Felix Matuszkiewicz (ur. 12 stycznia 1885 w Szprotawie, zm. 18 kwietnia 1956 w Neustadt an der Donau), syn fabrykanta Józefa i Małgorzaty z domu Kopankiewicz, wyznania katolickiego, doktor prawa, historyk i badacz dziejów Dolnego Śląska, założyciel i kustosz miejskiego muzeum w Szprotawie, radny, archiwista, opiekun zabytków, działacz społeczny i autor licznych publikacji historycznych poświęconych ziemi szprotawskiej. Jego najbardziej znanym dziełem jest Historia miasta Szprotawa, którą wydał w 1908 pracując jako młody referendarz sądowy. W 1910 zdał egzamin doktorancki.
Tomasz Kiendyś (ur. 23 czerwca 1977) - polski kolarz, uczestnik mistrzostw świata w kolarstwie przełajowym i kolarstwie szosowym, zawodnik CCC Polsat Polkowice. Ma żonę Annę-nauczycielkę w-fu w Gimnazjum nr 1 im. Mikołaja Kopernika w Szprotawie i synka Wiktora. Obecnie mieszka w Szprotawie. Brał udział w wyścigu po Szprotawie, gdzie zajął pierwsze miejsce. Jest honorowym obywatelem miasta.

Kościół Zielonoświątkowy w Rzeczypospolitej Polskiej – chrześcijański wolny kościół protestancki o charakterze ewangelikalnym nurtu zielonoświątkowego; drugi, pod względem wielkości Kościół protestancki w Polsce (po Kościele Ewangelicko-Augsburskim w RP), posiadający ponad 23 tysięcy wiernych zrzeszonych w ramach 217 zborów; największy polski Kościół protestancki nurtu ewangelicznego; największa, choć nie jedyna, wspólnota zielonoświątkowców w Polsce, związana z pentekostalną tradycją amerykańskich Zborów Bożych i przyjmująca ustrój kongregacjonalno-synodalny. Kościół Zielonoświątkowy w RP jest członkiem Europejskiej Wspólnoty Zielonoświątkowej, Światowej Wspólnoty Zborów Bożych, Towarzystwa Biblijnego w Polsce oraz Aliansu Ewangelicznego w RP. Organem prasowym Kościoła jest miesięcznik Chrześcijanin. Siedzibą władz Kościoła jest miasto stołeczne Warszawa. Podstawą prawną działalności Kościoła jest Ustawa o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej Polskiej z dn. 20 lutego 1997. Kościół Zielonoświątkowy w RP jest wpisany do rejestru Kościołów i związków wyznaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w dziale A, pod numerem 15. Obecnym Przewodniczącym Naczelnej Rady Kościoła i Prezbiterem Naczelnym Kościoła jest bp Marek Kamiński.
Niemcy (Republika Federalna Niemiec, RFN; do traktatu pomiędzy RFN a Polską Rzecząpospolitą Ludową (1970) w Polsce stosowana była oficjalnie nazwa Niemiecka Republika Federalna, NRF; niem.: Deutschland lub Bundesrepublik Deutschland, BRD) – państwo federacyjne położone w Europie, będące członkiem Unii Europejskiej (UE), Unii Zachodnioeuropejskiej (UZE), G8, ONZ oraz NATO. Stolicą Niemiec jest Berlin (przed połączeniem z NRD – Bonn, obecnie noszące tytuł miasta federalnego). Językiem oficjalnym jest język niemiecki.

Województwo lubuskie – jedno z 16 województw w Polsce. Powstało w 1999 roku z większości terytoriów dawnych województw gorzowskiego i zielonogórskiego oraz niewielkiej części leszczyńskiego. Składają się na nie ziemie kilku historycznych krain – ziemi lubuskiej, Dolnego Śląska, Nowej Marchii, Wielkopolski, Łużyc.
Parafia św. Andrzeja Apostoła w Szprotawie - rzymskokatolicka parafia, położona w dekanacie Szprotawa, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej w Polsce, erygowana 24 czerwca 1980.

Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-ukraińskiego (ukr. Українська Греко-Католицька Церква – Ukrajinśka Hreko-katołyćka Cerkwa) – większy arcybiskupi Kościół wschodni działający obecnie na terenie Ukrainy oraz wśród diaspory ukraińskiej, uznający władzę i autorytet papieża.
Friedrich Gielczewsky (ur. 17 stycznia 1768 r. w Iławie Małej) – syn producenta papieru Salomona Gielczewskyego, właściciela tut. fabryki papieru położonej na wyspie, którą kupił od hrabiego Redern z Małomic za 3000 talarów. Od 1791 roku właścicielem fabryki został syn Fryderyk. Jego sława zaczęła się od korespondencji z dnia 30 października 1808 roku, od radcy wojennego von Cölln z Pruskiej Izby Wojennej i Majątkowej w Głogowie do ministra vom Stein w Berlinie: „Fabrykant Gielczewsky z Iławy k/Szprotawy, właściciel fabryki papieru, od lat pracuje nad praktyczną realizacją swojego pomysłu sterowanego balonu powietrznego. Mniema on, że jest u celu swego dążenia. Koszty próby rzędu 1000 talarów chce pokryć z własnych środków. Przy tym twierdzi on, że jego wynalazek jest bardzo prosty i każdy kto uczestniczyłby przy próbach, mógłby sam zrobić użytek z wynalazku. Dlatego to prosi on o królewski żelazny patent, aby przez kilka lat od momentu kiedy Jego Wysokość na to zezwoli, nikt nie mógł budować podobnych balonów powietrznych. Przy tym zapytuje on Waszą Wysokość, czy sprawa ma być załatwiona publicznie czy poufnie… Mogę po drodze urzędowej zaświadczyć, że Gielczewsky jest przy zdrowych zmysłach, jak też solidnym, prawym i zamożnym człowiekiem, który od lat poświęcał się astronomii, fizyce i chemii. Aparaty i przyrządy do eksperymentów pozyskuje sam za poważne sumy pieniędzy.” Mimo iż początkowo zarządzono przygotowania do rozpoczęcia prób, to wkrótce sprawa ugrzęzła, z przyczyn urzędowych. Gielczewsky zwracał się potem jeszcze kilka razy do władz o wydanie patentu i dofinansowanie prób. W międzyczasie zubożał. Zmarł w osamotnieniu i goryczy nie wiadomo gdzie i dokładnie kiedy. Zaginął bowiem po 27 sierpnia 1829. Znamienny jest fakt, że z poufnej dokumentacji, jaką Gielczewsky słał do urzędów, zaginęły wszelkie plany i rysunki modeli. Zachowały się jedynie szczątkowe opisy jego „teorii” z 15 maja 1817 roku oraz z 19 lipca 1823 roku, z których i tak jest trudnym odgadnięcie zasady funkcjonowania wehikułu Gielczewskyego. Do napędu statku zamierzał użyć jakiejś drogiej i niebezpiecznej substancji palnej, o której wytwarzaniu nic nie zdradził. Statek składał się z dwóch części: unoszącej i napędowej. Miał on poruszać się w myśl jego dwóch zasad: „lżejszy jak powietrze” i „cięższy jak powietrze”. W uzasadnieniu projektu, na żądanie władz, podał m.in. jego strategiczne zastosowanie jako broni powietrznej przeciwko okrętom, którym to stwierdzeniem wyprzedził myślowo swoją epokę. Jak dotąd, a może i na zawsze pozostanie tajemnicą, co wynalazł Gielczewsky z Iławy. Jest możliwym, że to właśnie on stworzył podwaliny pod późniejsze latające Zeppeliny, wykorzystywane m.in. do transoceanicznych lotów pasażerskich. Wskazują na to wymienione 2 zasady i zastosowanie niebezpiecznych łatwopalnych substancji. Gielczewsky zamierzał jednak inaczej niż współczesne silniki kierować swoim statkiem. Intrygujące, ale świadczące tylko na korzyść wynalazcy, jest zaginięcie jego planów i rysunków.