Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Czerniak złośliwy jest często występującym nowotworem złośliwym skóry. Niestety wyniki leczenia czerniaka w Polsce należą do najgorszych w Europie. Niezrozumiałe pozostają przyczyny późnego rozpoznawania czerniaka skóry, którego diagnostyka jest najprostszą i najtańszą w całej onkologii.

Kierujemy do Ciebie prośbę o wypełnienie anonimowej ankiety, która pozwoli na ocenę naszej wiedzy o czerniaku skóry, a w szczególności o profilaktyce i leczeniu tej choroby.
Czas jaki to zajmie - około 10-15 minut.

Czy chcesz pomóc w badaniach naukowych - odpowiedzieć na nasze pytania?

TAK, wypełniam
NIE, odmawiam

Zebrane informacje wykorzystane zostaną wyłącznie do celów naukowych
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
Prześwietlenia klatki piersiowej i zębów pozwalają na bardziej wiarygodną ocenę wieku
Badacze z Uniwersytetu w Granadzie (UGR) opracowali nowy system określania wieku żyjących osób na podstawie prześwietlenia klatki piersiowej i zębów. Nowa technika mogłaby pomóc w bardziej wiarygodnym określaniu wieku młodych imigrantów. W bieżącej praktyce medycyny prawnej lekarze ...
 
Inteligentne worki na krew
Czujniki i nadajniki radiowe dołączone do worków na krew mają w przyszłości informować o grupie krwi i ostrzegać, jeśli nie była przechowywana we właściwych warunkach - informuje serwis "EurekAlert". Podczas powa...
 
Krew i produkty krwiopochodne jednymi z najważniejszych leków
Krew i produkty krwiopochodne wciąż należą do najważniejszych leków i nieprędko zastąpią je preparaty sztucznego pochodzenia. Co roku w Polsce dokonuje się około 2 milionów przetoczeń krwi - mówił dr Wojciech Łuszczyna na konferencji prasowej, zorganizowanej pr...
 
Unijni naukowcy zidentyfikowali kluczową komórkę w barierze krew-mózg
Bariera krew-mózg (BBB) odgrywa główną rolę w ochronie mózgu przez szkodliwymi substancjami, aczkolwiek ta silna tarcza może okazać się problemem, kiedy lekarze muszą dostarczyć do mózgu dobroczynne leki. Teraz naukowcy ze Szwecji, których prace są finansowane ze środk...
 
XXVII Seminarium oraz XI Walne Zgromadzenie PKiM
Od 25 do 27 lutego w Wyszkowie odbędzie się XXVII Seminarium oraz XI Walne Zgromadzenie Pracowni Komet i Meteorów (PKiM) - informuje Przemysław Żołądek, prezes PKiM.Spotkanie odbędzie się w internacie przy I Liceum Ogólnokształcącym im. C. K. Norwi...

Reklama:


Tętnica podobojczykowa

Czy wiesz że...?
Splot ramienny (łac. plexus brachialis) - twór powstały z gałązek nerwów rdzeniowych biegnących od rdzenia kręgowego (C5-Th1) przez trójkąt boczny szyi, jamę pachową do ramienia.

Osklepek opłucnej (łac. cupula pleurae) – część opłucnej ściennej ograniczająca od góry jamę opłucnową, która wystaje ponad przedni brzeg otworu górnego klatki piersiowej. Znajduje się w miejscu przejścia opłucnej żebrowej w opłucną śródpiersiową.

Dół pachowy (łac. fossa axillaris) – jest to szczelina, która oddziela klatkę piersiową od ramienia. Powiększa się podczas unoszenia kończyny górnej, największa jest zaś przy odwiedzonym ramieniu pod kątem 45 stopni.
Schemat bliższego odcinka aorty i jej gałęzi. Zaznaczono obie tętnice podobojczykowe.

Tętnica podobojczykowa (łac. arteria subclavia) − parzysta tętnica przebiegająca pod obojczykiem, zaopatrująca w krew kończyny górne, oraz wysyłająca gałęzie do klatki piersiowej i głowy.

Obojczyk (łac. clavicula) – jest to kość długa, łącząca łopatkę i mostek. Ma kształt podłużny, jest wygięta lekko w kształcie litery S. Ma koniec barkowy (łac. extrermitas acromialis) - boczny i koniec mostkowy (łac. extremitas sternalis) - przyśrodkowy.

Tętnica pachowa (łac arteria axillaris) stanowi przedłużenie tętnicy podobojczykowej, zaczyna się na wysokości brzegu zewnętrznego pierwszego żebra i biegnie przez jamę pachową, gdzie jest otaczana pęczkami splotu ramiennego. Poniżej brzegu dolnego ścięgna mięśnia piersiowego większego przechodzi w tętnicę ramienną

Przebieg

Punkty odejścia obu tętnic podobojczykowych są różne. Tętnica prawa podobojczykowa odchodzi od pnia ramienno-głowowego, lewa zaś jako jedna z trzech gałęzi łuku aorty.
Tętnicę podobojczykową można podzielić na trzy części: część wstępującą, szczytową i zstępującą. Po odejściu tętnica leży na osklepku opłucnej. Wraz ze splotem ramiennym przechodzi między mięśniami pochyłymi, przylegając do I żebra. W następnym odcinku tętnica podobojczykowa przechodzi w dole pachowym w tętnicę pachową. W rzadkich przypadkach tętnica podobojczykowa prawa odchodzi jako dodatkowe, czwarte, skrajnie lewe (położone w okolicy przejścia łuku aorty w aortę zstępującą) odgałęzienie aorty. Mówimy wtedy o tętnicy błądzącej (łac. arteria lusoria).

Mięśnie pochyłe (łac. Musculi scaleni) – cztery parzyste mięśnie ciała ludzkiego zaliczane do grupy głębokiej mięśni szyi. Znajdują się na szyi głębiej i nieco bardziej bocznie niż mięśnie podgnykowe. Ich przyczepy znajdują się m.in. na kręgach (wyrostek poprzeczny. Mięśnie te zmierzają do żeber (I i II).

Tętnica nabrzuszna górna (łac. arteria epigastrica superior) - przyśrodkowa gałąź końcowa tętnicy piersiowej wewnętrznej, biegnąca w jej przedłużoniu ku dołowi. Unaczynia mięsień prosty brzucha, inne pobliskie mięśnie przednie brzucha oraz skórę przedniej ściany brzucha ponad nimi, ponadto drobne gałęzie kierują się do przepony.

Gałęzie i zakres unaczynienia

Gałęzie odchodzące od tętnicy podobojczykowej, poza całą kończyną górną, zaopatruje mięśnie i trzewia szyi, tylną część mózgowia z uchem wewnętrznym. Gałęzie zstępujące zaopatrują przednią ścianę klatki piersiowej.
Gałęzie:

  • tętnica kręgowa (łac. arteria vertebralis)
  • tętnica piersiowa wewnętrzna (łac. arteria thoracica interna) – dzieli się na końcu na:
  • tętnicę mięśniowo-przeponową (oddaje gałęzie do dolnych przednich międzyżebrzy)
  • tętnicę nabrzuszną górną (unaczynia górną cześć mięśnia prostego brzucha i łączy się z tętnicą nabrzuszną dolną)
  • pień tarczowo-szyjny (łac. truncus thyreocervicalis) – dzieli się na:
  • tętnicę tarczową dolną
  • tętnicę szyjną powierzchowną
  • tętnicę nadłopatkową
  • tętnica poprzeczna szyi – unaczynia mięśnie grzbietu i karku oraz skórę w okolicy karkowej.
  • pień żebrowo-szyjny (łac. truncus costocervicalis) – dzieli się na:
  • tętnicę karkową głęboką
  • tętnicę międzyżebrową najwyższą
  • Przedłużeniem tętnicy podobojczykowej jest tętnica pachowa (łac. arteria axillaris) (gałąź końcowa)

    Tętnica, naczynie tętnicze (łac. arteria) - makroskopowo widoczne naczynie krwionośne o nieprzepuszczalnej ścianie, które bez względu na fizjologiczny skład krwi, prowadzi krew z serca do narządów ciała. Układ naczyń tętniczych jest połączony z układem naczyń żylnych poprzez sieć naczyń włosowatych.

    Pień ramienno-głowowy (łac. truncus brachiocephalicus) - największe naczynie odchodzące z górnego obwodu łuku aorty. Długość cechuje się silną zmiennością osobniczą (od 10 do 55 mm, średnio 30 - 45 mm), zaś grubość waha się w granicach 12 - 15 mm. Jest to pierwsza gałąź łuku, więc odchodzi przy jego początku na wysokości górnego brzegu przyczepu mostkowego II żebra. Kończy się zazwyczaj na wysokości prawego stawu mostkowo-obojczykowego. Do przodu od pnia leży: mostek, żyła ramienno-głowowa lewa, grasica lub jej ciało tłuszczowe oraz początkowe przyczepy mięśnia mostkowo-gnykowego i mięśnia mostkowo-tarczowego, czasem biegną po nim gałęzie sercowe nerwu błędnego. Do tyłu znajduje się tchawica, po lewej tętnica szyjna wspólna lewa, zaś po prawej żyła ramienno-głowowa prawa, żyła główna górna i opłucna.

    Bibliografia

  • Anatomia Człowieka. Tom III, Wyd. VIII. Adam Bochenek, Michał Reicher. Strony:213-217 ISBN 83-200-2889-2





  • Czy wiesz że...? beta

    Pień tarczowo-szyjny (łac. truncus thyreocervicalis) – krótkie naczynie krwionośne o budowie tętnicy wychodzące z tętnicy podobojczykowej przed przyśrodkowym brzegiem mięśnia pochyłego przedniego (musculus scalenus anterior).
    Ucho wewnętrzne (łac. auris interna) (błędnik łac. labirynthus – zwany tak z powodu skomplikowanej budowy anatomicznej) – wewnętrzna część ucha. Jest jednym z elementów (receptorem) zmysłu równowagi i zmysłu słuchu.
    Krew (łac. sanguis, gr. αἷμα, haima) – płyn ustrojowy, który za pośrednictwem układu krążenia pełni funkcję transportową, oraz zapewnia komunikację pomiędzy poszczególnymi układami organizmu. Krew jest płynną tkanką łączną, krążącą w naczyniach krwionośnych (układ krwionośny zamknięty) lub w jamie ciała (układ krwionośny otwarty). W szerokiej definicji obejmuje krew obwodową i tkankę krwiotwórczą, a w wąskiej tylko tę pierwszą. Jako jedyna (wraz z limfą) występuje w stanie płynnym. Dziedzina medycyny zajmująca się krwią to hematologia.
    Tętnica mięśniowo-przeponowa (łac. arteria musculophrenica) - boczna gałąź końcowa tętnicy piersiowej wewnętrznej. Od miejsca rozgałęzienia biegnie do tyłu od chrząstek siódmego - dziesiątego (czasami również jedenastego) żebra, w kierunku bocznym i ku tyłowi, bezpośrednio na przyczepach części żebrowej przepony. Na przebiegu oddaje gałęzie międzyżebrowe przednie (łac. rami intercostales anteriores) do siódmego - dziesiątego (ew. jedenastego) międzyżebrza, o przebiegu analogicznym do identycznie nazywanych gałęzi tętnicy piersiowej wewnętrznej. Ostatecznie rozgałęzia się w przeponie i mięśniach bocznych brzucha.
    Tętnica piersiowa wewnętrzna (łac. arteria thoracica interna) – w anatomii człowieka gałąź tętnicy podobojczykowej unaczyniająca struktury klatki piersiowej oraz przedniej ściany brzucha i klatki piersiowej. Początkowy odcinek tętnicy przebiega w szyi, dłuższa, końcowa część przebiega w obrębie klatki piersiowej. Wykorzystywana w zabiegach rewaskularyzacyjnych.
    Mózgowie (łac. encephalon) – najważniejsza, centralna część ośrodkowego układu nerwowego u kręgowców (w tym u człowieka) znajdująca się w czaszce. Najważniejsze jego funkcje to sterowanie, nadzorowanie działania, homeostaza organizmu (m.in. częstość akcji serca, ciśnienie tętnicze krwi, równowaga wodno-elektrolitowa, temperatura ciała), a także wyższe funkcje nerwowe (funkcje poznawcze, popędowe, pamięć i uczenie się).
    Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).
    Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

    Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
    Nie mogą być traktowane jako porady.