|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Zazwyczaj malowidła, pismo czy przedmioty artystyczne pozostawione przez naszych antenatów i odkrywane przez archeologów przywodzą na myśl hieroglify lub malowidła naskalne wykonane rękami pierwszych ludzi. Prawdopodobnie rzadziej kojarzymy te rzeczy z brytyjskimi grupami punkowymi lat 70. XX... Małe dzieci to wyjątkowe istoty. Mimo swojego młodego wieku rozumieją podstawowe zasady świata fizycznego, jak to na przykład, że przedmioty nie mogą "teleportować" się z jednego miejsca na drugie. Teraz międzynarodowy zespół... O dorobku i wizji filozoficznej abp. Józefa Życińskiego - wybitnego filozofa, teologa i publicysty - będą dyskutować naukowcy podczas konferencji na KUL-u. Wśród tematów spotkania, w którym weźmie udział ks. prof. Michał Heller, będzie spór między nauką ... W ramach badań finansowanych ze środków unijnych naukowcy zidentyfikowali gen związany z podwyższonym ryzykiem cukrzycy oraz "koniugujący transpozon", który zakłóca jego aktywność i pomaga obniżyć to ryzyko.
Badania, opisane w czasopiśmie Public Library... Zima jest dla zwierząt ciężkim okresem do przetrwania. Dotyczy to zarówno ssaków kopytnych i drapieżnych, jak i małych zwierząt występujących w Parku Narodowym "Ujście Warty". Pierwsze gromadzą się w stada, a drapieżniki szukają padliny i polują na gryzon...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Szamsziadad VCzy wiesz że...? Nairi - asyryjska nazwa grupy plemion na terytorium starożytnego państwa Urartu. Określenie to funkcjonowało w XIII-XI wieku p.n.e. Niektóre obiekty geograficzne zachowały rdzeń "Nairi" także w późniejszych tekstach asyryjskich, na przykład jezioro Wan nazywane było "morzem krainy Nairi" - tâmtu ša mât Nairi[1]. Niektórzy badacze pierwszej połowy XX wieku uznawali asyryjskie słowo "Nairi" za nazwę plemion huryckich. Tłumaczyłoby to pochodzenie Urartyjczyków od Hurytów[2]. Badania lingwistyczne, prowadzone w drugiej połowie XX wieku, wykazały, że języki urartyjski i hurycki są ze sobą spokrewnione[3], co potwierdziło dotychczasową teorię. Jednak niewielka ilość odkrytych źródel pisanych nie pozwala na jednoznaczne określenie składu etnicznego plemion Nairi oraz zasięgu terytorialnego obszaru, na którym zamieszkiwały. Joachim Śliwa (ur. 1940) – prof. dr. hab. Uniwersytetu Jagiellońskiego; zajmuje się zagadnieniami sztuki i archeologii Egiptu i Bliskiego Wschodu. Od roku 1998 kieruje Zakładem Archeologii Egiptu i Bliskiego Wschodu UJ. Przewodniczący Rady Naukowej Zakładu Archeologii Śródziemnomorskiej PAN w Warszawie. W 1975 obronił rozprawę habilitacyjną. W 1995 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego Szamszi-Adad V (akad. Šamšī-Adad, tłum. "słońcem moim jest bóg Adad") - władca Asyrii, młodszy syn i następca Salmanasara III; panował w latach 823-811 p.n.e. Jeszcze za życia ojca został wyznaczony na jego następcę, ku niezadowoleniu starszego brata Aszur-danin-apli. W pierwszych latach panowania 827-822 p.n.e. musiał skupić się na tłumieniu buntów, którym przewodził właśnie jego brat. Pokonał przeciwników dzięki pomocy króla babilońskiego Marduk-zakir-szumi I, ale za cenę uznania jego zwierzchnictwa. W latach 820-815 trzykrotnie najeżdżał kraj Nairi położony nad jeziorem Wan. Później walczył z Urartu, Medami i Elamem. Pokonał koalicję plemion chaldejskich i nowego króla babilońskiego Marduk-balassu-iqbi. Pod koniec panowania przyjął tytuł "Króla Sumeru i Akadu". Jego żoną była Sammu-ramat, utożsamiana przez niektórych badaczy z Semiramidą. Aszur-danin-apli (IX w. p.n.e.)- starszy syn krola asyryjskiego Salmanassara III, brat Szamszi-Adada V. Został pominięty przez ojca w sukcesji do tronu asyryjskiego co stało się przyczyną zorganizowania przez niego buntu 27 miast, m.in. Aszur, Niniwy, Arbeli oraz Arraphy. Stary król powierzył spacyfikowanie rejonów objętych rebelią młodszemu synowi Szamszi-Adadowi V.Ośmioletnia wojna domowa (827-819 p.n.e.) jaka wybuchła spowodowana była nie tylko rozłamem w dynastii panującej, ale też zbyt samodzielną polityką wysokich namiestników w ważnych dla imperium prowincjach. W tym okresie szczególnie wpływowy był Dajjan-Aszur, który sam organizował wyprawy wojenne.
Wan (tur. Van Gölü; arm.: Վանա լիճ; kurd.: Gola Wanê) – bezodpływowe, słone jezioro leżące na Wyżynie Armeńskiej, największe i najgłębsze w Turcji. Jezioro jest największym na świecie jeziorem sodowym, silnie zasadowym (pH 9,8) . Soda i inne sole pozyskiwane są przez odparowanie wody. W wodach jeziora żyje 1 gatunek ryb - endemiczny Chalcalburnus tarichi z rodziny karpiowatych odbywający wędrówki na tarło do słodkowodnych dopływów jeziora. Z powodu przełowienia gatunek jest zagrożony wyginięciem . Na dnie jeziora odkryto największe znane stromatolity - wapienne kolumny o wysokości 40 m utworzone przez sinice . Bibliografia
Czy wiesz że...? beta Salmanasar III (akad. Šulmānu-ašarēd, tłum. "bóg Szulmanu jest pierwszy/największy") - król Asyrii w latach 858 - 825 p.n.e. Syn i następca Aszurnasirpala II oraz kontynuator jego polityki. Podjął szereg wypraw wojennych do aramejskich państewek Syrii, które wraz królem Achabem z Izraela i Fenicją zawiązały pod kierunkiem Adadidri z Damaszku antyasyryjską koalicję. Wojny w Syrii nie przyniosły początkowo królowi sukcesów, a nawet poniósł dotkliwą klęskę pod Karkar w 853 r. p.n.e. Dopiero po śmierci Ben Hadada z Damaszku zdołał rozciągnąć zwierzchnictwo Asyrii nad tą krainą i ściągać z niej kontrybucję, o czym możemy sie dowiedzieć z czarnego obelisku. Państwo Urartu było na tyle silne, że nie ośmielił się go zaatakować bezpośrednio. Pokonał też na południu chaldejskie plemiona oraz zajął Babilon (849 p.n.e.[1] ). Swoje zwycięstwa nad wrogami uwiecznił na brązowych drzwiach z Balawat. Pod koniec jego panowania doszło do masowych powstań na zdobytych terytoriach. W walki te zaangażowany był jego syn Szamsziadad V. W ich wyniku Salmanasar zginął w niewyjaśnionych okolicznościach, a władzę objął jego syn.
Adad to bóg burzy, wiatru, deszczu i piorunów w mitologii mezopotamskiej. Uważany był za syna boga Anu. był także jednym z bogów, którzy zesłali na ludzkość potop. Bóg ten miał dar jasnowidzenia. Przedstawiano go stojącego na byku; w obu rękach trzyma wiązki błyskawic. Czczony powszechnie na całym Bliskim Wschodzie m.in. w takich miastach jak: Aszur, Dur-Szarrukin, Guzana, Karkar, Aleppo, Babilon.
Urartu, Ararat, Biajnili, Królestwo Wan (urart. – KURbi-a-i-na; orm. – Ուրարտու; tur. – Urartular; pers. – اورارتو) – starożytne państwo na Bliskim Wschodzie, na obszarze Wyżyny Armeńskiej (obecnie terytorium byłego Urartu znajduje się w granicach Armenii, Turcji i Iranu). Najwcześniejsze wzmianki o Urartu jako związku plemion pochodzą z XIII wieku p.n.e.; jako samodzielne państwo wymienione zostało w źródłach pisanych z VIII wieku p.n.e. Upadek królestwa nastąpił w VI wieku p.n.e., przedtem Urartu zajmowało silną pozycję wśród państw Bliskiego Wschodu[1].
Sammu-ramat – asyryjska królowa, żona Szamszi-Adada V (823-811 p.n.e.), matka Adad-nirari III (810-783 p.n.e.). Po śmierci męża przez pięć lat sprawowała władzę w Asyrii jako regentka w imieniu swego małoletniego syna. Według współczesnych jej źródeł asyryjskich osiągnęła znaczną pozycję i wielkie wpływy. W centrum ceremonialnym w mieście Aszur odkryto stelę z jej imieniem pośród stel poświęconych asyryjskim władcom i najważniejszym dostojnikom państwowym. Według inskrypcji na innej steli towarzyszyć miała królowi na jednej z jego wypraw wojennych, co było wydarzeniem bez precedensu w całej historii Asyrii. Znane są też dwa posągi wzniesione ok. 800 r. p.n.e. przez gubernatora miasta Kalchu z inskrypcjami zawierającymi modlitwy za pomyślność króla Adad-nirari III i jego matki.
Marduk-zakir-szumi I – siódmy król Babilonii z tzw. dynastii E, syn i następca Nabu-apla-iddiny; panował w latach 854-819 p.n.e. Na początku swych rządów zmagać się musiał z rebelią, której przewodził jego młodszy brat Marduk-bel-usate. W walce z bratem z pomocą Marduk-zakir-szumiemu I przyszła Asyria, z którą utrzymywał dobrosąsiedzkie stosunki. Król asyryjski Salmanasar III wkroczył do północnej Babilonii i zaatakował miasta wierne Mardukowi-bel-usate. Powstanie udało się stłumić dopiero po kilku latach, wspólnym wysiłkiem sprzymierzonych sił asyryjsko-babilońskich. Marduk-bel-usate, który schronił się w górach, został pojmany i stracony. Pod koniec swego panowania Marduk-zakir-szumi I był w stanie odwdzięczyć się za okazaną mu pomoc, kiedy to w Asyrii wybuchła rewolta po śmierci Salmanasara III. Zachowany jedynie fragmentarycznie traktat pomiędzy Marduk-zakir-szumi I a następcą Salmanasara III, Szamszi-Adadem V, zdaje się wskazywać, iż objęcie tronu asyryjskiego przez tego ostatniego stało się w dużej mierze możliwe dzięki pomocy krola babilońskiego. Marduk-zakir-szumi I dożył późnego wieku, kiedy to przekazał władzę swemu synowi Marduk-balassu-iqbi.
Semiramida (akad. Gołębica) – legendarna królowa Asyrii. W rzeczywistości nazywała się Sammuramat i była żoną asyryjskiego króla Samsziadada V. Po śmierci męża sprawowała w latach 809-806 p.n.e. regencję w imieniu małoletniego Adadnirariego III.
Marduk-balassu-iqbi – ósmy król Babilonii z tzw. dynastii E, syn i następca Marduk-zakir-szumi I; panował w latach 818-813 p.n.e. Był już w podeszłym wieku, gdy przejął rządy. W czasie jego panowania długi okres dobrosąsiedzkich stosunków z Asyrią dobiegł końca. Król asyryjski Szamszi-Adad V zwrócił się przeciwko niemu, najeżdżając w 814 i 813 r. p.n.e. północną Babilonię. W czasie drugiej z tych kampanii Marduk-balassu-iqbi został pojmany w mieście Der i uprowadzony do Asyrii, gdzie najprawdopodobniej zmarł. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
