Szczelność - Polski Serwis Naukowy

W różnych dziedzinach funkcjonują różne (podobne) definicje szczelności.

Szczelność w budownictwie – to właściwość fizyczna materiałów budowlanych, która określa jaka część objętości badanego materiału zajmuje materiał bez porów. Szczelność wyraża się wzorem: ${Sz}={\rho_\mbox{o} \over \rho} 100%$

gdzie:

Budownictwo - dziedzina działalności człowieka związana ze wznoszeniem obiektów budowlanych, podległa dziedzinie nauki jaką jest Inżynieria lądowa. Jest to również gałąź wiedzy praktycznej, techniki stosowanej przy budowaniu. Jego głównym zadaniem jest wznoszenie nowych obiektów budowlanych. Zajmuje się również przebudową, odbudową, modernizacją i konserwacją obiektów już istniejących. Ze względu na umiejscowienie tych obiektów wyróżnia się:

Geotechnika jest ściśle związana z inżynierią lądową. Jest to nauka o pracy i badaniach ośrodka gruntowego dla celów projektowania i wykonawstwa budowli ziemnych i podziemnych oraz fundamentów budynków i nawierzchni drogowych. Jest to nauka interdyscyplinarna, wykorzystująca gruntoznawstwo, mechanikę gruntów, fundamentowanie, geologię - w szczególności inżynierską, chemię, fizykę, mechanikę budowli, reologię etc.

$\rho_\mbox{o}$ to gęstość objętościowa (kg/m $^3$ ) badanego materiału, tzn. gęstość "z porami"

$\rho$ to gęstość (kg/m $^3$ ) materiału bez porów.

Szczelność w geotechnice, w postaci określonej przez normę PN-B-06714-01:1989 – to stosunek gęstości objętościowej kruszywa do gęstości (gęstości właściwej szkieletu gruntowego) kruszywa.

Analiza sitowa - metoda badawcza polegająca na rozdziale materiału (gruntu, mieszanki mineralnej) na frakcje zawierające ziarna o różniej wielkości, poprzez przesiewanie przez zestaw sit, w wyniku czego ziarna o odpowiednich średnich pozostają na kolejnych sitach (o coraz mniejszych oczkach). Po zważeniu poszczególnych klas ziarnowych określa się ile procent materiału pozostało na każdym sicie w stosunku do całości materiału.

Szczelność (lub warunek szczelności) funkcjonuje również powszechnie w drogownictwie itp. jako parametr określony przez normę PN-S-06102:1997 jako iloraz $\frac{D_{15}}{d_{85}}$

gdzie:

$D_{15}$ – wymiary oczek sita, przez które przechodzi 15 % ziaren warstwy podbudowy lub warstwy odsączającej (inaczej średnica zastępcza)

$d_{85}$ – wymiary oczek sita, przez które przechodzi 85 % ziaren gruntu podłoża.

Zobacz też

właściwości fizyczne materiałów budowlanych

Przypisy

"Kruszywa mineralne. Badania. Podział, nazwy i określenia badań"
"Drogi samochodowe. Podbudowy z kruszyw stabilizowanych mechanicznie". Norma ta podaje ww. iloraz nie nazywając go jednak szczelnością (co za to pojawia się w tym kontekście w wielu opracowaniach branżowych); gdy stosunek ten jest większy od 5, wymagane są dodatkowe działania zabezpieczające podłoże powierzchni przeznaczonej do ruchu (np. drogi). Iloraz ten jako warunek szczelności występuje w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 – załącznik 4)