|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: W dniach 23 - 26 sierpnia 2011 r. Kopenhadze, Dania, odbędzie się trzecia międzynarodowa konferencja nt. występowania, przeznaczenia, skutków oraz analizy pojawiających się substancji zanieczyszczających w środowisku.
Pojawiające się substancje zanieczyszczające, takie jak farmaceutyki, antybiotyki, hormony, środki higieny osobistej, nanocząstki i ich niezliczone ... Komisja Europejska opublikowała zaproszenie do składania ofert na badanie korzyści z realizacji unijnych celów dotyczących bioróżnorodności w perspektywie rynku pracy oraz określenia brakujących kwalifikacji kadr potrzebnych do osiągnięcia tych korzyści i celów.
Badanie stanowi element szerszej inicjatywy na rzecz zahamowania utraty bioróżnorodności i degradacji usług... Uchodzący za "wstydliwą" chorobę rak jelita grubego zabija co roku 10 tys. Polaków. Wielu uratowałaby kolonoskopia, którą wystarczy przeprowadzić raz na 10 lat - mówili uczestnicy w konferencji pod hasłem "Oswoić raka", która odbyła się ... Finansowani ze środków unijnych naukowcy odkryli, że w sposób podobny do podziału ludzi według grupy krwi, możemy sklasyfikować się również według typu jelita. W artykule opublikowanym w czasopiśmie Nature, międzynarodowy zespół pracujący pod kierunkiem naukowców... W dniach 16 - 18 listopada 2011 w Amsterdamie, Holandia, odbędą się pierwsze, międzynarodowe warsztaty nt. gier typu ambient.
Gry typu ambient to innowacyjne projekty, które zawierają w sobie parametry monitorowania środowiska, takie jak świadomość kontekstu, indywidualizac...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Tętnica krezkowa dolnaCzy wiesz że...? Poprzecznica, okrężnica poprzeczna (łac. Colon transversum) - część okrężnicy, rozpoczynająca się przy prawym zagięciu wątrobowym (łac. Flexura coli dextra s. Hepatica), pod prawym płatem wątroby. Biegnie poprzez całą szerokość ciała w kierunku lewego zagięcia okrężnicy w pobliżu śledziony. Jest to najdłuższy i najbardziej ruchomy odcinek jelita grubego, którego długość wynosi około 45 cm. Zwisa on zawieszony w fałdzie otrzewnej (lub krezce). Tętnica krezkowa górna (łac. arteria mesenterica superior ) - jedna z głównych gałęzi odcinka brzusznego aorty, odchodząca poniżej pnia trzewnego a powyżej punktu odejścia tętnicy krezkowej dolnej. Histologicznie, jest tętnicą typu mięśniowego. 
 Tętnica krezkowa dolna (łac. arteria mesenterica inferior) - jedna z głównych gałęzi odchodzących od aorty brzusznej. Punkt odejścia znajduje się kilka centymetrów poniżej odgałęzienia innej tętnicy zaopatrującej w krew jelita: tętnicy krezkowej górnej. Zakres unaczynienia tętnicy krezkowej dolnej: dystalne (dalsze) 1/3 okrężnicy poprzecznej (pierwsze 2/3 jest unaczynione przez tętnicę krezkową górną), okrężnica zstępująca, okrężnica esowata oraz górna część odbytnicy. Tętnica typu mięśniowego. Okrężnica zstępująca, zstępnica (łac. colon descendens) - część okrężnicy rozciągająca się od lewego zagięcia śledzionowego (łac. flexura coli sinistra s. lienalis) w dół do brzegu miednicy, gdzie rozpoczyna się okrężnica esowata tzw. esica (łac. colon sigmoideum).
Odbytnica (rectum z łac. rectum intestinum, jelito proste, prostnica, kiszka stolcowa) – końcowa część jelita grubego kręgowców; w niej gromadzi się kał przed jego wydaleniem przez odbyt. U większości kręgowców odbytnica tworzy tzw. kloakę, do której odprowadzany jest zarówno kał, jak mocz i gamety. U ssaków łożyskowych odbytnica jest oddzielona od ujścia układu moczowego i rozrodczego, w związku z czym gromadzi się w niej jedynie kał. Oddaje następujące odgałęzienia: Tętnica okrężnicza lewa (łac. arteria colica sinistra) - pierwsze odgałęzienie tętnicy krezkowej dolnej. Biegnie zaotrzewnowo w stronę lewą, krzyżując lewy moczowód. Przed dojściem do okrężnicy zstępującej dzieli się na dwie gałęzie : wstępującą i zstępującą. Gałąź wstępująca biegnie ku górze wzdłuż okrężnicy zstępującej, a następnie wzdłuż zagięcia śledzionowego i w obrębie krezki okrężniczej poprzecznej zespala się z lewą gałęzią tętnicy okrężniczej środkowej. Gałąź zstępująca zespala się z gałęzią od tętnicy okrężnicy esowatej. Tętnica okrężnicza lewa zaopatruje 1/3 lewej okrężnicy poprzecznej oraz okrężnicę zstępującą.
Esica, okrężnica esowata (łac. sigmoideum) - część jelita grubego. Nazwa tego odcinka okrężnicy pochodzi od jej kształtu, przypominającego literę "S". Jest skierowana początkowo łukiem wypukłym ku stronie prawej, a następnie zakręca w dół przechodząc w odbytnicę. Esica ma czasem długą krezkę i ulega skrętowi. Skręt esicy jest jedną z postaci niedrożności jelit i jako taki może stanowić stan zagrożenia życia. Niedrożność jelit ze skręcenia (popularnie nazywana "skrętem kiszek", łac. ileus) polega na skręceniu się jelita dookoła osi długiej, powodującym jego zatkanie i dodatkowo uciśnięcie naczyń krwionośnych, co grozi niedokrwieniem, a następnie martwicą części jelita.
Czy wiesz że...? beta Tętnica główna (łac. aorta - z gr. aeiro - dźwigam, unoszę w górę - nazwa nadana przez Arystotelesa, który twierdził, że funkcją aorty jest utrzymywanie serca we właściwym miejscu) - duży pień tętniczy, którego gałęzie doprowadzają krew tętniczą do wszystkich tkanek. Jest największą tętnicą człowieka. Aorta rozpoczyna się w przedłużeniu stożka tętniczego lewego, następnie wstępuje w śródpiersiu górnym ku górze i nieco w prawo na 5 do 7 cm, a następnie ponad korzeniem płuca lewego zatacza łuk ku tyłowi i w lewo i wchodzi do śródpiersia tylnego na lewą stronę kręgosłupa, do którego dochodzi na poziomie Th3 lub Th4. Najwyższy punkt łuku u osoby młodej znajduje się 2-3 cm poniżej górnego brzegu mostka. Po dojściu do kręgosłupa zstępuje pionowo w dół przesuwając się z lewej powierzchni kręgosłupa na jego powierzchnię przednią, a po przejściu przez rozwór aorty w przeponie wchodzi do przestrzeni zaotrzewnowej brzucha, gdzie oddaje swoje największe gałęzie, a sama zmniejsza swoją średnicę. Na wysokości L4 dzieli się na dwie symetryczne tętnice biodrowe wspólne i znacznie cieńszą, stanowiącą bezpośrednie przedłużenie aorty tętnicę krzyżową pośrodkową.
Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski). Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
