|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Plan miasta sprzed 2500 lat odtworzyli polscy naukowcy pracujący w północno-zachodniej części półwyspu Synaj w Egipcie. Pracami kierował Tomasz Herbich z Instytutu Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Polscy specjaliści trafili na ... Ostatnie sześć miesięcy upłynęło pod znakiem dobrej passy polskich archeologów prowadzących badania w kraju i za granicą. Oprócz spektakularnych odkryć podsumowano kilka dużych, wieloletnich projektów badawczych. Do najistotniejszych wydarzeń polskiej archeolo... [i]Siedzisz w swoim pokoju. Nie ma w nim nikogo prócz ciebie, czujesz się bezpiecznie – w końcu wszystkie drzwi i okna są dobrze zamknięte. Twoją uwagę zwraca jednak COŚ – zupełnie realne i prawdziwe. Pra... Pojazd księżycowy zatrzymał się w sobotę na starówce w Koninie (Wielkopolska). Wszystko za sprawą konstruktora pojazdu LRV (Lunar Roving Vehicle) Mieczysława Bekkera, który wychował się w tym mieście. Wybitnego polskiego inżyniera i naukowca, którego 106. rocz... W dniach od 1 do 3 lutego w Exeter (Wielka Brytania) odbędzie się sympozjum pt. 'Unikanie niebezpiecznej zmiany klimatu: sympozjum naukowe poświęcone stabilizacji gazów cieplarnianych'.
Wydarzenie to, organizowane przez Ministerstwo Środowiska, Żywności i Rolnictwa Wielkiej Br...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Synaj PółnocnyCzy wiesz że...? Synaj (arab. شبه جزيرة سيناء Shibh Jazīrat Sīnā, hebr. סיני Sinai) – półwysep w kształcie trójkąta, otoczony Morzem Śródziemnym od północy, Zatoką Sueską i kanałem Sueskim od zachodu, Morzem Czerwonym od południa i Zatoką Akaba od wschodu. Półwysep Synaj leży w Azji Zachodniej i jest częścią Egiptu, którego większa część leży w Afryce Północnej. Administracyjnie podzielony jest na dwie prowincje gubernatorskie (muhafazy): Synaj Północny i Synaj Południowy. Wielka Brytania (), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (ang. United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) – unitarne państwo wyspiarskie położone w Europie Zachodniej. W skład Wielkiej Brytanii wchodzą: Anglia, Walia i Szkocja położone na wyspie Wielka Brytania, Irlandia Północna leżąca w północnej części wyspy Irlandia. Guernsey, Jersey i Wyspa Man, posiadają odrębny status dependencji Korony brytyjskiej i nie wchodzą w skład Zjednoczonego Królestwa. Saul (hebr. שָׁאוּל; wymowa: Szaul), postać biblijna, syn Kisza z plemienia Beniamina (ok. XI wieku p.n.e.), według Biblii, pierwszy król Izraela i Judy. Swoje panowanie rozpoczął być może w 1042 p.n.e. Po krótkim okresie panowania zginął w 1010 p.n.e. w walce z Filistynami na wzgórzach Gilboa. Poprzednik Dawida. Powołany przez proroka Samuela na wodza; dokonał zjednoczenia plemion izraelskich. Twórca scentralizowanej monarchii na terenie Palestyny.  
 
Synaj Północny (arab. شمال سيناء ) prowincja gubernatorska (muhafaza) w Egipcie. Obejmuje północną część Półwyspu Synaj. Stolicą administracyjną jest miasto Arisz. HistoriaOd czasów faraonów przez północny kraniec obecnej muhafazy przebiegał szlak karawanowy (Via Maris lub Droga do Filistynów). W czasach biblijnych gdy Abraham, Jakub i jego rodzina wędrowali między Kanaanem a Egiptem, szlaki handlowe biegnące były już wytyczone (np. Darb al-Hadżdż, Darb asz-Ghazzah, Darb asz-Szur). Persowie – lud pochodzenia irańskiego zamieszkujący od początków I tysiąclecia p.n.e. tereny obecnego zachodniego Iranu. W 550 p.n.e. Persowie zajęli Medię i utworzyli na jej terenach rozległe imperium perskie. W V w. p.n.e. próbowali podbić i zniszczyć Grecję (wojny perskie). W latach 334-327 p.n.e. ulegli potędze Aleksandra Macedońskiego. Zapoczątkowało to okres dominacji nad Persami, początkowo grecko-macedońskiej, a później partyjskiej. Niezależność przywrócili Persom w pierwszej połowie III w. n.e. władcy z dynastii Sasanidów. Zmarnowali jednak oni siły państwa w bezustannych wojnach z Imperium Rzymskim i Cesarstwem Bizantyjskim. W połowie VII w. Persowie zostali podbici przez Arabów i stopniowo przeszli na islam.
Nabatejczycy (arab. الأنباﻂ al-Anbat) – starożytny lud pochodzenia semickiego przybyły z Półwyspu Arabskiego na tereny obecnego południowego Izraela i południowej Jordanii ok. VI w. p.n.e. W III w. p.n.e. utworzyli królestwo nabatejskie, które zostało w 106 r. n.e. włączone do rzymskiej prowincji Arabia. Stolicą ich państwa była Petra, potem Bostra. Mówili dialektem arabskim oraz posługiwali się pismem aramejskim. Przy Beer-Lachaj-Roj (środkowo-wschodni kraniec muhafazy) na drodze do Szur anioł Boga Jahwe przemówił do Hagar, egipskiej niewolnicy Abrahama, który zamieszkał pomiędzy Kadesz-Barnea a Szur. Potem przez pustkowie Paran przemierzali Izraelici pod wodzą Mojżesza do Ziemi Obiecanej, w Północnym Synaju znajdowało się kilka ich obozowisk. Z tych terenów Mojżesz wysłał 12 zwiadowców, aby zobaczyli Kanaan. Południową granicą ich ziem była Wadi al-Arisz. Mojżesz (łac. Moyses, hebr. מֹשֶׁה Mosze, arab. موسى, Musa) – postać biblijna, przywódca Izraelitów w okresie ich wyjścia z Egiptu i wędrówki do Ziemi Obiecanej. Żył prawdopodobnie w XIII-XII wieku p.n.e. (według Biblii 120 lat). Syn Amrama i Jokebed, brat Aarona i Miriam.
Egipt (arab. مصر Miṣr; dialekt egipski: Máṣr (/masˤɾ/); łac. Aegyptus, gr. Αίγυπτος Aígyptos), nazwa oficjalna Arabska Republika Egiptu (arab. جمهوريّة مصر العربيّة Dżumhurijjat Misr Al-Arabijja) – państwo położone w północno-wschodniej Afryce z półwyspem Synaj w zachodniej Azji. Egipt otoczony jest przez Morze Śródziemne na północy i Morze Czerwone na wschodzie; graniczy z Izraelem i Strefą Gazy na północnym wschodzie, Sudanem na południu i Libią na zachodzie. Później Saul i Dawid walczyli w części północno-zachodniej Synaju z Amalekitami, którzy zamieszkiwali północne tereny obecnej muhafazy. W Peluzjum znajdowała się egipska a potem rzymska twierdza. Tam też 525 r. p.n.e. miała miejsce bitwa pod Peluzjum. Jezus z rodzicami uciekali tędy przed Herodem do Egiptu. Przez Synaj przechodziło albo okupowało go wiele innych ludów: Asyryjczycy, Babilończycy, Egipcjanie, Persowie, Grecy, Nabatejczycy, Arabowie i Rzymianie oraz częściowo krzyżowcy i Turcy. W 1882 roku Wielka Brytania wymusiła na Turcji zrzeczenie się półwyspu. W 1914 roku do środkowej części Turcy wkroczyli ponownie budując drogi, potem zajęli te tereny Egipcjanie. Darb al-Hadżdż, czyli Droga Pielgrzymów do Mekki, obecnie droga nr 03 biegnąca od północnego krańca Zatoki Sueskiej koło Suezu (od skrzyżowania z drogą nr 34 i nr 33 koło Ahmed Hamdi Tunel), dalej na wschód przez Synaj, przełęcz Mitla, miejscowości Nachl, As-Samad na Pustyni Tułacza, a dalej na południowy wschód ku północnemu krańcowi czerwonomorskiej zatoki Akaba do miejscowości Taba.
Wadi al-Arisz - wąwóz w północnej części półwyspu Synaj w Egipcie. Rozciąga się na odcinku ponad 200 km. z głępi Synaju, niedaleko Wyżyny Synajskiej (Dżabal at-Tih) (na południu) i dochodzi aż do Morza Śródziemnego w pobliżu miasta Arisz. Utożsamia się go z biblijną Doliną Potoku Egipskiego stanowiąca wówczas wyznaczoną przez Jahwe południowo-zachodnią granicę Ziemi Obiecanej dla Żydów. W lecie jest to słucha dolina, ale podczas pory deszczowej, staje się rwącym potokiem. W 1956 roku wkroczyli tutaj Izraelczycy (ciężkie walki w przełęczy Mitla), lecz w 1957 roku Synaj powrócił do Egiptu. Siły pokojowe ONZ stacjonowały na tym obszarze do 1967. Wtedy także nastąpiła blokada morska Cieśniny Tirańskiej, ogłoszona przez egipskiego prezydenta Nasera uniemożliwiająca żeglugę izraelskich statków po Morzu Czerwonym. Doprowadziło to do wojny z Izraelem, w wyniku której Izraelczycy zajęli półwysep Synaj. Podczas okupacji Izrael wybudował wiele lotnisk i infrastrukturę. Zachodnia część Synaju Północnego powróciła do Egiptu w 1979 roku, a całość w 1982 roku. Dawid (hebr. דָּוִד - Dāwiḏ; arab. داود - Dāʾūd) (ur. ok. 1040 p.n.e. – zm. ok. 970 p.n.e.) – postać biblijna, król Izraela od ok. 1010 p.n.e., poeta. Najmłodszy syn Jessego z Betlejem, ojciec Salomona. Ojciec rodu Dawidytów.
Kanaan, Chanaan (hebr. כְּנַעַן Kənáʻan lub כְּנָעַן Kənāʻan, gr. Χαναάν Chanaan, arab. کنعان Kanʻān) – starożytna kraina na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego (teren późniejszej Palestyny, Syrii i Fenicji). Południowa część tych obszarów (Palestyna) wymieniana jest w Biblii jako ziemia obiecana Izraelitom przez Boga. Inne miastaLinki zewnętrzne
Czy wiesz że...? beta Termin ten pojawił się w XVI wieku p.n.e., gdy Egipt wkroczył w okres silnej ekspansji terytorialnej pod rządami XVIII dynastii. Po zjednoczeniu kraju przez Narmera egipski władca nosił tytuł nesut-biti – Ten-który-należy-do-pszczoły-i-trzciny, bowiem w tym okresie godłem Górnego Egiptu była pszczoła, a Dolnego – trzcina. Z biegiem czasu zaczęto używać tytułu Król Górnego i Dolnego Egiptu oraz Król Południa i Król Północy.
Muhafaza (arab. محافظة – muhafazah, liczba mnoga: muhafazat) – jednostka podziału administracyjnego wielu państw arabskich, m.in. Iraku, Syrii, Jemenu, Libanu, Egiptu, Omanu, Jordanii, do 2003 roku także Libii.
Peluzjum (gr. Peloúsion [Πηλούσιον]; rzym. Pelusium; arab. Al-Fara, biblijne miasto Sin, aram. Seyân) - starożytny port przeładunkowy i miasto graniczne starożytnego Egiptu, położone w północno-wschodniej Delcie Nilu. Miasto to było warownią egipską, broniącą państwo przed inwazją od strony Wschodu (m.in. Syrii i Arabii. Stolica nomu 14. Dolnego Egiptu jako Peromi.
Darb asz-Szur - droga (nr 31) bięgnąca przez północną część półwyspu Synaj w Egipcie, od miasta Ismailia nad Kanałem Sueskim przez At-Tasa, Przełęcz Chatima dalej przez miejscowości Baghdad, przez miasto Abu Ageila w muhafazie Synaj Północny do przejścia granicznego z Izraelem w Nizzanie. W czasach biblijnych to Droga do Szur prowadząca z Hebronu do Egiptu. W pobliżu znajdowało się biblijne miejsce obozowania Izraelitów w czasie 40-letniej wędrówki przez pustynie - Kadesz-Barnea. Również anioł Boży, przy źródle (Studni Żyjącego tzw. Beer-Lachaj-Roj), na "drodze do Szur" (w okolicy Bered) przemówił do Hagar (Księga Rodzaju 16:7).
Beer-Lachaj-Roj; Studnia Lachaj-Roj; Studnia Żyjącego - według biblijnej Księgi Rodzaju 16:7-14 - źródło i studnia w południowym Negewie, przy Darb asz-Szur w pobliżu Bered, przy której zatrzymała się Hagar, która uciekała przed gniewem Sary. Tam została pokrzepiona przez anioła, który nakazał jej zawrócić do domu. Wówczas Hagar nazwała Jahwe :" "Tyś Bóg widzialny", bo mówiła: "Wszak tu widziałam Widzącego mnie, a jestem żywa". Dlatego tę studnię nazwaną "Studnią Lachaj-Roj" "(BT). Za czasów Izaaka wymieniona została również jako geograficzny punkt odniesienia (Rdz 24:62, 63; 25:11).
Jakub (hebr. Yaʿăqōḇ, Yaʿaqov יַעֲקֹב, arab. يعقوب, Yaʿqūb, od aqeb - "pięta"), nazywany też Izraelem (יִשְׂרָאֵל) – patriarcha biblijny, którego dzieje przedstawia Księga Rodzaju.
Amalekici – koczownicze plemię semickie lub związek plemion opisywane w Biblii. Tradycja przyjmuje za jego protoplastę Amaleka, wnuka Ezawa. Lud zamieszkiwał północną część Półwyspu Synaj oraz Negeb na południu Kanaanu. Amalekici podstępnie zaatakowali Izraelitów podczas wędrówki z Egiptu do Kanaanu, a przez następne kilkaset lat od czasu do czasu toczyli z nimi walki, aż do swej całkowitej zagłady lub rozproszenia i zmieszania się z innymi plemionami. W literaturze rabinicznej stanowią symbol narodów wrogich Żydom. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
