Szlifierka - Polski Serwis Naukowy

Szlifierka -ostrzałka

Szlifierka do płaszczyzn ze stołem magnetycznym

W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Szlifierka

Szlifierka – obrabiarka przeznaczona przede wszystkim do obróbki wykańczającej utwardzonych powierzchni przedmiotów uprzednio obrobionych innymi metodami.

Obrabiarka to maszyna do mechanicznej obróbki przedmiotów w celu nadania im określonych kształtów, wymiarów i chropowatości powierzchni. Obróbka realizowana jest za pomocą narzędzi.

Ściernica - narzędzie ścierne, składające się z ziaren ściernych i nośnika materiału ściernego. Ziarna ścierne (korund, węglik krzemu, azotek boru lub diament) nie mają określonego kształtu, a ich wielkość wpływa na uzyskanie określonej chropowatości powierzchni.

Coraz częściej szlifierki o dużej mocy są stosowane do obróbki końcowej przedmiotów będących półfabrykatami (odkuwki, odlewy) z niewielkimi naddatkami na obróbkę. Szlifowanie jest obróbką dokładną, umożliwiającą osiągnięcie dokładności wymiarowej w klasach 5-6. Powierzchnie szlifowane mają dużą gładkość. Głównym zadaniem technologicznym szlifierek jest obróbka powierzchniowa powierzchni cylindrycznych i płaszczyzn.

Korpus – rodzaj obudowy maszyny albo urządzenia. Pełni funkcję szkieletu, aby zapewnić odpowiednią wytrzymałość oraz zawiera punkty zaczepienia i podparcia elementów konstrukcyjnych. Jego części mogą służyć jako zbiorniki; drąży się w nim także kanały przepływowe i w związku z tym może pełnić rolę także jako dyfuzor albo konfuzor. W wielu rozwiązaniach posiada króćce. Synonim korpusu to kadłub, ale nim nie jest, ponieważ części kadłuba nie spełniają niektórych zadań maszynowych jak dyfuzor; kanał przepływowy czy króciec. Jednak w niektórych wypadkach wygodniej używa się określenia kadłub.

Szlifowanie - jest to obróbka wykończeniowa powierzchni za pomocą narzędzi ściernych, w wyniku której uzyskujemy duże dokładności wymiarowe i kształtowe oraz małą chropowatość. Szlifowanie możemy wykonywać na otworach, wałkach i płaszczyznach. maszyny do tego typu obróbki nazywane są szlifierkami a narzędzia skrawające to ściernice. Materiałem z którego wykonane są ściernice najczęściej jest korund,diament,węglik krzemu lub węglik boru.

Szlifierki pracują narzędziami wieloostrzowymi, zwanymi ściernicami. Cechą charakterystyczną dla szlifierek jest duża szybkość skrawania (V ~ 30 m/s). Z tego powodu ściernice, wirujące z dużą prędkością, muszą być dokładnie wyważone i zaopatrzone w osłony. Łoże i korpus szlifierki powinny być sztywne (odporne na drgania).

Odkuwka jest produktem końcowym uzyskanym w procesie plastycznego kształtowania metali. W zależności od rodzaju technologii obróbki plastycznej, odkuwka może być: matrycowa (uzyskana w procesie kucia matrycowego) lub swobodna (uzyskana w procesie kucia swobodnego). Produkt końcowy procesu walcowania również może być nazwany odkuwką. Materiał wsadowy, którego powstaje odkuwka, nazywany jest przedkuwką.

Obróbka skrawaniem – rodzaj obróbki ubytkowej polegający na zdejmowaniu ( ścinaniu ) małych części obrabianego materiału zwanych wiórami. Proces ten realizuje się narzędziami skrawającymi. Cechą wszystkich takich narzędzi jest klinowy kształt części roboczej, zwanej ostrzem skrawającym. Przedmiot, jak i narzędzia skrawające muszą zachowywać podczas procesu obróbki odpowiednie położenie i wykonywać odpowiednie ruchy względem siebie. Obróbka skrawaniem wykonywana jest na obrabiarkach.

Podczas szlifowania konieczne jest bardzo efektywne chłodzenie ze względu na powstawanie dużej ilości ciepła.

Moc szlifierek jest znaczna w stosunku do objętościowej wydajności skrawania. Jest ona stosunkowo duża nie tylko ze względu na dużą szybkość skrawania, lecz również dlatego, że ostrza ściernicy mają przeważnie ujemne kąty natarcia.

Duża różnorodność prac wykonywanych na szlifierkach spowodowała opracowanie wielu konstrukcji, które we współczesnym przemyśle maszynowym stanowią dużą grupę obrabiarek pracujących często w cyklu automatycznym.