrywkach Serie A. Został założony 1 sierpnia 1946 roku w wyniku fuzji dwóch istniejących już drużyn, których korzenie sięgają 1890 roku – Sampierdarenese oraz Andrea Doria. W wyniku połączenia nazw obu zespołów wzięła się też obecna nazwa klubu. Drużyna nosi przydomek "Blucerchiati" symbolizujący barwy zespołu.

Eriksson znacznie odmłodził drużynę. Na mundialu 2002 średnia wieku angielskich piłkarzy wynosiła 26 lat. Wprowadził do reprezentacji Johna Terry'ego, Franka Lamparda, Paula Robinsona, Wayne'a Rooneya i Joe Cole'a. Na dwóch turniejach, do których awansował z Anglią Eriksson, zespół docierał do ćwierćfinału. Najpierw uległ 1:2 przyszłemu mistrzowi – Brazylii, a dwa lata później na mistrzostwach Europy po rzutach karnych Portugalii.

XIX Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej były rozgrywane w Republice Południowej Afryki w dniach od 11 czerwca do 11 lipca 2010 roku. Mistrzem świata została Hiszpania, która w finale pokonała Holandię po dogrywce. Organizatorzy turnieju zajęli 3. miejsce w grupie i zostali pierwszymi w historii gospodarzami, którzy nie wyszli z grupy.

Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.

Mimo iż angielscy dziennikarze często krytykowali wiele pomysłów szwedzkiego trenera (powierzenie opaski kapitańskiej Davidowi Beckhamowi, brak dyscypliny w drużynie) i bardziej aniżeli pracą trenerską zajmowali się jego życiem prywatnym, to za selekcjonerskiej kadencji Erikssona Anglia powróciła do światowej czołówki, osiągając bardzo przyzwoite wyniki w mistrzostwach świata i Europy.

SL Benfica (pełna nazwa Sport Lisboa e Benfica) – portugalski klub sportowy z siedzibą w Lizbonie, najbardziej utytułowana drużyna w kraju. Założony 28 lutego 1904, jako Grupo Sport Lisboa przez Cosmego Damião. Sport Lisboa e Benfica powstał w 1908 z połączenia Grupo Sport Lisboa z Grupo Sport Benfica. W Polsce klub, mimo oficjalnej nazwy Sport Lisboa e Benfica (SL Benfica), nazywany jest Benfica Lizbona. W sezonie 2008/09 występuje w rozgrywkach 1. ligi, czyli Primeira Liga.

Serie A – najwyższa liga piłkarska we Włoszech. Oficjalna nazwa rozgrywek to Serie A TIM – od nazwy głównego sponsora ligi Telecom Italia Mobile. Od sezonu 2004/05 w Serie A gra 20 zespołów, które rozgrywają łącznie po 38 spotkań.

Po Mundialu 2006 przekazał stanowisko trenera kadry swojemu asystentowi Steve'owi McClarenowi. Sam przez ponad rok pozostawał bez pracy (w tym czasie odrzucił m.in. propozycję prowadzenia reprezentacji RPA). W czerwcu 2007 roku podpisał kontrakt z Manchesterem City.

Meksyk

W czerwcu 2008 podpisał kontrakt na prowadzenie reprezentacji Meksyku. Na stanowisku selekcjonera zastąpił Hugo Sáncheza. Drużynę narodową prowadził do 2 kwietnia 2009. Został zwolniony po porażce z Hondurasem, gdy po siedmiu rozegranych spotkaniach eliminacji piłkarskich mistrzostw świata Meksyk wygrał tylko jedno.

XVII Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej w 2002 roku zostały rozegrane w dniach 31 maja–30 czerwca w Korei Południowej i Japonii, którym przyznano organizację imprezy w maju 1996 roku. Pierwszy raz w historii mistrzostwa zorganizowane zostały przez dwa kraje i po raz pierwszy poza Europą i Ameryką.

Fernando Couto (właśc. Fernando Manuel Silva Couto, ur. 2 sierpnia 1969 roku w Espinho) – portugalski piłkarz grający na pozycji środkowego obrońcy.

Osobny artykuł: Lista meczów reprezentacji Meksyku w piłce nożnej prowadzonej przez Svena-Görana Erikssona.

Wybrzeże Kości Słoniowej

Od 20 marca 2010 prowadzi reprezentację Wybrzeża Kości Słoniowej. Na stanowisku selekcjonera zastąpił Vahid Halilhodžića. Zrezygnował z prowadzenia drużyny w dniu 25 czerwca 2010 r. po tym jak odpadła w fazie grupowej Mistrzostw Świata w piłce nożnej w RPA.

Mistrzostwa Świata w piłce nożnej, potocznie nazywane mundialem (hiszp. – światowy) jest to międzynarodowy turniej piłkarski rozgrywany przez seniorskie reprezentacje narodowe, będące członkami FIFA. Mistrzostwa są organizowane co cztery lata od 1930 roku, za wyjątkiem 1942 i 1946 roku, co spowodowane było trwaniem II wojny światowej. Obecnymi mistrzami są Hiszpanie, którzy wygrali mistrzostwa w RPA w 2010 roku.

Società Sportiva Lazio – włoski klub sportowy ze stolicy Włoch. Lazio jest największym klubem sportowym w Europie, klub posiada aż 41 sekcji sportowych.

Leicester City F.C.

Od 3 października 2010 do 24 października 2011 był trenerem Leicester City F.C..

Sukcesy szkoleniowe

mistrzostwo Szwecji 1981 i 1982, Puchar Szwecji 1979 oraz Puchar UEFA 1982 z IFK Göteborg

mistrzostwo Portugalii 1983, 1984 i 1991, Puchar Portugalii 1983, finał Pucharu UEFA 1983 oraz finał Pucharu Mistrzów 1990 z Benficą;

Puchar Włoch 1986 z Romą;

Puchar Włoch 1994 z Sampdorią;

mistrzostwo Włoch 2000, wicemistrzostwo Włoch 1999, Puchar Włoch 1998, Superuchar Włoch 1998, finał Pucharu UEFA 1998, Puchar Zdobywców Pucharów 1999 oraz Superpuchar Europy 1999 z Lazio;

ćwierćfinały Mundialu 2002 i Euro 2004 oraz Mundialu 2006 z reprezentacją Anglii;