Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Czerniak złośliwy jest często występującym nowotworem złośliwym skóry. Niestety wyniki leczenia czerniaka w Polsce należą do najgorszych w Europie. Niezrozumiałe pozostają przyczyny późnego rozpoznawania czerniaka skóry, którego diagnostyka jest najprostszą i najtańszą w całej onkologii.

Kierujemy do Ciebie prośbę o wypełnienie anonimowej ankiety, która pozwoli na ocenę naszej wiedzy o czerniaku skóry, a w szczególności o profilaktyce i leczeniu tej choroby.
Czas jaki to zajmie - około 10-15 minut.

Czy chcesz pomóc w badaniach naukowych - odpowiedzieć na nasze pytania?

TAK, wypełniam
NIE, odmawiam

Zebrane informacje wykorzystane zostaną wyłącznie do celów naukowych
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
Naukowcy odkrywają dyplomatyczne zachowania społeczne delfinów
Naukowcy z Instytutu Badawczego Delfinów Butlonosych (BDRI) na wyspie Sardynia u wybrzeży Włoch opublikowali najbardziej kompletny repertuar dźwięków wydawanych przez delfiny butlonose (Tursiops truncatus). Wyniki badań pokazują, w jaki sposób ssaki wykorzystują...
 
Głowa faraona odkopana w Luksorze
Kolosalna, dwuipółmetrowa głowa Amenhotepa III z czerwonego granitu została odkryta w Luksorze. Głowa slynnego faraona, dziadka Tutenhamona, jest uwieńczeniem posągu, którego części zostały juz odkopane parę lat temu. Wedlug Egypt...
 
Nowy, globalny sojusz naukowy na rzecz walki z emisją gazów cieplarnianych w rolnictwie
W czasie kiedy światowi przywódcy dążą do osiągnięcia porozumienia w sprawie walki ze zmianami klimatu, uczestnicy dwóch wydarzeń uzupełniających, także odbywających się w Kopenhadze, Dania, koncentrują się na sposobie, w jaki rolnictwo i biotechnologia przemysłowa mogą przyczynić się d...
 
Węże faraona i wybuchające wulkany na pikniku chemicznym IChF PAN
Wybuchające wulkany, zmieniające kolory "magicznie" płyny, wijące się węże faraona to kilka z eksperymentów, które będą mogli zobaczyć goście pikniku chemicznego, który odbędzie się 3 czerwca w Instytucie Chemii Fizycznej PAN w Warszawie. Z okazji Międzyn...
 
Astronomowie zbadali olbrzymią burzę na Saturnie
Astronomowie szczegółowo zbadali wielką burzę na Saturnie. Użyli do tego amerykańsko-europejskiej sondy kosmicznej Cassini oraz naziemnego teleskopu VLT, należącego do Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO).Atmosfera Saturna wygląda zwykle ...

Reklama:


Szuttarna II

Czy wiesz że...?
Tuszratta (Tushratta) (przypuszczalnie z sanskr. tvis-ratha "on który posiada rydwan budzący lęk")- władca huryckiej Mitanni panujący u schyłku rządów faraona Amenhotepa III i w czasie rządów jego syna Echnatona - prawdopodobnie 1380 p.n.e. - 1350 p.n.e. Był on synem Szuttarny II, a jego siostra Giluhepa i córka Taduhepa były żonami faraona Amenhotepa III. Taduhepa została później żoną Echnatona, który przejął po ojcu królewski harem.

Amenhotep III - faraon - władca starożytnego Egiptu z XVIII dynastii, z okresu Nowego Państwa. Według różnych źródeł, panował około: 1388-1351 p.n.e., 1413-1377 p.n.e., 1405-1367 p.n.e. lub 1386-1349 p.n.e. Syn Totmesa IV i Mutemui.

Szuttarna II (Shuttarna II) (przypuszczalnie z sansykr. su-dharana "on, który podtrzymuje studnię") – król huryckiego królestwa Mitanni panujący w latach 1400 p.n.e. - 1385 p.n.e. Był następcą i prawdopodobnie synem króla Artatamy I. Był on sojusznikiem egipskiego faraona Amenhotepa III, a ich stosunki dyplomatyczne zostały zwięźle opisane w Listach z Amarna. Córka Szuttarny II, Kilu-Hepa (zwana także Giluhepa), została żoną Amenhotepa III w 10-tym roku jego panowania, pieczętując tym samym sojusz między oboma królestwami i wnosząc jednocześnie olbrzymi posag.

Syria (arab. سوريا / سورية, transk. Sūriyya, nazwa oficjalna: Syryjska Republika Arabska الجمهورية العربية السورية Al-Dżumhurijja al-Arabijja as-Surijja) – arabskie państwo na Bliskim Wschodzie, graniczące z Turcją (822 km), Irakiem (605 km), Jordanią (375 km), Libanem (375 km) i Izraelem (76 km).

Artaszumara (Artashumara) - pretendent do tronu w huryckim królestwie Mitanni lub na krótko jego władca. Okres jego panowania był krótki (prawdopodobnie 1385 p.n.e. - 1380 p.n.e.) lub w ogóle nie miał miejsca, gdyż Artaszumara został zamordowany. Władzę po nim objął brat, Tuszratta.

W czasach panowania Szuttarny II królestwo Mitanni osiągnęło szczyt swojej siły i dobrobytu. Swą granicę z Egiptem dzieliło od Alalach na zachodzie, po północną Syrię, w przybliżeniu wzdłuż rzeki Orontes. Sercem królestwa była rzeka Chabur, nad którą leżała stolica Mitanni, Waszszukanni. Asyria jak i Arrapha na wschodzie były lennikami królestwa Mitanni. Podczas gdy Hetyci chcieli najechać północne rubieże Mitanni, zostali odparci przez Szuttarnę II.

Termin ten pojawił się w XVI wieku p.n.e., gdy Egipt wkroczył w okres silnej ekspansji terytorialnej pod rządami XVIII dynastii. Po zjednoczeniu kraju przez Narmera egipski władca nosił tytuł nesut-biti – Ten-który-należy-do-pszczoły-i-trzciny, bowiem w tym okresie godłem Górnego Egiptu była pszczoła, a Dolnegotrzcina. Z biegiem czasu zaczęto używać tytułu Król Górnego i Dolnego Egiptu oraz Król Południa i Król Północy.

Mitannistarożytne państwo założone przez Hurytów w północnej Mezopotamii i północnej Syrii w II tysiącleciu p.n.e. ze stolicą w Waszuganni (dotąd nie zidentyfikowana).

Następcą Szuttarny II został jego syn Tuszratta lub prawdopodobnie Artaszumara w niewyjaśnionych okolicznościach.


Przypisy

  1. Laessøe J., Ludy Asyrii,Państwowe Wydawnictwo Naukowe Warszawa 1972, str. 129.





Czy wiesz że...? beta

Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; "język uporządkowany", w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o "nieuporządkowanej" gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (wg spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 - 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.
Hetyci (biblijni חתי lub HTY) – lud posługujący się indoeuropejskim językiem hetyckim, który około XVII w. p.n.e. stworzył potężne państwo z centrum w Hattusa (dzisiejsze Boğazkale) w Anatolii. Potęga państwa opierała się na znakomicie, jak na owe czasy, uzbrojonej armii (broń z żelaza, zbroje, doskonałe rydwany bojowe). W okresie swojej największej świetności Hetyci kontrolowali Anatolię, północną Mezopotamię, Syrię i Palestynę. Państwo Hetytów upadło około 1200 p.n.e. prawdopodobnie pod naporem Ludów Morza, chociaż nieliczne hetyckie miasta-państwa w północnej Syrii przetrwały do roku 708 p.n.e.
Huryci – lud wywodzący się z Wyżyny Armeńskiej, później zasiedlający Mezopotamię. Założyli Mitanni, państwo w Azji Zachodniej (Bliski Wschód), zniszczone w XIV w. p.n.e. przez Hetytów, jak również byli dominującym elementem etnicznym w powstałych w XIII w. p.n.e. we wschodniej Anatolii państewkach urartyjskich. Utrzymywali dobre stosunki z faraonami Amenhotepem III i Amenhotepem IV Echnatonem. Ulegli potędze hetyckiego władcy Suppiluliumy I (ok. 1380-1346 p.n.e.), ostateczną klęskę ponieśli w XII w. p.n.e., kiedy podobnie jak ich niedawni pogromcy Hetyci zostali pokonani przez tzw. Ludy Morza.
Wasal (łac. vassus, z celt. gwas – sługa) – początkowo (wczesne średniowiecze) wolny oddający się pod opiekę seniora w akcie komendacji. W zamian za lenno wasal zobowiązywał się służyć wiernie seniorowi radą i pomocą orężną. Uroczystą ceremonią przekazania lenna była inwestytura. Później wasal to osoba, która złożyła hołd i przysięgę na wierność. Z uwagi na obowiązywanie zasady w feudalizmie europejskim "Wasal mojego wasala nie jest moim wasalem", stosunki lenne tworzyły skomplikowaną strukturę społeczną na terenach kontynentalnej Europy.
Artatama I (przypuszczalnie z sanskr. rta-dhâman "on, który mieszka w świątyni prawa") – władca huryckiego królestwa Mitanni pod koniec XV wieku p.n.e. (panował w okresie 1410 p.n.e. - 1400 p.n.e.).
Listy z Amarna - archiwum korespondencji dyplomatycznej nadsyłanej przez wasali i państwa niezależne z Palestyny, Syrii, Mezopotamii i Azji Mniejszej na dwór Echnatona i Tutanchamona.
Orontes (obecnie arab. Nahr al-Asi, tur. Asi) – rzeka przepływająca przez Liban, Syrię i Turcję. Długość – 540 km (niektóre źródła podają 400 km). Najważniejsze dopływy – Kara Su i Odi Meidani. Nad Orontesem leżą między innymi Hims, Hama i Antiochia Syryjska, a u ujścia - portowe miasto Samandağ. Rzeka nie jest żeglowna ani spławna.
Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
Nie mogą być traktowane jako porady.