|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: Pająki topiki nie posiadają skrzeli, ale z powodzeniem znajdują niszę pod wodą, obierając sobie to środowisko za dom. Naukowcy nigdy nie wiedzieli jednak, jak długo pająki mogą pozostawać zanurzone przed ponownym uzupełnieniem zapasów powietrz... W obliczu trwających dyskusji, skąd wziąć 3,4 miliarda euro nadal brakujące do zamknięcia luki w budżecie Galileo - zaproponowanego przez UE systemu nawigacji satelitarnej, 14 i 15 listopada w Brukseli spotkali się interesariusze, żeby pokazać swoje niezmiennie entuzjastyczne nastawienie ... Badanie powierzchniowych warstw materiałów metodami spektroskopowymi - niezwykle istotne dla nanotechnologii, inżynierii materiałowej, mikroelektroniki i wielu innych dziedzin - wymaga znajomości pewnych parametrów, dostępnych w bazach danych rozprowadzanych ... Prawie tysiąc obszarów w Polsce jest objętych siecią Natura 2000 i stanowią one ponad 20 proc. powierzchni kraju. Należą do nich zarówno duża część rodzimego wybrzeża, Bieszczady, Tatry, jak i znajdujące się na Śląsku podziemia Tarnogórsko-Bytomskie i Pu... Komisja Europejska opublikowała zaproszenie do składania wniosków w ramach programu prac "Współpraca" 2011 Siódmego Programu Ramowego (7PR) w zakresie zrównoważonego transportu na powierzchni.
Zaproszenie poświęcone jest głównie innowacyjnym strategiom na rzecz ekologicznego transportu miejskiego. Konkretnie, wspierane będą pr...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
SzlifowanieCzy wiesz że...? Dłutowanie – rodzaj obróbki skrawaniem polegający na skrawaniu materiału nożem umocowanym do suwaka wykonującego pionowy lub poziomy ruch posuwisto-zwrotny. Dłutowanie stosuje się do obróbki kształtów nieobrotowych jak uzębienie kół zębatych, krzywki, rowki pod wpusty itp. Obrabiarka do dłutowania nazywa się dłutownicą. W stolarstwie do obróbki gniazd czopów stosuje się dłutownice łańcuchowe. Diament – minerał z gromady pierwiastków rodzimych. Nazwa pochodzi od gr. ἀδάμας adamas (dopełniacz ἀδάμαντος adamantos, łac. diamentum) = "niepokonany, niezniszczalny" i nawiązuje do wyjątkowej twardości tego minerału. Jest najtwardszą znaną substancją z występujących w przyrodzie. Szlifowanie - jest to obróbka wykończeniowa powierzchni za pomocą narzędzi ściernych, w wyniku której uzyskujemy duże dokładności wymiarowe i kształtowe oraz małą chropowatość. Szlifowanie możemy wykonywać na otworach, wałkach i płaszczyznach. Maszyny do tego typu obróbki nazywane są szlifierkami a narzędzia skrawające to ściernice. Materiałem z którego wykonane są ściernice najczęściej jest korund, diament, węglik krzemu lub węglik boru. Honowanie (obciąganie, gładzenie, dogładzanie długoskokowe) - obróbka wykańczająca bardzo dokładnych otworów oraz zewnętrznych powierzchni obrotowych walcowych lub stożkowych, obrabianie niektorych powierzchni kształtowych (np. uzębień) oraz płaszczyzn.
Węglik krzemu - inaczej karborund - syntetyczny materiał ceramiczny z grupy węglików o ogólnym wzorze SiC. Istnieją jego dwie odmiany krystaliczne α i β. Odmiany szlifowania ściernicowegoSzlifowanie możemy podzielić ze względu na: Piaskowanie - proces technologiczny polegający na czyszczeniu lub kształtowaniu dowolnej powierzchni strumieniem sprężonego powietrza (ewentualnie cieczy - piaskowanie używane w stomatologii) z dodatkiem twardych cząsteczek.
Narzędzie ścierne - bryła o ustalonym kształcie i wymiarach przeznaczona do wykonywania obróbki ściernej. Narzędzia ścierne składają się z ziaren materiału ściernego połączonych spoiwem.
Technologiczne parametry skrawania podczas szlifowania , , , , , , .Zobacz teżŚciernica - narzędzie ścierne, składające się z ziaren ściernych i nośnika materiału ściernego. Ziarna ścierne (korund, węglik krzemu, azotek boru lub diament) nie mają określonego kształtu, a ich wielkość wpływa na uzyskanie określonej chropowatości powierzchni.
Szlifierka – obrabiarka przeznaczona przede wszystkim do obróbki wykańczającej utwardzonych powierzchni przedmiotów uprzednio obrobionych innymi metodami.
Czy wiesz że...? beta Chropowatość lub chropowatość powierzchni – cecha powierzchni ciała stałego, oznacza rozpoznawalne optyczne lub wyczuwalne mechanicznie nierówności powierzchni, niewynikające z jej kształtu, lecz przynajmniej o jeden rząd wielkości drobniejsze. Chropowatość w przeciwieństwie do innej podobnej cechy – falistości powierzchni, jest pojęciem odnoszącym się do nierówności o relatywnie małych odległościach wierzchołków. Wielkość chropowatości powierzchni zależy od rodzaju materiału i przede wszystkim od rodzaju jego obróbki.
Węglik boru, borokarbid B4C – czarny, krystaliczny, bardzo twardy (9,3 w skali Mohsa). Otrzymywany z węgla i boru w temperaturze 2500°C. Znajduje zastosowanie w szlifiernictwie, gdzie zastępuje diament. Jest niezwykle odporny chemicznie, z chlorem i tlenem reaguje dopiero w temperaturze powyżej 1000°C. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |