Mandat Syrii i Libanu to terytorium mandatowe utworzone przez Ligę Narodów po I wojnie światowej, po podziale prowincji pokonanego Imperium Osmańskiego. W ciągu dwóch lat po zakończeniu działań wojennych, co miało miejsce w 1918, Francja i Wielka Brytania dokonały podziału dawnych prowincji osmańskich na Bliskim Wschodzie, na swoje strefy wpływów. Była to realizacja Umowy Sykes- Picot zawartej jeszcze w trakcie wojny, 6 maja 1916. Wielkiej Brytanii przypadły Mezopotamia (Irak) i południowa część Wielkiej Syrii (Palestyna). Francja miała kontrolować część Wielkiej Syrii (konkretnie: dzisiejszy Liban, Syria i turecka prowincja Hatay).

Kontrola Francji i Wielkiej Brytanii nad tymi terytoriami została zalegalizowana poprzez system mandatowy Ligi Narodów. Mandaty były nadawane w latach '20. Francja otrzymała mandat syryjski, przyznający jej tereny Wielkiej Syrii (poza tymi które przypadły Brytyjczykom) 29 września 1923.

Francuska władza na terytoriach mandatu syryjskiego trwała do 1943 kiedy to doszło do powstania dwóch niepodległych krajów- Syrii i Libanu. Hatay zaś, został przyłączony do Turcji już w 1939, na podstawie referendum. Ostatnie francuskie wojska opuściły tereny mandatu w 1946.

Syria

Mapa Wielkiej Syrii

Mianem Syrii współcześnie określa się, leżącą na Bliskim Wschodzie, Syryjską Republikę Arabską. Dawnej jednak Syrią nazywano nie tylko ten kraj, ale także tereny należące dziś do Izraela, Autonomii Palestyńskiej, Iraku, Libanu, Jordanii, Turcji i Iranu. Dlatego właśnie wiele ruchów, idei czy inicjatyw mogło określać się jako syryjskie, tak jak i wielu ludzi mogło identyfikować się jako Syryjczycy, mimo iż tereny na których żyli i działali nie należą do współczesnej Syrii.