Tadeusz Bolduan - Polski Serwis Naukowy

Tadeusz Bolduan (ur. 1930 w Kościerzynie, zm. 10 czerwca 2005 w Gdyni), polski dziennikarz, działacz kaszubski.

Syn Teodora, przedwojennego burmistrza Wejherowa, zamordowanego przez hitlerowców, po wojnie wraz z bratem Rajmundem wychowywał się w domu dziecka.

Współtwórca i aktywny działacz Zrzeszenia Kaszubskiego, później Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego. W latach 50. był gorącym obrońcą Słowińców na łamach prasy, co wymagało wielkiej odwagi cywilnej.

Zrzeszenie Kaszubskie – pierwsza po II wojnie światowej organizacja społeczno-kulturalna utworzona przez Kaszubów i ich sympatyków, jej sukcesorem jest Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie.

Język polski (polszczyzna) należy wraz z językiem czeskim, słowackim, pomorskim (kaszubskim), dolnołużyckim, górnołużyckim oraz wymarłym połabskim do grupy języków zachodniosłowiańskich, stanowiących część rodziny języków indoeuropejskich.

W latach 1957-1961 był redaktorem naczelnym dwutygodnika "Kaszёbё". Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych był redaktorem naczelnym miesięcznika Pomerania, wydawanego przez ZK-P; Kanclerzem Kapituły medali św. Wojciecha i księcia Mściwoja II, ustanowionych w 1996 r. przez Radę Miasta Gdańska i przyznawanych za szczególne zasługi dla tego miasta; przyznano mu tytuł Zasłużonego Ziemi Wejherowskiej; w 2002 r. zasiadał w Komitecie Honorowym Roku Bolduanowskiego ustanowionego przez Zarząd Miasta Wejherowa z okazji 100. rocznicy urodzin jego ojca Teodora.

Kościerzyna (kasz. Kòscérzna, niem. Berent, dawniej Bern) to miasto i gmina w północnej Polsce, w województwie pomorskim, w powiecie kościerskim. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa gdańskiego. Jest jedynym miastem w Europie mającym dwa sanktuaria: Matki Boskiej Kościerskiej Królowej Rodzin i Matki Boskiej Bolesnej Królowej Anielskiej.

Kaszubi (nazwa własna – Kaszëbi) – zachodniosłowiańska grupa etniczna wywodząca się w prostej linii od Pomorzan zamieszkująca Pomorze Gdańskie i wschodnią część Pomorza Zachodniego. Dzielą się na wiele podgrup etnograficznych, zróżnicowanych językowo i kulturowo (Bylacy – Bëlôcë, Gachy – Gôchë, Józcy – Józcë lub Mucnicy – Mùcnicë, Krubanie – Krëbane, Lesacy – Lesôcë, Morzanie – Mòrzanie, Rybaki – Rëbôcë, Zaboracy – Zabòrôcë). Odrębną i izolowaną podgrupą (wymarłą w XX w.) byli Słowińcy.

Był człowiekiem wielkiej kultury osobistej, niezwykle pracowitym i aktywnym do ostatnich dni swojego życia. Powszechnie szanowany w środowisku kaszubsko-pomorskim, choć niektóre jego poglądy nie spotkały się z akceptacją i traktowane są obecnie jako historyczny anachronizm (uważał np. że język kaszubski jest gwarą języka polskiego).

Antoni Abraham (kaszb. Tóna Ôbram, ur. 19 grudnia 1869 w Zdradzie pod Puckiem, zm. 23 czerwca 1923 w Gdyni) - propagator polskości Pomorza, kaszubski działacz społeczny, nazywany "królem Kaszubów", pisarz ludowy.

Język kaszubski, dialekt kaszubski (nazwy własne: kaszëbsczi jãzëk, kaszëbskô mòwa) – język zachodniosłowiański o spornym statusie – w zależności od przyjętych kryteriów uznawany za odrębny język lub dialekt języka polskiego. Często przyjmowane jest stanowisko pośrednie, unika się określania go jako "język" lub "dialekt" albo określa się go jako etnolekt. Z prawnego punktu widzenia kaszubski jest w Polsce językiem regionalnym. Kaszubskim posługuje się w Polsce na co dzień ponad 50 tys. Kaszubów. Kaszubski jest jedyną pozostałością słowiańskich dialektów pomorskich. Należy do grupy języków lechickich, w jej centralnej odmianie, bliski standardowemu językowi polskiemu, z wpływami języka połabskiego, dolnoniemieckiego i staropruskiego.

Zmarł w Szpitalu Miejskim w Gdyni na skutek obrażeń odniesionych podczas potrącenia przez samochód na ulicy Sopotu.

Bibliografia podmiotowa

Ogłosił ponad dwadzieścia książek poświęconych tematyce kaszubskiej, m.in.:

Gryf - godło Pomorza,

Trybun Kaszubów. Opowieść o Antonim Abrahamie,

Nie dali się złamać,

Nowy bedeker kaszubski, Gdańsk: Polnord. Wydawnictwo Oskar, 2002, ISBN 83-86181-84-2.