Taniec - Polski Serwis Naukowy

para taneczna

Uliczni tancerze

Tradycyjny taniec chiński

Bharatanatjam

Taniec to:

zespół zjawisk ruchowych będący transformacją ruchów naturalnych, powstający pod wpływem bodźców emocjonalnych, zazwyczaj skoordynowany z muzyką

forma elementów ruchowych nosząca określoną nazwę (na przykład walc)

przejaw kultury związany z określonym środowiskiem i określoną funkcją (taniec towarzyski, taniec ludowy)

utwór muzyczny skomponowany zasadniczo (lub choćby tylko formalnie) w celu wykonania tańca

poruszanie się w rytm muzyki, zazwyczaj parami lub w grupie, albo w pojedynkę.

Każdy ma dość jasne wyobrażenie o tym, czym jest taniec, potrafi jeśli nawet nie opisać, to przynajmniej go rozpoznać i prawdopodobnie sam kiedyś tańczył. Od kiedy socjologia podzieliła czynności ludzkie na przyrodzone i kulturalne, taniec zaliczono do czynności kulturalnych. Najprostszy podział, jakiego można dokonać, to wyodrębnienie trzech odmiennych sfer działalności ludzkiej, w których się rozwinął: religia, rozrywka i sztuka. W każdej z nich pełni inne funkcje. Nie jest to podział ani precyzyjny, ani wyczerpujący. Taniec może być także formą terapii (choreoterapia), zaś dla niektórych ludzi jest po prostu pracą. Elementy tańca występują w niektórych dyscyplinach sportu jak: łyżwiarstwo figurowe, pływanie synchroniczne i gimnastyka artystyczna. Taniec jest zaliczany do ćwiczeń rekreacyjnych mających bardzo korzystny wpływ na zdrowie psychofizyczne. W wyniku ruchu ciała w tempie zgodnym z muzyką można wyrazić swoje uczucia, a z samego ruchu czerpać dużą przyjemność.

Klasyczne tańce indyjskie – tańce religijne pochodzące z terytorium Indii, dzielą się na siedem podstawowych stylów, z których: cztery pochodzą z południa kraju:

Taniec współczesny – taniec oparty na idei baletu, pozbawiony jednak jego sztywnych zasad, w szczególności kładzie nacisk na pokazanie emocji tancerza, który tańcząc układ, stara się opowiedzieć odbiorcy pewną historię poprzez ruchy charakterystyczne dla rodzaju tej opowieści. Taniec współczesny jest bardzo luźną formą tańca, to znaczy, że nie ma ograniczeń tak, jak w balecie, co do ustawienia ciała – tutaj tancerz ma ogromną dowolność w kreowaniu ruchu, wykorzystywany jest tu ciężar ciała, grawitacja, oddech, swingi itp.

Głównym elementem tańca jest ruch ciała wykonawcy, może on być bardziej lub mniej skoordynowany, szybszy lub wolniejszy, ale zawsze celowy. Drugim elementem tańca jest rytm. Taniec można też nazwać formą komunikacji niewerbalnej. W tym sensie ktoś powiedział (o tańcu religijnym), że: "Taniec jest modlitwą nóg".2010-05

Anna Pawłowna Pawłowa, ros. Анна Павловна Павлова (ur. 12 stycznia 1881 r. w Sankt Petersburgu, zm. 23 stycznia 1931 r. w Hadze) – rosyjska tancerka baletowa o międzynarodowej sławie.

Międzynarodowy Dzień Tańca (ang. International Dance Day, World Dance Day) został ustanowiony w 1982 roku przez Komitet Tańca Międzynarodowego Instytutu Teatralnego (ITI-UNESCO).

Historia tańca jest bardzo długa, towarzyszy wszystkim kulturom w kolejnych epokach. Od tysięcy lat ludzie przekazywali swe opowieści w formie tańca. Zawdzięcza on swe powstanie po części wierzeniom religijnym; ludzie tańczyli po to by sprowadzić deszcz w czasie suszy (tzw. taniec deszczu), czy też spowodować wzrost urodzaju i zapewnić pomyślność łowów. Wojownicy tańczyli, żeby wzbudzić w sobie odwagę przed walką.

Terpsychora (Kochająca taniec, także Terpsichore, gr. Τερψιχόρη Terpsichórē, łac. Terpsychore) – muza tańca i pieśni chóralnej w mitologii greckiej.

Taniec na rurze - rodzaj tańca erotycznego, szczególnie rozpowszechnionego w klubach ze striptizem. Taniec ma na celu wywołania podniecenia seksualnego poprzez ukazywanie nagiego ciała w różnych pozycjach lub obrotach tancerki w oparciu o pionowo ustawioną rurę, która może być wykonana z tytanu bądź niklowanego metalu zmniejszającego opór. Gładszy i śliski materiał umożliwia płynne obroty i ruchy.

Możemy się tylko domyślać, jak wyglądały najstarsze tańce - taniec nie pozostawia namacalnych śladów. W kulturze europejskiej najwcześniejsze wiadomości na ten temat pochodzą od Homera, który w Iliadzie opisuje grecką choreę. Inny opis tańca, jaki dotrwał do naszych czasów pochodzi ze Starego Testamentu i odnosi się on do króla Dawida tańczącego przed Arką Przymierza.

Taniec orientalny (taniec arabski, raqs sharqi), powszechnie znany pod nazwą taniec brzucha, jest to rodzaj tańca solowego, wykonywanego głównie (ale nie wyłącznie) przez kobiety, wywodzący się z terenów Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej. Współczesny taniec sceniczny stanowi połączenie tradycyjnych tańców tych rejonów i tańca klasycznego, z domieszką inspiracji przenikających z innych rodzajów tańca. Nie jest to sztuka ujednolicona, jak np. taniec towarzyski, gdzie występuje jeden powszechnie uznany kanon dotyczący muzyki, figur i sposobu ich wykonania. Jego najbardziej charakterystyczne elementy to ruchy bioder, biustu i ekspresyjne gesty rąk, a współcześnie także charakterystyczne rodzaje kroków i obrotów. W tańcu orientalnym istotna jest izolacja poszczególnych części ciała i partii mięśni. Elementem bardzo charakterystycznym są tzw. shimmies, czyli grupa ruchów wprawiających całe ciało tancerki bądź jakąś jego część w drżenie. Najpopularniejsze rodzaje shimmy to: shimmy biodrowe, kolanowe, ramion, wertykalne, twist, rotacyjne, przeponowe, shimmy dłonią. Właściwe ruchy mięśni brzucha występują bardzo rzadko i jest ich tylko kilka (fala brzucha, shimmy przeponowe, popy, locki mięśni brzucha). Praca mięśni brzucha stanowi też często wykończenie ruchów bioder lub klatki piersiowej (szczególnie w baladi).

Taniec w renesansie – w okresie renesansu tańce popularne w średniowieczu uległy pewnej ewolucji, głównie pod wpływem wybitnych twórców tańców dworskich. Z tego powodu w większości są zaliczane właśnie do tej kategorii. Według innej terminologii, zalicza się je do tańców historycznych.

Niektórzy słynni tancerze to: Isadora Duncan, Margot Fonteyn, Wacław Niżyński, Mahmud Esambayev, Rudolf Nuriejew i Anna Pawłowa.

Taniec w różnych okresach historycznych

Taniec w średniowieczu

Taniec w renesansie

Taniec w baroku

Taniec jako forma obrzędowa

antyczna Grecja

antyczny Rzym

Taniec jako forma spektaklu

Mudry (sanskr. मुद्रा mudrā – pieczęć, znak symbol) to w medytacji symboliczne gesty. Mudry są stosowane w buddyzmie i hinduizmie. Jest to także jedna z technik hatha-jogi, która opiera się na pracy z ciałem i oddechem.

Taniec dworski – forma tańca, która ukształtowała się pod koniec średniowiecza i była popularna do XVIII w. na najbogatszych dworach europejskich, wśród koronowanych głów, najwyższej arystokracji i dworzan. Największym powodzeniem cieszył się na dworach włoskich, francuskich i angielskich. Kiedy rozrywce tego typu zaczęto poświęcać coraz więcej czasu, powstał nowy zawód organizatora zabaw, prototyp choreografa.

butoh

balet

musical

klasyczne tańce hinduskie

kabaret