Nekrocenoza (łac. necrosis – martwica i gr. koinos – wspólny) - zespół szczątków organizmów obumarłych w różnym czasie i/lub różnych miejscach, a nagromadzonych w jednym miejscu wyłącznie przez czynniki mechaniczne. Przykładem nekrocenozy może być stanowisko Ortel Królewski w Zaklęsłości Łomaskiej. Występują tam osady z malakofauną pochodzące z interglacjału mazowieckiego. Zasięg występowania osadów z malakofauną ogranicza się do wąskiego pasa, co interpretuje się jako skutek działania wiatrów, które powodowały dryfowanie w tę strefę unoszących się na powierzchni jeziora muszli wypełnionych gazem gnilnym.

Skamieniałości – zachowane w skałach szczątki organizmów (skamieniałości właściwe, strukturalne), a także ślady ich aktywności życiowej (skamieniałości śladowe). Skamieniałości powstają w wyniku procesu fosylizacji. Najczęściej fosylizacji ulegają tylko części szkieletowe. Proces ten zachodzi w wyniku zastąpienia pierwotnej substancji budującej części twarde organizmu innymi związkami mineralnymi (najczęściej węglanem wapnia lub krzemionką, a rzadziej np. dolomitem, syderytem, limonitem, pirytem lub fosforanami) o tym samym składzie chemicznym (np. przejście aragonitu w bardziej stabilny kalcyt) lub odmiennym składzie chemicznym. W przypadku części twardych zbudowanych ze stabilnych substancji (np. kalcytu, krzemionki) zachowują się one czasami bez żadnych przekształceń.

Epidemia (z . Epidemie o niewielkiej liczbie przypadków zachorowań ograniczone do określonego obszaru i czasu określa się terminem ognisko epidemiczne (ang. outbreak). Obecnie termin epidemia jest coraz częściej używany w literaturze naukowej również na oznaczenie .

Organizm – istota . Badaniem różnorodności organizmów i ich klasyfikowaniem zajmuje się systematyka organizmów. Szczątki organizmów wymarłych w odpowiednich warunkach tworzą skamieniałości.