|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: Prof. Andrzej Szczeklik, wybitny lekarz i naukowiec, zmarł w piątek w Krakowie po krótkiej chorobie - poinformował PAP dyrektor Szpitala Uniwersyteckiego Andrzej Kulig. W lipcu skończyłby 74 lata. Prof. dr hab. Andrzej Szczeklik był kierownikiem II... Osoby chore na cukrzycę, u których pojawia się migotanie przedsionków (nieprawidłowy rytm serca) są bardziej zagrożone innymi problemami zdrowotnymi związanymi z sercem, a nawet zgonem - pokazują wyniki nowych badań. Wyniki badań ADVANCE[2], prowadzonych przez międ... Na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc - POChP - cierpi ponad 200 mln osób. Do 2030 r. choroba ta stanie się trzecią najważniejszą przyczyną zgonów na świecie - alarmuje Światowa Organizacja Zdrowia (WHO).Światowy Dzień POChP, obchodzo... Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) zabija rocznie 15 000 Polaków. Rzucenie palenia, właściwa rehabilitacja, odpowiednie odżywianie i nowe leki mogą przedłużyć życie chorego o wiele lat. O przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc (POChP)... Pogrzeb doc. dr. hab. Andrzeja Lisickiego odbył się w czwartek 1 września w Warszawie. Astronom zmarł 24 sierpnia w wieku 84 lat. Andrzej Lisicki ukończył studia astronomiczne w 1952 roku w Toruniu, a doktorat uzyskał w 1961 roku...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
TętnoTo hasło encyklopedii posiada podstrony: 1 [2],[3] Czy wiesz że...? Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) (ang. COPD Chronic Obstructive Pulmonary Disease, łac. Morbus obturativus pulmonum chronicum) – zespół chorobowy charakteryzujący się postępującym i niecałkowicie odwracalnym ograniczeniem przepływu powietrza przez drogi oddechowe. Ograniczenie to wynika z choroby małych dróg oddechowych i zniszczenia miąższu płucnego (rozedmy) o różnym nasileniu i jest najczęściej związane z nieprawidłową odpowiedzią zapalną ze strony układu oddechowego na szkodliwe pyły i substancje z jakimi chory ma do czynienia w ciągu swojego życia. Najczęstszą przyczyną POChP jest narażenie na dym tytoniowy, ale inne czynniki, takie jak substancje drażniące z powietrza oraz stany wrodzone, na przykład niedobór alfa1-antytrypsyny również mogą doprowadzić do rozwinięcia się choroby. W Stanach Zjednoczonych POChP jest czwartą pod względem częstości przyczyną zgonów. Objawy są niespecyficzne, dominuje duszność. Rozpoznanie stawia się na podstawie badania spirometrycznego. Leczenie ma charakter objawowy. POChP jest chorobą nieuleczalną, a wszelkie działania lekarskie mają na celu spowolnienie procesu chorobowego i poprawę komfortu życia pacjenta. Ciśnienie tętnicze (ang. blood pressure – BP) – ciśnienie wywierane przez krew na ścianki tętnic, przy czym rozumie się pod tą nazwą ciśnienie w największych tętnicach, np. w tętnicy w ramieniu. Jest ono wyższe niż ciśnienie krwi wywierane na ścianki żył. Puls, tętno – falisty ruch naczyń tętniczych zależny od skurczów serca i od elastyczności ścian tętnic. Badanie tętnaDokonuje się go na tętnicach powierzchniowych, najczęściej tętnicy promieniowej, choć także na innych tętnicach dostępnych badaniu palpacyjnemu – tętnicy szyjnej zewnętrznej, ramiennej, udowej, podkolanowej, skroniowej i grzbietowej stopy. Technika badania sprowadza się do uciśnięcia tętnicy w miejscu, w którym leży bezpośrednio pod skórą czubkami dwóch palców. Do badania tętna nie stosuje się kciuka, ponieważ w ten sposób można pomylić tętno badanego z własnym. Tętnica, naczynie tętnicze (łac. arteria) - makroskopowo widoczne naczynie krwionośne o nieprzepuszczalnej ścianie, które bez względu na fizjologiczny skład krwi, prowadzi krew z serca do narządów ciała. Układ naczyń tętniczych jest połączony z układem naczyń żylnych poprzez sieć naczyń włosowatych.
Tętnica promieniowa (łac. arteria radialis) jest jedną z dwóch większych tętnic biegnących na przedramieniu (obok tętnicy łokciowej) zaopatrującą w krew tętniczą struktury anatomiczne dłoni. W czasie mierzenia pulsu zwraca się uwagę na 6 charakterystycznych cech tętna: Tętnica udowa (łac. arteria femoralis) jest przedłużeniem tętnicy biodrowej zewnętrznej. Początkowy odcinek tętnicy leży w obrębie trójkąta udowego, pokryty blaszką powierzchowną powięzi szerokiej uda, sąsiaduje bocznie z nerwem udowym i przyśrodkowo z żyłą udową. W tym miejscu ze względu na powierzchowne położenie daje się na niej łatwo wyczuć tętno. W dalszym przebiegu tętnica udowa leży na mięśniach przywodzących udo, sąsiadując od strony bocznej z mięśniem obszernym przyśrodkowym, wreszcie przez kanał przywodzicieli przechodzi na tylną stronę uda i dostaje się do dołu podkolanowego. Tętnica ramienna (łac. arteria brachialis) jest największą tętnicą kończyny górnej, zaopatrującą ją w krew tętniczą. Puls tętnicy ramiennej jest wykorzystywany do pomiaru ciśnienia. czytaj dalej: [2], [3]
Czy wiesz że...? beta Tamponada serca (łac. tamponatio cordis, ang. cardiac tamponade, pericardial tamponade; ze starofranc. tampon – „zatyczka”, od starofrank. tappo – „zatkać, zatrzymać”) – stan nagłego zagrożenia życia, w którym dochodzi do przedostania się krwi do jamy osierdzia lub wypełnienia jamy osierdzia innym płynem (wysiękiem lub przesiękiem), powodującego utrudnienie napełniania jam serca krwią podczas rozkurczu. Ze względu na znacznie mniejszą grubość i podatność mechaniczną ściany komory prawej w porównaniu do ściany komory lewej, utrudnienie rozkurczu dotyczy w głównej mierze serca prawego. Tamponada może wystąpić w wyniku pęknięcia ściany w przebiegu zawału mięśnia sercowego, zapalenia osierdzia lub na skutek urazu. W wyniku powstania tamponady dochodzi do ostrej niewydolności prawokomorowej serca oraz zmniejszenia objętości wyrzutowej serca i wstrząsu kardiogennego. W zależności od okoliczności wystąpienia stan ten charakteryzuje się różną śmiertelnością (zwykle jednak wysoką).
Tętnica szyjna zewnętrzna (łac. arteria carotis externa) - jest przednią gałęzią tętnicy szyjnej wspólnej, odchodzącą w miejscu podziału tętnicy szyjnej. W początkowym odcinku, w obrębie trójkąta tętnicy szyjnej odchyla się ona od tętnicy szyjnej wewnętrznej przyśrodkowo i do przodu, biegnąc w kierunku kąta żuchwy. Następnie krzyżuje od tyłu brzusiec tylny mięśnia dwubrzuścowego oraz mięsień rylcowo-gnykowy, przechodząc z trójkąta tętnicy szyjnej do dołu zażuchwowego. Biegnie bardziej zewnętrznie, objęta miąższem gruczołu ślinianki przyusznej. W dole zażuchwowym przebiega ku tyłowi od szyjki żuchwy.
Andrzej Szczeklik (ur. 29 lipca 1938 w Krakowie), polski lekarz-naukowiec, profesor Kliniki Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Jagiellońskiego, pisarz eseista. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |