Tadeusz Kudliński - Polski Serwis Naukowy

Tadeusz Kudliński na portrecie Witkacego, 1932

Tadeusz Kudliński (ur. 10 listopada 1898 w Krakowie, zm. 8 października 1990 tamże) – polski krytyk teatralny, prozaik związany z Krakowem.

W okresie przedwojennym od 1931 publikował na łamach "Gazety Literackiej". W czasie okupacji hitlerowskiej aktywnie działał w organizacji podziemnej „Unia”, był aresztowany przez gestapo. Po wojnie, w okresie stalinowskim, represjonowany, a w latach 1949-1955 więziony za przekonania polityczne. Po roku 1955 publikował na łamach "Tygodnika Powszechnego". Zajmował się recenzjami spektakli teatralnych. Pozostawił bogate archiwa, dotyczące życia teatralnego w Polsce.

Gazeta Literacka (1926-1934), to dwutygodnik, a od 1931 roku miesięcznik wydawany w Krakowie. Pismo zajmowało się literaturą, teatrem, historią, było wydawane i redagowane przez Jerzego Brauna (1901-1975). Z pismem współpracowali między innymi Leon Kruczkowski (1900-1962), Adam Polewka (1903-1956), Witold Zechenter (1904-1978), Tadeusz Kudliński (1898-1990), Wojciech Natanson (1904-1996), Michał Rusinek (1904-2001), Józef Gałuszka (1893-1939).

James Augustine Aloysius Joyce (ur. 2 lutego 1882 r. w Dublinie, zm. 13 stycznia 1941 r. w Zurychu) – irlandzki pisarz tworzący w języku angielskim, uważany za "Zolę Irlandii" i jednego z najwybitniejszych pisarzy XX wieku.

Twórczość

Wydał zbiór nowel o sporcie: Pierwsza miłość panny Elo (1928), powieść biograficzną na tle wojennym: Smak świata (1929). Ogłosił dwie powieści współczesne: Wuj Rafał i Spółka (w "Tęczy" 1931) i Wygnańcy Ewy (1932). Pisał także szkice teatralne: Vademecum teatromana, Rodowód teatromana i Pod teatralną szminką.

Stanisław Ignacy Witkiewicz, ps. Witkacy (ur. 24 lutego 1885 w Warszawie, zm. 18 września 1939 w Jeziorach w województwie poleskim) – polski malarz, fotografik, pisarz, dramaturg i filozof.

Gestapo (niem. Geheime Staatspolizei, Tajna Policja Państwowa) – tajna policja utworzona w nazistowskich Niemczech 26 kwietnia 1933, która w sposób bezwzględny zwalczała wszelkie przejawy oporu, rozwiązana wraz z upadkiem III Rzeszy w 1945 roku.

Artystycznie najdojrzalsze są jego nowele sportowe ze zbioru Pierwsza miłość panny Elo, natomiast w Wuju Rafale dobrze rozwinął zalety swej prozy narracyjnej, w Wygnańcach Ewy w pomysłowo ujętej konstrukcji synchronicznej (na wzór raczej Dos Passosa, niż Joyce'a) dał zajmujący obraz chaosu współczesnej rzeczywistości społecznej.