Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
Regulaminy
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
Polskie odkrycie - drapieżnictwo sprzed 240 mln lat
Ślady drapieżnictwa u drobnych organizmów żyjących na dnie płytkich mórz 240 mln lat temu odkrył polsko- amerykański zespół paleontologów. O wynikach badań informuje prestiżowy tygodnik "Proceedings of the National Academy of Sciences". ...
 
Możliwości chirurgicznego leczenia schorzeń górnego odcinka przewodu pokarmowego. Sosnowiec, 26.02.2013
Zapraszamy na kolejny wykładach organizowany przez Towarzystwo Młodych Naukowców. Tym razem wykładowcą będzie wybitny chirurg dr hab. n. med. Zbigniew Lorenc. Tytuł wykładu: "Możliwości chirurgicznego leczenia schorzeń górnego odcinka przewodu pokarmowego". Miejsce: VI LO im. Janusza Kor...
 
Nieustraszeni pogromcy nowotworów, czyli jak pokonać niepokonanego - 06.11.2012, Sosnowiec (wykład inauguracyjny Towarzystwa Młodych Naukowców )
Zapraszamy serdecznie do udziału w cyklu spotkań poświęconych osiągnięciom naukowym XXI wieku w ramach Towarzystwa Młodych Naukowców. Wykłady będą prowadzone przez naukowców z renomowanych uniwersytetów i instytutów polskich, jak również europejskich. Towarzystwo Młodych Naukowców otwiera się dla wszystkich, którzy lubią stawiać pytania a...
 
Wykład "Czym jest pieniądz?" - Sosnowiec, 12.03.2013
Serdecznie zapraszamy na kolejny wykład w ramach Towarzystwa Młodych Naukowców. Tym razem prelegentem będzie prof. zw. dr hab. Krzysztof Zadora - przedstawi wykład zatytułowany „Czym jest pieniądz?". Wykład odbędzie się w dniu 12.03.2013...
 
GMO - Towarzystwo Młodych Naukowców - wykład "Genetycznie modyfikowane rośliny- fakty i mity biotechnologii" 05.12.2012 / Sosnowiec
Uprzejmie zapraszamy na kolejny wykład w ramach Towarzystwa Młodych Naukowców, który tym razem dotyczyć będzie „gorącego” tematu organizmów genetycznie modyfikowanych. Przedstawione będą metody i cele uzyskiwania roślin genetycznie modyfikowanych, stan aktualny upraw GM w skali świata oraz korzyści i zagrożenia związa...

Reklama:


Szkodniki sosen

To hasło encyklopedii posiada podstrony: [1] 2 [3]

Czy wiesz że...?
Imago (łac. imago – wizerunek, obraz; liczba mnoga – imagines) – owad dorosły, owad doskonały – ostateczne stadium w rozwoju osobniczym owadów przechodzących proces przeobrażenia. Imago jest osobnikiem zdolnym do rozrodu, często nie pobierającym pokarmu lub jedynie w minimalnych ilościach.

Zmorsznik czerwony (Stictoleptura rubra) – gatunek owada z rzędu chrząszczy. Opis: Długość ciała 10-21mm przedplecze u samca czarne a pokrywy żółte lub żółtobrunatne, u samicy przedplecze czerwone (rzadko czarne) a pokrywy czerwone. Na bokach przedplecza brak kolca; głowa i czułki czarne; pokrywy na końcach ukośnie wycięte z zewnętrznym końcem bardzo ostro wyciągniętym do tyłu.
Oligofagi sosny

Oligofagi sosny występujące w Polsce żerują głównie na sośnie zwyczajnej.

Szkodniki nadziemnych części siewek i młodych sadzonek

  • Eulia politana Hb. – zwójka siewkóweczka - larwa łączy igły sosen przędzą i ogryza je.

    • Szkodniki upraw sosnowych

    Uprawy leśne, w tym sosnowe, są szczególnie atrakcyjnym miejscem żerowania dla wielu owadów. Znaczne nasłonecznienie uprawy, w której drzewka nie dochodzą do zwarcia, sprzyja rozwojowi wielu z nich. W uprawach występować mogą wszystkie szkodniki szkółek, liczne szkodniki strzałek (pędów głównych), pędów, pączków i igieł. Wiele z nich atakuje również starsze drzewostany: młodniki, tyczkowiny i drągowiny. Duża ilość różnych szkodników jest spowodowana przede wszystkim nagromadzeniem łatwo dostępnego i wysokowartościowego pokarmu, jakim są organy młodych drzewek, w szczególności pączki i łyko.

    Puszcza Piska – największy kompleks leśny na Mazurach. Przylega do Mazurskiego Parku Krajobrazowego, oraz do Niziny Mazurskiej. Dawna nazwa to Puszcza Jańsborska (niem. Johannisburger Heide).
    Dzier włochaty (Harpalus rufipus) - gatunek średniej wielkości chrząszcza z rodziny biegaczowatych oraz podrodziny Harpalinae. Występuje w prawie całej Eurazji w tym na terenach całej Europy, północnej Afryki, Makaronezji, Azji Mniejszej, Iranu oraz na Syberii i w Japonii. Wprowadzono go również w Ameryce Północnej. Gatunek ten toleruje szeroki zakres środowisk, od wilgotnych terenów bagnistych poprzez lasy po suche łąki i pola uprawne. Osiąga zazwyczaj od 10 do 17 mm długości. Większa część pancerzu jest matowo czarna, zaś krawędzie i kończyny są czerwone lub pomarańczowe. Czasami uważany jest za szkodnika truskawek.

    Szkodniki igieł

    oprzęd osnui sadzonkowej

    Szkodliwość tej grupy owadów polega przede wszystkim na ogryzaniu igieł, bądź wysysaniu z nich soków, co prowadzi do osłabienia drzewek. Nie uszkadzają jednak pączków, co umożliwia roślinie regenerację. W tej fazie rozwojowej mogą pojawić się też inne szkodniki, charakterystyczne dla starszych drzewostanów, są to jednak zjawiska rzadsze.

    Drzewostan - zespół większej liczby drzew rosnących na pewnej powierzchni leśnej w odpowiednim zagęszczeniu i zwarciu koron, wzajemnie na siebie oddziałujących.
    Uprawa leśna – jedna z pierwszych faz rozwoju drzewostanu obejmująca młode pokolenie drzew gatunków lasotwórczych pochodzące z nasadzenia sztucznego (z sadzonek). Uprawa powstaje w toku odnowień sztucznych na zrębach, lub na gruncie nieleśnym przy zalesianiu. Faza obejmuje pierwsze lata życia drzewostanu od zasadzenia do 20 lat. Drzewka tworzące uprawę są jeszcze małe, rosną powoli i pomimo znacznej liczebności nie tworzą na ogół zwartego zgrupowania. Przestrzenne ich rozmieszczenie w uprawie jest z reguły bardziej regularne niż w nalocie. Wpływ młodych drzewek w uprawie wzajemnie na siebie i na lokalne warunki siedliskowe jest nikły. Uprawa w korzystnych warunkach rozwoju przechodzi w młodnik.
    Krótkostopka sosnowa
  • Acantholyda hieroglyphica Christ. – osnuja sadzonkowa, sosna.
  • Brachyderes incanus L. – choinek szary, szkodnik młodych sosen i świerków, na gałęziach żeruje także na modrzewiu i jałowcu.
  • Brachyonyx pineti Payk. – krótkostopka sosnowa, larwa minuje igły sosnowe.
  • Cryptocephalus pini L. – zmróżka sosnowa, postacie dorosłe żerują na igłach sosny.
  • Luperus pinicola Dft. – wątlik sosnowiec, postacie dorosłe żerują na igłach sosny.
  • Philopedon plagiatus Schal L. (Cneorrhinus plagiatus Schal L.) – sieciech niegłębek, polifag szkodliwy głównie na sośnie, postać dorosła ogryza igły, liście i korę.
  • Thecodiplosis brachyntera Schw. – igłówka sosnowa (pryszczarek sosnowiec), sosna.
  • Contarinia baeri Prell. - igłówka Baera (pryszczarek Baera), sosna.

    • Szkodniki pączków, pędów i szyszek

    Galas zwójki żywiczaneczki

    Do tej grupy szkodników należą takie, które żerują w pączkach (najczęściej bocznych pędów), pędach bocznych (rzadziej głównych) i w rozwijających się szyszkach. Uszkodzone organy często wydzielają żywicę. Naruszenie pączka lub pędu głównego (strzałki) może doprowadzić do zahamowania wzrostu i silnej deformacji korony.

    Korona drzewa - cechą charakterystyczną każdej rośliny drzewiastej jest to, że na pewnej wysokości nad ziemią pień przekształca się w zespół konarów, gałęzi, pędów i liści, który nazywamy koroną.
    Bory Dolnośląskie dawniej Puszcza Dolna - mezoregion fizycznogeograficzny (317.74) utworzony przez największy w Polsce zwarty kompleks leśny o powierzchni ok. 1650 km².
  • Anthonomus varians Payk. – kwieciak sosnowiec, larwa żeruje w męskich kwiatostanach.
  • Cacoecia piceana L. – zwójka sosnówka, sosna, rzadziej świerk i jodła.
  • Dioryctria abietella Den. et Schiff. - szyszeń pospolity, sosna, także jodła,świerk i modrzew.
  • Dioryctria mutatella Fuchs - szyszeń sosnowy, sosna zwyczajna, rzadziej sosna czarna i wejmutka.
  • Evetria resinella L. – zwójka żywiczaneczka, sosna.
  • Evetria duplana Hb. – zwójka pędówka, sosna w wieku 2-6 lat.
  • Evetria turionella L. (Evetria turionana Hbn.) – zwójka odrośleczka, sosna w wieku 6-15 lat.
  • Exoteleia dodecella L. – skośnik tuzinek
  • Pissodes validrostris Sahlb. – smolik szyszkowiec, larwa rozwija się w szyszkach sosen.
  • Rhyacionia buoliana Den. et Schiff. – zwójka sosnóweczka, sosna w wieku 6-15 lat.
  • Strophosoma capitata De Geer – zmiennik rudonogi (zmiennik brudny), najczęściej na sośnie, postać dorosła ogryza pączki, liście i pędy.
  • Strophosoma melanogrammum Forst. – zmiennik leszczynowiec (zmiennik czarniawiec), na sośnie, świerku, modrzewiu, rzadziej na liściastych. Postać dorosła ogryza pączki, liście i pędy.
  • Zeiraphera griseana Hb. (Steganoptycha diniana Gn.) – wskaźnica modrzewianeczka, modrzew, świerk, rzadziej limba i sosna.

    • Szkodniki pędów i strzałek

    Szeliniak sosnowiec
    Smolik znaczony

    Owady z tej grupy uszkadzają korę lub (i) łyko na pędach głównych i bocznych. W tej fazie mogą pojawić się też szkodniki floemu i ksylemu drzewostanów starszych.

    Puszcza Augustowska – duży kompleks leśny położony w województwie podlaskim oraz na Litwie i Białorusi. Powierzchnia całej puszczy wynosi ok. 160 tys. ha, z czego w granicach Polski znajduje się ponad 114 tys. ha. Na jej terenie znajduje się Wigierski Park Narodowy.
    Łyko (łac. floem) – żywa tkanka roślinna niejednorodna, wchodząca w skład zespołu tkanek przewodzących, pełniących funkcję przewodzącą w roślinach naczyniowych. Łyko przewodzi produkty fotosyntezy, czyli związki organiczne.
  • Hylastes ater Payk. – zakorek czarny, iglaste (leżanina i pniaki).
  • Hylobius abietis L. – szeliniak sosnowiec, głównie iglaste, sporadycznie liściaste.
  • Hylobius pinastri Gyll – szeliniak świerkowiec, świerk, sosna i inne.
  • Pissodes castaneus De Geer (Pissodes notatus F.) – smolik znaczony, sosna, zarówno larwa jak i imago.
  • Scythropus mustela Hbst. – zacień sosnowiec, postać dorosła ogryza korę na młodych drzewkach iglastych.

    • Szkodniki młodników sosnowych

    W tej fazie występują szkodniki zarówno z upraw jak i drzewostanów starszych. Niektóre z owadów występujących na uprawach, zasiedlających pędy boczne mogą spowodować w młodnikach lokalne szkody. Staje się to szczególnie niebezpieczne w połączeniu z osłabieniem drzew przez inne czynniki np. spałowanie przez jeleniowate, choroby grzybowe czy działalność innych owadzich szkodników pierwotnych. Młodniki na słabych siedliskach oraz w zasięgu zanieczyszczeń przemysłowych są szczególnie narażone na ataki tej grupy szkodników.

    Tycz cieśla (Acanthocinus aedilis) – owad z rzędu chrząszczy. Długość ciała 13-20 mm, czułki do pięciu razy dłuższe niż reszta ciała. Ciało brunatne, z szarym nalotem. Nazwa owada pochodzi od odgłosów wydawanych przez zaniepokojone tycze, przypominających piłowanie drewna.
    Bory Tucholskie (kasz. Tëchòlsczé Bòrë, niem. Tucheler Heide) – jeden z największych kompleksów borów sosnowych w Polsce. Zajmuje ok. 3 tys. km sandru w dorzeczu Brdy i Wdy oraz Równiny Charzykowskiej. Od lasów tych wziął nazwę również mezoregion fizycznogeograficzny Bory Tucholskie znajdujący się we wschodniej części kompleksu oraz szereg powierzchniowych form ochrony przyrody park narodowy, rezerwat biosfery, obszar Natura 2000, a także leśny kompleks promocyjny. Bory Tucholskie dały również nazwy jednostkom różnych systemów podziału geobotanicznego, np. okręg Borów Tucholskich w systemie Szafera i Zarzyckiego lub dzielnica Borów Tucholskich w systemie Mroczkiewicza.

    Szkodniki aparatu asymilacyjnego, pędów i pączków

    Jaja miodownicy sosnowej na igłach sosny zwyczajnej
    Grupa rowałków na korze sosny.
    Kwietniczek czterokropkowy - imago w kwiecie jastrzębca
    Motyl barczatki.
    Ciemna forma motyla samicy brudnicy mniszki.
    Motyl strzygoni chojnówki.

    Szkodliwość tej grupy owadów polega na ogryzaniu igieł, pączków, wysysaniu soków z pędów. Swoją obecność mogą tu zaznaczyć również inne owady, tak z upraw, jak i starszych drzewostanów.

    Rębacz pstry, rębacz sosnowiec (Rhagium inquisitor) – holarktyczny gatunek niewielkiego chrząszcza z rodziny kózkowatych (Cerambycidae). W Polsce jest gatunkiem pospolitym. Jest gatunkiem typowym rodzaju Rhagium.
    Liść (łac. folium) – organ roślinny, element budowy części osiowej (pędowej) roślin telomowych. Wyrastające z węzłów końcowe elementy rozgałęzień pędu, wyodrębniające się ze względu na funkcję i budowę od łodygi (nie mają np. zdolności do nieprzerwanego wzrostu). Pełnią głównie funkcje odżywcze i z tego powodu mają zwykle dużą powierzchnię umożliwiającą ekspozycję na odpowiednią ilość promieniowania słonecznego. Poza tym liście biorą udział w transpiracji i gutacji oraz wymianie gazowej. Nierzadko liście pełnią także funkcje spichrzowe, czepne, ochronne, obronne i pułapkowe, w takich przypadkach ulegając daleko idącym przystosowaniom w zakresie funkcji i budowy.
  • Acantholyda erythrocephala L. – osnuja czerwonogłowa, sosna, młodniki (wiek 10-30 lat).
  • Barbitistes constrictus Br. – opaślik sosnowiec, sosna, rzadziej świerk.
  • Cinara pini L. – miodownica sosnowa, sosna.
  • Neodiprion sertifer Geoffr. – borecznik rudy, sosna.
  • Pineus pini L. – mszyca sosnówka, jedno pokolenie na świerku drugie na sośnie.

    • Szkodniki żerujące na pniach drzew

    Największe znaczenie mają w tej grupie szkodniki wtórne. Niektóre z nich zasiedlają w starszych drzewostanach boczne, obumierające gałęzie – w młodniku mogą zasiedlać całą strzałę przyczyniając się do szybkiego wydzielania posuszu.

    Bór suchy (Bs) – typ siedliskowy lasu występujący na obszarze wszystkich krain nizinnych. Gleby tego siedliska zalicza się do typu darniowo-bielicowego. Są to piaski luźne, równoziarniste, głębokie i suche, o poziomie wody gruntowej niemającej wpływu na siedlisko, poza zasięgiem korzeni drzew. Powierzchnię gleby pokrywa próchnica typu mor suchy.
    Osnuja gwiaździsta (Acantholyda posticalis (Matsumura)) - owad z rodziny niesnujowatych z rzędu błonkoskrzydłych. Jeden z ważniejszych szkodników sosny pospolitej.
  • Anthaxia quadripunctata L. – kwietniczek czterokropkowy, pod korą młodych sosen w uprawach.
  • Aradus cinnamomeus Panz. – rozwałek korowiec (korowiec sosny), sosna.
  • Chrysobothris igniventris Reitt. – zrąbień sosnowiec, sosna.
  • Magdalis duplicata Germ. – wałczyk podobny, larwa w małych gałązkach sosen, świerków, modrzewi.
  • Magdalis frontalis Gyll. – wałczyk pędowiec, chodniki larwalne głównie w rdzeniu pędów szczytowych.
  • Magdalis phlegmatica Hbst. – wałczyk gałęzinowiec, larwa w gałęziach sosen i świerków.
  • Magdalis violacea L. – wałczyk fioletowy, larwa w pączkach szczytowych, na powierzchni bielu 3-15 letnich drzewek: sosen i świerków.
  • Melanophila acuminata De Geer. – ciemnik czarny, pod korą młodych sosen.
  • Pityogenes bidentatus Hbst. – rytownik dwuzębny, pod cienką korą sosny, świerka, jodły, modrzewia.
  • Pogonocherus fasciculatus De Geer. – kozulka sosnówka, pod korą gałęzi sosnowych i innych iglastych.

    • Szkodniki drzewostanów sosnowych średnich i starszych klas wieku

    żerująca larwa zawisaka borowca
    gołożer larw borecznika sosnowca
    żerująca larwa poprocha

    Jest to duża grupa owadów, stanowiących istotny czynnik wpływający na stan zdrowotny przeważającej części europejskich lasów sosnowych. Są to zarówno szkodniki pierwotne jak i wtórne, żerują na igłach, pączkach, są ksylo i kambiofagami. Ich wzajemne pojawy korelują się ze sobą jak również z czynnikami atmosferycznymi, siedliskowymi i z czystością siedliska (gleb, wody i powietrza). W formie gradacyjnej mogą wystąpić również w młodszych drzewostanach.

    Opieńka miodowa (Armillaria mellea) – gatunek grzyba jadalnego. Występuje na znacznym obszarze Europy, na terenie całej Polski w lasach, rzadziej w ogrodach.
    Zwarcie drzewostanu oznacza rodzaj i stopień wypełnienia przestrzeni przez korony drzew w drzewostanie, pełni istotną rolę w powstawaniu i życiu lasu, wywiera wpływ na kształtowanie się drzew, i ich środowiska.

    Szkodniki aparatu asymilacyjnego

    Dynamika liczebności większości szkodników igieł sosny ma bezpośredni związek z warunkami środowiskowymi i składem gatunkowym drzewostanów. Ogniska gradacyjne mają miejsce przede wszystkim w skrajnych dla sosny warunkach ekologicznych - w zdegradowanych borach świeżych oraz borach suchych. W takiej sytuacji sosna występuje często w postaci monokultury o ubogim runie. Główne centra gradacyjne najgroźniejszych foliofagów znajdują się: w Borach Tucholskich, Puszczy Piskiej, Augustowskiej, Białej, Nadnoteckiej na Pomorzu Zachodnim, Borach Dolnośląskich oraz kompleksie Opolsko-Częstochowskim. Są to najczęściej szkodniki pierwotne.

    Strzygonia choinówka, sówka choinówka (Panolis flammea) – gatunek motyla z rodziny sówek (Noctuidae). Gatunek typowy rodzaju Panolis. Szkodnik drzew iglastych, głównie sosny. Występuje w całej Europie.
    Kózkowate (Cerambycidae) – rodzina owadów z rzędu chrząszczy, podrzędu chrząszczy wielożernych. Rodzina obejmuje owady o wydłużonym ciele i charakterystycznych niezwykle długich czułkach, które często sięgają poza odwłok. Do rodziny tej zalicza się ponad 20 tys. gatunków; w Polsce 192.
  • Acantholyda posticalis Mats., (Acantholyda nemoralis Thoms.) – osnuja gwiaździsta, sosna.
  • Acantholyda posticalis f. praecox W.Koeh. – osnuja gwiaździsta forma wczesna.
  • Acantholyda posticalis f. serotina W.Koeh. – osnuja gwiaździsta forma późna.
  • Bupalus piniarius L. – poproch cetyniak - sosna.
  • Dasychira pudibunda L. – szczotecznica szarawka, liście buków, dębów i innych liściastych, również igły sosen.
  • Dendrolimus pini L. – barczatka sosnówka, sosna.
  • Diprion pini L. – borecznik sosnowiec, sosna pospolita i inne sosny.
  • Diprion simile Htg. – borecznik podobny, sosna.
  • Ellopia prosapiaria L. – kłystek, sosna, rzadziej świerk, jodła i jałowiec.
  • Gilpinia pallida Kl. – borecznik jasnobrzuchy, sosna.
  • Gilpinia frutetorum F. – borecznik Krzewian, sosna.
  • Hyloicus pinastri L. – zawisak borowiec (siwotek borowiec), sosna.
  • Lymantria monacha L. – brudnica mniszka, świerk, sosna i liściaste.
  • Lymantria dispar L. (Ocneria dispar L.) – brudnica nieparka, dąb i inne liściaste, rzadziej iglaste.
  • Orgyia antiqua L. – znamionówka tarniówka, larwa ogryza igły i liście (liściaste i iglaste).
  • Panolis flammea Schiff. – strzygonia choinówka, sosna.
  • Panthea coenobita Esp. – sówka mniszkówka, świerk, sosna.
  • Semiothisa liturata Cl. – witalnik sosnowiak, sosna.

    • Szkodniki floemu i ksylemu

    Gradacje tych szkodników obejmują tereny po gradacjach szkodników igieł oraz te drzewostany, które osłabione zostały z powodu innych przyczyn. Na szczególną uwagę zasługują tu choroby systemów korzeniowych (huba korzeniowa, opieńka miodowa i inne). Do tej grupy należą najczęściej szkodniki wtórne.

    Osnuja sadzonkowa (Acantholyda hieroglyphica) - owad z rodziny niesnujowatych z rzędu błonkoskrzydłych. Jeden z ważniejszych szkodników sosny pospolitej.
    Jeleniowate (Cervidae) – rodzina ssaków z rzędu parzystokopytnych (Artiodactyla). Należą do niej zwierzęta o kostnym, pełnym porożu (w przeciwieństwie do rogów) ulegającym u większości gatunków corocznej zmianie. Przykładowi przedstawiciele to: renifer, mulak, mundżak, jeleń szlachetny, sarna, łoś, daniel, czy jeleń wschodni.
    Kornikowate
  • Carphoborus minimus F. – listwiaczek najmniejszy, na obumierających gałązkach sosny.
  • Cryphalus abietis Ratz. – wgryzoń świerkowiec, świerk, jodła, rzadziej inne iglaste.
  • Crypturgus cinereus Hbst. – skrycik szary, iglaste (chodnik larwalny samica zakłada w chodnikach innych korników).
  • Crypturgus pusillus Gyll. – skrycik najmniejszy, iglaste (chodnik larwalny samica zakłada w chodnikach innych korników).
  • Crypturgus hispidulus Thoms.. – skrycik owłosiony, (skrycik północny) iglaste (chodnik larwalny samica zakłada w chodnikach innych korników).
  • Dryocoetes autographus Ratz. – drzewożerek jednożerny, świerk, rzadziej sosna, głównie na złomach i leżaninie.
  • Ips acuminatus Gyll. – kornik ostrozębny, sosna, rzadziej modrzew pod cienką korą pni i konarów.
  • Ips amitinus Eichh. – kornik drukarczyk, świerk, rzadziej sosna, modrzew i jodła.
  • Ips duplicatus Sahlb. – kornik zrosłozębny, świerk, rzadziej sosna, limba.
  • Ips sexdentatus Boern. – kornik sześciozębny, sosna, rzadziej świerk.
  • Ips typographus L. – kornik drukarz, przede wszystkim świerk, rzadko inne iglaste.
  • Dendroctonus micans Kug. – bielojad olbrzymi, przede wszystkim świerk, sporadycznie sosna, żeruje w okolicy szyi korzeniowej, czasem wyżej.
  • Hylurgus ligniperda F. – drzewisz owłosiony, w korzeniach i pniakach martwych sosen, na styku łyka i bielu.
  • Hylurgops palliatus Gyll. – polesiak obramowany, między korą a drewnem sosny, świerka i innych iglastych, w pniakach i leżaninie.
  • Orthotomicus laricis F. – korniczek wielozębny, sosna, świerk, modrzew, rzadziej jodła. Żyje na leżaninie i obumierających drzewach - między korą a drewnem.
  • Orthotomicus longicollis Gyll. – korniczek guzozębny, pod korą zamierających, starych sosen.
  • Orthotomicus proximus Eichh. – korniczek płaskozębny, sosna, rzadziej świerk w miejscach, gdzie gruba kora przechodzi w cienką.
  • Orthotomicus suturalis Gyll. – korniczek ostrozębny, sosna, świerk, modrzew, limba, między korą a drewnem.
  • Pityogenes quadridens Hbst. – rytownik czterozębny, sosna, świerk i inne iglaste.
  • Pityogenes chalcographus L. – rytownik pospolity, świerk, sosna, rzadko jodła.
  • Pityokteines curvidens Germ. – jodłowiec krzywozębny, jodła, rzadziej świerk, modrzew i sosna.
  • Pityophthorus pityographus Ratz. – bruzdkowiec zachodni, świerk, jodła, sosna, rzadko modrzew. Żeruje w koronie drzew.
  • Pityophthorus lichtensteini Ratz. – bruzdkowiec Lichtensztajna, gałązki sosen.
  • Polygraphus poligraphus L. – czterooczak świerkowiec, najczęściej świerk, rzadziej jodła, sosna (limba i wejmutka).
  • Polygraphus subopacus Thoms. – czterooczak leżaninowiec, świerk, rzadziej sosna.
  • Tomicus minor Htg. – cetyniec mniejszy, sosna zwyczajna i inne sosny, wyjątkowo świerk.
  • Tomicus piniperda L. – cetyniec większy, sosna zwyczajna i inne sosny, wyjątkowo świerk, modrzew i jodła.
  • Trypodendron lineatum Ol. – drwalnik paskowany, iglaste.
  • Xyleborus saxeseni Ratz. – drwalniczek Saksesena, polifag liściastych i iglastych.
    • Bogatkowate
    Miedziak sosnowy
  • Buprestis mariana L. – miedziak sosnowiec, drewno pniaków sosnowych i innych iglastych.
  • Phaenops cyanea F. – przypłaszczek granatek, pod korą sosen, rzadko na świerku.
    • Kózkowate
  • Acanthocinus aedilis L. – tycz cieśla, między korą a drewnem sosny, rzadziej innych iglastych.
  • Arhopalus rusticus L. – wykarczak sosnowiec, początkowo pod korą, później w drewnie sosny.
  • Asemum striatum – szczapówka bruzdkowana, początkowo pod korą, później w drewnie sosny.
  • Callidium violaceus L. – ściga fioletowa (zagwoździk fiołkowy), pod korą i w martwym drewnie iglastym.
  • Corymbia rubra L. (Leptura rubra L.) – zmorsznik czerwony, drewno pni i pniaków iglastych.
  • Ergates faber L. – borodziej próchnik, drewno pniaków sosnowych, rzadko świerkowych i jodłowych.
  • Hylotrupes bajulus L. – spuszczel pospolity, najczęściej w konstrukcyjnym drewnie iglastym.
  • Molorchus minor L. – kurtek mniejszy, pod korą świerka, sosny, rzadziej jodły.
  • Monochamus galloprovincjalis Ol. – żerdzianka sosnówka, pod korą i w drewnie sosny, czasem na modrzewiu i świerku.
    Rębacz pstry
  • Monochamus sutor L. – żerdzianka szewc, między korą a drewnem i w drewnie świerka, sosny, jodły.
  • Prionus coriarius L. – dyląż garbarz, pod korą w drewnie liściastych i iglastych.
  • Rhagium inquisitor L. – rębacz pstry (rębacz sosnowiec), pod korą obumierających lub obumarłych drzew iglastych, w tym sosen: s. Armanda, s. Jeffreya, s. koreańskiej, s. rumelijskiej, s. zwyczajnej.
  • Spondylis buprestoides L. – kłopotek czarny, w korzeniach pniaków sosnowych i odziomkach drzew iglastych.
  • Tetropium castaneum L. – ściga lśniąca, pod korą świerka, rzadko sosny, modrzewia, wyjątkowo jodły.
  • Tetropium fuscum F. – ściga ćmawa, pod korą świerka, rzadko sosny, modrzewia, wyjątkowo jodły.
    • Ryjkowcowate
  • Pissodes pini L. – smolik sosnowiec, larwa i imago na sośnie.
  • Pissodes piniphilus Hbst. – smolik drągowinowiec, larwa i imago na sośnie.
    • Cetyniec większy (Tomicus piniperda) - gatunek owada z podrodziny kornikowatych. Szkodnik wtórny, oligofag z preferencją sosny. W Polsce występuje na terenie całego kraju, doprowadza do wydzielania się posuszu, roznosi siniznę. Często towarzyszy mu cetyniec mniejszy.
    Sosna (Pinus L. 1753) – rodzaj roślin z rodziny sosnowatych (Pinaceae Lindl.) obejmujący niemal 115 gatunków drzew i krzewów. Występują przeważnie w strefie klimatu umiarkowanego półkuli północnej, choć niektóre gatunki rosną również w strefach cieplejszych (tu jednak zwykle w górach). W Ameryce Środkowej najdalej na południe sięgają do Gwatemali, Salwadoru i Nikaragui, zaś w Azji do Archipelagu Malajskiego. Jedyne naturalne stanowisko na półkuli południowej znajduje się na Sumatrze (P. merkusii).


    przejdź do podstrony: [1] 2 [3]




    Czy wiesz że...? beta

    Galas, galasówka (łac. Galla) – patologiczna narośl powstała z tkanki roślinnej (zazwyczaj jest to aparat asymilacyjny) roślin spowodowany przez zwierzęta, głównie owady (np. galasówkowate z rzędu błonkówek, mszyce ochojnikowate) oraz pajęczaki. Na pączkach dębu określana jako dębianka.
    Niestrudek lśniący, niestrudek błyszczyk (Bembidion lampros) – gatunek chrząszcza z rodziny biegaczowatych. Jest typem nomenklatorycznym podrodzaju Metallina Motschulsky, 1864.
    Bakterie (łac. Bacteriae, od gr. bakterion – "pałeczka") – grupa mikroorganizmów, stanowiących osobne królestwo. Są to jednokomórkowce lub zespoły komórek o budowie prokariotycznej. Badaniem bakterii zajmuje się bakteriologia, gałąź mikrobiologii.
    Jastrzębiec kosmaczek, ludowa nazwa niedośpiałek (Hieracium pilosella L.) – gatunek rośliny z rodziny . Rozprzestrzenił się także jako . W Polsce występuje na całym terenie kraju.
    Sosna rumelijska (Pinus peuce Griseb.) – gatunek drzewa iglastego z rodziny sosnowatych (Pinaceae). Sosna rumelijska występuje na obszarze Półwyspu Bałkańskiego (Bułgaria, Albania, Macedonia, północna Grecja). Introdukowana w Finlandii.
    Pędrak (dawniej w gwarze ludowej pandrak) – typ larwy oligopodialnej, typ morfologiczny postaci larwalnej owadów, z przeobrażeniem zupełnym, głównie chrabąszczy (np. z rodziny żukowatych, jelonkowatych), żyjący w glebie, w kale zwierząt roślinożernych lub w próchniejącym drewnie. Charakteryzuje się dobrze rozwiniętymi odnóżami tułowiowymi i brakiem odnóży odwłokowych (larwa oligopodialna), jest gruba, wygięta, zwykle jasno ubarwiona i mało ruchliwa. Pędraki żyjące w glebie żerują na korzeniach wielu roślin, przez co często są traktowane jako szkodniki.
    Entomologia leśna – dział entomologii oraz dział ochrony lasu (nauki leśne), zajmuje się poznawaniem owadów żyjących w ekosystemie lasu, w szczególności poznaniem morfologii i biologii gatunków ważnych w gospodarce leśnej: szkodników liści, nasion, owoców, szyszek, łyka i drewna, korzeni oraz martwego drewna użytkowego. W badaniach entomologii leśnej uwzględnia się także biologiczne metody ochrony lasu z wykorzystaniem naturalnych wrogów owadów szkodliwych – entomofagów. Głównym zadaniem entomologii leśnej jest ochrona drzewostanów przed szkodliwym oddziaływaniem owadów, zachowanie zdrowotności drzewostanu i zachowanie funkcji produkcyjnych oraz ochronnych. W ostatnim czasie silniej podkreśla się także ekologiczne funkcje lasu i znaczenie owadów w prawidłowym funkcjonowaniu ekosystemów leśnych.
    Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

    Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
    Nie mogą być traktowane jako porady.