Tętnica środkowa mózgu - Polski Serwis Naukowy

Powierzchnia zewnętrzna pókuli mózgowej z wyróżnieniem obszarów unaczynienia tętnic mózgowych (obszar unaczynienia tętnicy środkowej mózgu na różowo).

Powierzchnia przyśrodkowa pókuli mózgowej z wyróżnieniem obszarów unaczynienia tętnic mózgowych (obszar unaczynienia tętnicy środkowej mózgu na różowo).

Tętnica środkowa mózgu (łac. arteria cerebri media) — jedna z dwóch końcowych gałęzi tętnicy szyjnej wewnętrznej. Biegnie jako przedłużenie tętnicy szyjnej wewnętrznej, podczas gdy drugie odgałęzienie – czyli tętnica przednia mózgu – odchodzi od tętnicy szyjnej wewnętrznej niemal pod kątem prostym. Niezaliczana do koła tętniczego Willisa.

Zespół nieuwagi stronnej, zespół pomijania stronnego – zaburzenie polegające na niezdawaniu sobie sprawy z istnienia przestrzeni pozaosobniczej i części własnego ciała po stronie przeciwległej do uszkodzonej półkuli.

Hipestezja (niedoczulica) - upośledzenie, osłabienie czucia powierzchniowego (dotyku, ucisku, bólu lub temperatury), występujące w następstwie uszkodzenia nerwów obwodowych (dróg czuciowych) - lub zmniejszenia pobudliwości czuciowych zakończeń nerwowych.

W przebiegu tętnicy środkowej mózgu wyróżnia się trzy części: klinową (M1), wyspową (M2) i korową (M3, M4 i M5). Tętnica środkowa mózgu oddaje dwie grupy odgałęzień:

gałęzie środkowe biegnące do wnętrza półkul mózgu;

gałęzie korowe, unaczyniające korę głównie płata czołowego, ciemieniowego, skroniowego i wyspy.

Niedrożność tętnicy środkowej mózgu w wyniku zakrzepu lub zatoru prowadzi do zawału mózgu, którego objawami są:

przeciwstronny niedowład połowiczy;

zwrot gałek ocznych w kierunku ogniska zawału;

niedoczulica połowicza i niedowidzenie połowicze lub kwadrantowe jednoimienne;

afazja w przypadku uszkodzenia półkuli dominującej;

przeciwstronny zespół nieuwagi stronnej.

Ewentualnie przy niedrożności obejmującej dalsze odgałęzienia mogą pojawiać się tylko niektóre z tych objawów. Jeśli nie ma pełnej niedrożności, a tylko zwężenie, objawy mogą być przemijające (TIA).

Tętnica szyjna wewnętrzna (arteria carotis interna)- główne naczynie zaopatrujące mózg w krew tętniczą. Biegnie od miejsca podziału tętnicy szyjnej wspólnej (3-4 kręg szyjny) do podstawy czaszki.

Zawał mózgu (ang. cerebral infarction) – niedokrwienny udar mózgu. Od udaru mózgu spowodowanego zawałem mózgu należy odróżnić dwa inne rodzaje udarów: krwotok śródmózgowy i krwotok podpajęczynówkowy.

Tętnice mózgowe uwidocznione przyżyciowo w badaniu angio-MRI

Bibliografia

Adam Bochenek, Michał Reicher, Olgierd Narkiewicz, Stanisław Hiller, Janina Hurynowicz, Zofia Zegarska: Anatomia człowieka. Warszawa: Państ. Zakład Wydawnictw Lekarskich : Wydaw. Lekarskie PZWL, 1993. ISBN 83-200-1702-5.

W Bradley, Antoni Prusiński, Leszek Jankiewicz: Neurologia w praktyce klinicznej. T. 2, Zaburzenia neurologiczne. Lublin: Wydawnictwo Czelej, 2006. ISBN 83-89309-78-5.

Przypisy

Keith L. Moore, Arthur F. Dalley: Clinically oriented anatomy. Philadelphia: Lippincott Williams Wilkins, 1999. ISBN 0-683-06141-0.

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Kresomózgowie (łac. telencephalon), inaczej mózg (łac. cerebrum) – część mózgowia obejmująca półkule mózgu, spoidła mózgu (w tym ciało modzelowate), blaszkę krańcową, jądra podstawne oraz węchomózgowie. Kresomózgowie nadzoruje większość czynności fizycznych i umysłowych. Różne obszary kresomózgowia są odpowiedzialne za rozmaite reakcje świadome.

Przemijający atak niedokrwienny (ang. TIA, Transient Ischemic Attack) – krótkotrwałe (do 24 godzin) i przemijające wystąpienie objawów uszkodzenia mózgu na skutek zaburzeń krążenia mózgowego.