Sylwan - uczeń apostolski - Polski Serwis Naukowy

Sylwan (znany też jako Sylas) – osoba o takim imieniu zostaje wymieniona po raz pierwszy w Dziejach Apostolskich w kontekście soboru jerozolimskiego. Wylicza się go tam jako jednego z przodujących wśród braci. Uznaje się, iż imię Sylas jest transkrypcją hebrajskiego czasownika szalach, co znaczy posyłać. Sylwan (Silvanus) natomiast, jest formą zlatynizowaną.

Pretor (łac. praetor – l.mn. praetores) – wyższy urzędnik w antycznym Rzymie mający tzw. władzę mniejszą (imperium minus). W czasie nieobecności konsulów, pretor (później dwóch) przejmował najwyższą władzę w mieście, mogąc nawet zwoływać posiedzenia senatu. Zasadniczym jednak zadaniem pretorów było sądownictwo. Ważnym uprawnieniem pretora było wydawanie edyktów (edykty pretorskie), w których ustalał on sposoby postępowania w sprawach niedostatecznie jasno uregulowanych przez ustawy (leges) czy prawo zwyczajowe. Owe edykty odegrały ważną rolę w rozwoju prawodawstwa i były uwzględniane w późniejszych kodyfikacjach prawa rzymskiego.

Łukasz Ewangelista – wierny towarzysz i współpracownik Pawła Apostoła, któremu towarzyszył w wielu podróżach misyjnych. Według tradycji wczesnochrześcijańskiej jest autorem trzeciej Ewangelii (pisanej na polecenie i wg wskazówek św. Pawła Apostoła), co potwierdzają Ireneusz (ok. 130–ok. 202), Orygenes (185–254), Dzieje Apostolskie oraz trzecia i piąta księga Nowego Testamentu.

Ze źródeł biblijnych wynika, że Sylas wraz z Judą Barsabbasem, zostali wysłani przez Apostołów i starszych do Antiochii w celu dostarczenia uchwał wspomnianego soboru. Wybrali się tam wraz z Pawłem i Barnabą, którzy byli przełożonymi Kościoła w Antiochii.

Sylas jest także współuczestnikiem drugiej podróży misyjnej św. Pawła obok Łukasza i Tymoteusza. Należy też uznać, że podczas trwania misji traktowany był jako ktoś aktywny i najbardziej zaangażowany po Pawle. Świadczy o tym fakt, iż Sylas był potraktowany jako współodpowiedzialny za wydarzenia w Filippi i to właśnie jego, razem z Pawłem, postawiono przed pretorami, wymierzono karę i wtrącono do lochu. Po takim potraktowaniu ich przez Rzymian, zarówno Sylas jak i Paweł powołali się na swoje rzymskie obywatelstwo, co wprawiło pretorów w zakłopotanie. Z niezbyt przyjazną atmosferą spotkali się również w Tesalonice i Berei, skąd Apostołowie musieli uciekać.

Sakra - święcenia duchowne w kościołach chrześcijańskich, najczęściej dotyczy święceń biskupich. Niegdyś sakrę nadawano nowo wybranym królom, w formie namaszczenia na stanowisko.

Apostoł (gr. apostolos = wysłannik) – nazwa używana w Nowym Testamencie najczęściej na określenie najbliższych uczniów Jezusa Chrystusa powołanych przez niego osobiście i "wysłanych" do głoszenia jego nauk. Samo pojęcie występuje też w Nowym Testamencie na określenie innych osób.

W synaksariach wymieniany 26 i 29 listopada (Sylas jako biskup Koryntu), a także 30 lipca lub 30 czerwca (rozdzielnie Sylwan jako dzierżący sakrę Tesalonik. W martyrologiach łacińskich pojawił się pod datą 28 listopada za sprawą Sylasa Florusa, a następnie Ado z Vienne, umieścił jego wspomnienie liturgiczne 13 lipca. Ten dzień powtórzyli Usuardus i Cezary Baroniusz.

Juda Barsabbas lub Barsaba (zm. prawd. w I w.) – chrześcijanin pochodzący najprawdopodobniej z Jerozolimy, który został wysłany w I wieku przez Apostołów, razem ze św. Pawłem, św. Barnabą i Sylasem do Antiochii.

Dzieje Apostolskie – księga historyczna Nowego Testamentu, zajmująca w kanonie miejsce piąte. Oryginalny tytuł grecki, Πραξεις(Prakseis) (dosł. czyny), znajdujemy już w Kodeksie Synaickim z IV stulecia, później będzie on rozszerzony do formy dziś używanej, Πραξεις <των> Αποστολων (Prakseis <ton> Apostolon) - Czyny Apostołów. Księga opisuje dzieje uczniów Chrystusa, formowanie się pierwszych zborów i rozprzestrzenianie chrześcijaństwa aż do panowania cesarza Nerona. Bohaterem (zbiorowym) pierwszych dwunastu rozdziałów jest zbór uczniów Chrystusa w Jerozolimie, kierowany przez Dwunastu Apostołów, wśród których wyróżnia się aktywnością i znaczeniem Szymon Piotr. Począwszy od r. 8 nowa nauka przekracza granice Jeruzalemu i Judei, docierając min. do Samarii i Antiochii Syryjskiej; od r. 13 głównym bohaterem Dziejów staje się Szaweł z Tarsu, dotąd prześladowca, a teraz świeżo pozyskany żarliwy wyznawca, który pod rzymskim imieniem Paweł (łac. Paulus) będzie przodującym apostołem chrystianizmu. Rozdziały 13 - 28 opisują kolejno trzy podróże misyjne Pawła z towarzyszami oraz czwartą podróż - przymusową, jako więźnia przed sąd cesarski w Rzymie. Księga kończy się opisem pobytu Pawła Apostoła w areszcie domowym w Rzymie w oczekiwaniu na proces sądowy przed cesarzem.

Zobacz też

Portal:
Święci

święci i błogosławieni Kościoła katolickiego

modlitwa za pośrednictwem świętego

Przypisy

Jeżeli wziąć pod uwagę całą literaturę patrystyczną, to jedynie Hieronim twierdził, iż Sylas jest kimś różnym od Sylwana. Powszechnie przyjmuje się, iż są to dwa imiona na określenie jednej i tej samej osoby

Źródła

Kazimierz Romaniuk: Uczniowie i współpracownicy Pawła. Warszawa: Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1993, s. 125-132. ISBN 83-85015-95-7.
Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. WAM, Księża Jezuici.

Sobór jerozolimski (sobór apostolski) – zebranie Kościoła, które odbyło się około 49 r. w Jerozolimie. Rozstrzygnięto na nim kwestię konieczności przestrzegania zwyczajów żydowskich przez nawróconych pogan. Wydarzenie zostało opisane w 15 rozdziale Dziejów Apostolskich.

O. Henryk Fros SJ (ur. 18 stycznia 1922 w Rybniku, zm. 24 kwietnia 1998 w Krakowie) - polski jezuita, teolog, badacz literatury hagiograficznej, mediewista.