Tadeusz Danilewicz ps. "Kuba", "Kossak", "Doman", "Łoziński" (ur. 21 września 1895 w Przedrzymichach Małych, powiat Żółkiew, zm. 21 listopada 1972 w Huddersfield) – major Wojska Polskiego, członek NOW i NSZ, Komendant Główny NZW

Był synem Józefa i Wiktorii z Buczków. W 1913 r. po ukończeniu Gimnazjum im. Stanisława Żółkiewskiego w Żółkwi rozpoczął studia w Akademii Handlowej we Lwowie. Od września 1915 r., podczas I wojny światowej, służył w 58 Pułku Piechoty Cesarskiej i Królewskiej Armii. W lipcu 1916 r. ukończył Szkołę Oficerów Rezerwy i został instruktorem w Batalionie Zapasowym 58 Pułku Piechoty. We wrześniu tego roku rozpoczął naukę w Szkole Oficerskiej. W lutym 1917 r., po zakończeniu nauki, przydzielony został do batalionu marszowego w charakterze instruktora. W maju tego roku objął dowództwo plutonu, a następnie kompanii w 58 Pułku Piechoty.

W listopadzie 1918 r., podczas przedzierania się do Lwowa, zatrzymany został przez Ukraińców ale udało mu się zbiec. Na początku grudnia tego roku ponownie zatrzymany i więziony w Kamionce Strumiłowej, Radziechowej, a od stycznia 1919 r. w Jazłowcu. Tam 7 czerwca został odbity przez żołnierzy polskich.

Po oswobodzeniu rozpoczął służbę w Wojsku Polskim. Początkowo przydzielony został do Stacji Zbornej Oficerów we Lwowie, a w lipcu objął dowództwo plutonu w 38 Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich. W październiku 1919 r. przeniesiony został do Batalionu Zapasowego 47 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych. W styczniu 1920 r., po ukończeniu kursu taktyki francuskiej w Nowym Dworze, powrócił do 47 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych i objął dowództwo kompanii karabinów maszynowych. Walczył w wojnie z bolszewikami. W lipcu tego roku przeniesiony został na równorzędne stanowisko w 12 Pułku Piechoty. 2 września został ciężko ranny. W maju 1921 r. uznany został za niezdolnego do czynnej służby wojskowej. We wrześniu tego roku został bezterminowo urlopowany celem zakończenia studiów w Akademii Handlowej we Lwowie.

We wrześniu 1922 r. powołany został do czynnej służby i przydzielony do 6 Pułku Strzelców Podhalańskich i wyznaczony na stanowisko dowódcy kompanii. We wrześniu 1923 r. zostały mu powierzone obowiązki oficera administracyjnego koszar. W styczniu 1925 r. wyznaczony został na stanowisko dowódcy plutonu pionierów. W marcu tego roku przeniesiony został do Korpusu Ochrony Pogranicza. Dowodził kompanią w 13 Batalionie Granicznym oraz pełnił obowiązki adiutanta tego pododdziału. W sierpniu tego roku przeniesiony został do sąsiedniego 14 Batalionu Granicznego na stanowisko oficera materiałowego. W grudniu 1927 r. objął dowództwo kompanii szkolnej 14 Batalionu Granicznego, a w sierpniu następnego roku powrócił do 13 Batalionu Granicznego na stanowisko dowódcy kompanii. W marcu 1931 r. przeniesiony został do 39 Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich. W 1936 r. otrzymał awans na majora i objął dowództwo I batalionu 3 Pułku Piechoty Legionów w garnizonie Jarosław.

Na czele batalionu walczył w kampanii wrześniowej 1939 r. Od 23 IX uczestniczył w obronie Modlina, stojąc na czele IV batalionu w 32 Pułku Piechoty. Po kapitulacji twierdzy 29 IX 1939 r. przebywał w niewoli niemieckiej, z której po niecałym miesiącu został zwolniony. Powrócił do Jarosławia. W konspiracji działał od XI 1939 r., początkowo w Narodowo-Ludowej Organizacji Wojskowej, gdzie był oficerem sztabu Komendy Obwodu Jarosław. Od V 1940 r. znalazł się w Narodowej Organizacji Wojskowej, w komendzie Okręgu Rzeszowkiego. Okresowo pełnił w niej funkcję szefa sztabu. W lipcu 1941 r. objął w Warszawie stanowisko zastępcy szefa Oddziału Organizacyjnego KG NOW, por. Augusta Michałowskiego ps. "Roman". Nie podporządkował się decyzji Prezydium Zarządu Głównego SN o scaleniu NOW z AK i po rozłamie w NOW w VII 1942 r. i utworzeniu Narodowych Sił Zbrojnych został mianowany we wrześniu 1942 r. szefem Oddziału I Organizacyjnego KG NSZ. Od I 1943 r. został jednocześnie szefem Wydziału Wojskowego w ZG SN. W XII 1943 r. mianowano go na stopień podpułkownika NSZ. Po scaleniu NSZ z AK od IV 1944 r. był szefem sztabu KG NSZ (AK), w którym zgodnie z umowami zatwierdzono mu stopień podpułkownika. W dniu 23 V tego roku został porwany na odprawie Komendy OkręguKielce NSZ (AK) przez bojówkę NSZ (ZJ), a następnie w tym samym dniu odbity przez oddział NSZ (AK). Brał udział w Powstaniu Warszawskim, przebywając na Północnym Śródmieściu. Po kapitulacji wyszedł z miasta razem z ludnością cywilną, mieszkając najpierw w Piotrkowie Trybunalskim, a następnie w Częstochowie. Od XI 1944 r. do V 1945 r. pełnił funkcję szefa sztabu Narodowego Zjednoczenia Wojskowego i jednocześnie członka Wydziału Wojskowego ZG SN. W dniu 1 VI 1945 r. został mianowany Komendantem Głównym NZW.

Zagrożony aresztowaniem przez UB, 17 grudnia 1945 r. przedostał się z Polski na Zachód. Co najmniej do 1948 r. mieszkał we Francji w Paryżu, a następnie przeniósł się do Wielkiej Brytanii. Był działaczem społecznym w Yorkshire. Zmarł 21 XI 1972 r. w Huddersfield, gdzie został pochowany.