Tętnica przednia mózgu - Polski Serwis Naukowy

Powierzchnia zewnętrzna pókuli mózgowej z wyróżnieniem obszarów unaczynienia tętnic mózgowych (obszar unaczynienia tętnicy przedniej mózgu na niebiesko).

Powierzchnia przyśrodkowa pókuli mózgowej z wyróżnieniem obszarów unaczynienia tętnic mózgowych (obszar unaczynienia tętnicy przedniej mózgu na niebiesko).

Tętnica przednia mózgu (łac. arteria cerebri anterior) – jedna z dwóch gałęzi końcowych tętnicy szyjnej wewnętrznej. Biegnie nad nerwem wzrokowym, a następnie w szczelinie podłużnej mózgu równolegle do tętnicy przedniej mózgu strony przeciwnej. W dalszym przebiegu obie tętnice przednie mózgu: prawa i lewa przewijają się wokół ciała modzelowatego i biegną ku tyłowi wzdłuż jego górnej powierzchni. Od tętnicy przedniej mózgu odchodzą:

Zawał mózgu (ang. cerebral infarction) – niedokrwienny udar mózgu. Od udaru mózgu spowodowanego zawałem mózgu należy odróżnić dwa inne rodzaje udarów: krwotok śródmózgowy i krwotok podpajęczynówkowy.

Niedowład – (łac. paresis) zmniejszenie siły lub ograniczenie zakresu ruchu powstałe najczęściej na skutek zmian organicznych ośrodkowych, obwodowych lub dotyczących samego mięśnia. Niekiedy może być następstwem zaburzeń psychicznych, np. histerii i ma wtedy charakter wyłącznie czynnościowy.

tętnica łącząca przednia,

gałęzie środkowe (prążkowiowe) do głowy jądra ogoniastego i przedniej odnogi torebki wewnętrznej,

gałęzie korowe, do których należy m.in. tętnica czołowo-biegunowa.

Niedrożność tętnicy przedniej mózgu prowadzi do zawału mózgu w obszarze jej unaczynienia, co objawia się m.in. przeciwstronnym niedowładem połowiczym, głębszym w kończynie dolnej.

Tętnica łącząca przednia (łac. arteria communicans anterior) – tętnica łącząca dwie (prawą i lewą) tętnice przednie mózgu. Topograficznie znajduje się ona w dole przednim czaszki, do przodu i ku górze od skrzyżowania wzrokowego, u wejścia do szczeliny podłużnej mózgu.

Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).

Bibliografia

Adam Bochenek, Michał Reicher, Olgierd Narkiewicz, Stanisław Hiller, Janina Hurynowicz, Zofia Zegarska: Anatomia człowieka. Warszawa: Państ. Zakład Wydawnictw Lekarskich : Wydaw. Lekarskie PZWL, 1993, s. 412. ISBN 83-200-1702-5.

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.