Epoka Taishō (jap. 大正時代, Taishō-jidai?, "era wielkiej sprawiedliwości") – okres w historii Japonii trwający od 30 lipca 1912 do 25 grudnia 1926, przypadający na panowanie cesarza Yoshihito. Centrum władzy politycznej przesunęło się od dawnej oligarchicznej grupy "starszych mężów stanu" (元老 genrō) w kierunku parlamentu (国会) i partii demokratycznych, między innymi z powodu słabego zdrowia nowego cesarza. Z tego powodu era jest uważana za czas ruchów liberalnych w Japonii, znanych jako "demokracja okresu Taishō". Okres ten wyraźnie odróżnia się od poprzedzającego go chaotycznego okresu Meiji i następującego po nim okresu Shōwa, charakteryzującego się tendencjami militarystycznymi.

Yoshihito (?), cesarz Taishō (?). Jego pieczęcią był symbol 壽 (jap. Ju). Zgodnie z tradycją otrzymał imię pośmiertne (Taishō) od nazwy ery, w której panował. Wprowadził monogamię do nowożytnego systemu cesarskiego.