|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Jeszcze tylko do 19.03 do godziny 12:00 studenci i doktoranci pierwszego roku zainteresowani uczestnictwem w VII Konferencji Naukowej Studentów mogą zgłaszać swoje prace. Przypominamy, że rejestracja odbywa się przy pomocy Systemu Obsługi Konferencji Nauko... Został jeszcze tylko tydzień na rejestrację na VI Ogólnopolskie Seminarium Studentów Astronomii. Konferencja odbędzie się w dniach 22 i 25 września na Uniwersytecie Warszawskim.Podczas seminarium spotkają się przede wszystkim studenci astronomii i... 66 proc. Polaków nie wie, co oznacza termin GMO, a ponad 48 proc. deklaruje, że nie zetknęło się z pojęciem organizmów modyfikowanych genetycznie - wynika z badań przeprowadzonych przez TNS Pentor na zlecenie warszawskiego Centrum Nauki Kopernik (CNK). Wyniki... 17 maja w Bibliotece Śląskiej w Katowicach odbędzie się konferencja "Prawo a medycyna' organizowana przez Inter Polska dotycząca najważniejszych, w ostatnim czasie zagadnień z zakresu prawa medycznego. Konferencja ta nie odbyła się w poprzednim terminie z po... Polscy wynalazcy potrafią zadziwić nawet Chińczyków - papierem z jedwabiu. Z tym i innymi wynalazkami można się będzie zapoznać podczas XVIII Giełdy Polskich Wynalazków nagrodzonych na światowych wystawach, w warszawskim Muzeum Techniki. Podczas otwarcia giełdy...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Taniec klasycznyCzy wiesz że...? Margot Fonteyn (ur. 18 maja 1919 w Reigate, zm. 21 lutego 1991 w Panamie) – brytyjska baletnica, tancerka, primabalerina. Urodziła się w Reigate w 1919 roku jako Margaret Hookham. W roku 1934 dołączyła do Vic-Wells Ballet. Anna Pawłowna Pawłowa, ros. Анна Павловна Павлова (ur. 12 stycznia 1881 r. w Sankt Petersburgu, zm. 23 stycznia 1931 r. w Hadze) – rosyjska tancerka baletowa o międzynarodowej sławie. Ludwik XIV Wielki, Król Słońce (ur. 5 września 1638 w Saint-Germain-en-Laye, zm. 1 września 1715 w Wersalu) – król Francji i Nawarry 1643–1715, syn Ludwika XIII, z dynastii Burbonów. Taniec klasyczny (akademicki) to specyficzna forma tańca, zwana też baletem. Różnica polega na tym, że termin balet odnosi się do spektaklu odbywającego się na scenie, natomiast termin taniec klasyczny odnosi się do techniki, jakiej używają tancerze. Taniec klasyczny wywodzi się z renesansowych tańców dworskich udoskonalonych na dworze Ludwika XIV, który wykształcił pierwszych zawodowych choreografów i pedagogów. Balety opierały się wtedy głównie na kombinacjach kroków pochodzących z basse dance, pawany i menueta. Suknie kobiet były na tyle ciężkie i długie, że uniemożliwiały zbyt skomplikowane ruchy nóg a o podskokach w ogóle nie było mowy, z tego powodu partie solowe najczęściej wykonywali mężczyźni. Dopiero La Camargo 5 maja 1726 r. skróciła suknie o kilka centymetrów i jako pierwsza uniosła się na scenie w powietrze, wzbogaciła tym taniec, ale jednocześnie wywołała skandal. Po rewolucji francuskiej kostiumista Opery paryskiej Maillot, wynalazł trykoty, czym przyczynił się do dalszego rozwoju techniki tańca klasycznego, opartej już wtedy na pięciu pozycjach nóg, ze stopami lekko wykręconymi na zewnątrz. Basse danse - taniec niski - taniec dworski, w tempie umiarkowanym i metrum dwudzielnym, prawdopodobnie 12/8, wykonywany w parach. Powstał około roku 1400 na terenach położonych między Włochami, Francją i Hiszpanią. W połowie wieku rozkwitł na dworze burgundzkim i był popularny w latach 1450-1550 na wielu dworach Europy. W Hiszpanii zwał się baja danza we Włoszech bassadanza a w Niemczech Hoftanz.
Jezioro łabędzie (ros. Лебединое oзеро franc. Le Lac des Cygnes, ang. The Swan Lake, niem. Der Schwanensee, wł. Il lago dei cigni) – balet klasyczny w trzech aktach. Zasady tańca klasycznego skodyfikował w oparciu o estetyczne kanony klasycznej sztuki starożytnej Carlo Blasis w Traite elementaire, theorique et pratique de l'art de la dance (1820), tworząc system dokładnie opracowanych ruchów ciała, oznaczonych terminologią francuską. Doprowadzono je do perfekcji w okresie romantyzmu, kiedy tancerki zaczęły używać usztywnionych baletek zwanych pointami, dzięki którym mogły wspinać się na czubki palców. Forma teatralna baletu klasycznego, ukształtowana w XIX w. polega na uszeregowaniu stałych schematów, wykonywanych techniką klasyczną. Taniec dworski – forma tańca, która ukształtowała się pod koniec średniowiecza i była popularna do XVIII w. na najbogatszych dworach europejskich, wśród koronowanych głów, najwyższej arystokracji i dworzan. Największym powodzeniem cieszył się na dworach włoskich, francuskich i angielskich. Kiedy rozrywce tego typu zaczęto poświęcać coraz więcej czasu, powstał nowy zawód organizatora zabaw, prototyp choreografa.
Majia Michajłowna Plisiecka, ros. Майя Михайловна Плисецкая (ur. 20 listopada 1925 w Moskwie) – rosyjska tancerka i choreograf, jedna z najwybitniejszych osobowości współczesnego baletu, Bohater Pracy Socjalistycznej (1985). Największy wkład w udoskonalenie współczesnej techniki tańca klasycznego wnieśli: Enrico Cecchetti i Agrypina Waganowa. Najbardziej znanymi baletami, w których wykorzystuje się technikę tańca klasycznego są: Jezioro łabędzie P. Czajkowskiego, Giselle A. Adama, Spartakus A. Chaczaturiana, Coppelia L. Deliba, Don Kichot L. A. Minkusa, Romeo i Julia S. Prokofiewa i Sylfidy F. Chopina. Do najsłynniejszych tancerzy klasycznych należą: Wacław Niżyński, Rudolf Nuriejew i Michaił Barysznikoworaz Walery Mazepczyk. Do tancerek: Carlotta Grisi, Marie Salee, Marie Camargo, Fanny Elssler, Maria Taglioni, Anna Pawłowa, Maja Plisiecka, Margot Fonteyn, Alicia Alonso, Carla Fracci, Natalia Makarowa i Sylvie Guillem. Pas de deux – duet w balecie klasycznym, taniec wykonywany przez pierwszego solistę i pierwszą solistkę, którego celem jest ukazanie ich kunsztu tanecznego. W tradycyjnej wersji składa się z następujących części:
Pawana – prawdopodobnie z łac. pavo (paw), taniec dworski w metrum 2/4, pochodzenia włoskiego lub hiszpańskiego, popularny w XVI i XVII w., charakteryzujący się powolnymi, uroczystymi ruchami, przypominającymi zachowanie pawia. Zazwyczaj po nim następowała galiarda w metrum trójdzielnym. Pierwotnie pawanę, jako pierwszą część suity tanecznej, łączono z saltarello i jeszcze żywszą piwą. Zobacz też
Czy wiesz że...? beta Pointy (fr. pointe – szpic) – twarde baletki, używane w balecie, przeznaczone do tańca klasycznego lub ostatnio używane w tańcu współczesnym (wszystko zależy od choreografa). Tancerki tańcząc stoją na samych czubkach palców, czyli wchodzą na pointy. Artystka wchodząca na pointy ma stwarzać wrażenie lekkości i unoszenia się w powietrzu.
Trykot – podstawowy splot dziewiarski dzianiny kolumienkowej. Powstaje gdy nitka tworzy otwarte lub zamknięte oczka w dwóch sąsiednich kolumienkach, przechodząc w poszczególnych rządkach.
Walery Mazepczyk urodził się we Władykaukazie (Osetia Północna). W 1982 roku ukończył Państwową Szkołę Baletową w Petersburgu, gdzie jego pedagogami byli słynni tancerze baletu rosyjskiego: Konstantin Siergiejew, Nikołaj Sieriebiennikow, Siemion Kapłan i Irina Gensler. W tym samym roku rozpoczął karierę tancerza solisty Teatru Opery i Baletu w Swierdłowsku (obecnym Jekatierinburgu). Tańczył tam takie partie, jak: Pas de deux w Giselle, Pas de trois w Jeziorze łabędzim, Tybalt i Mercutio w Romeo i Julii, Banco w „Makbecie”, Złoty Bożek i Solor w „Bajaderze”, Don José w Carmen, solista w „Paquicie” i James w Sylfidzie. W 1987 roku związał się z Teatrem Opery i Baletu w Tbilisi (Gruzja), gdzie poszerzył swój repertuar o partię Don Basilia w Don Kichocie, Armena w Gajane, Księcia w Kopciuszku, solisty w „Amazonce”, Otella w „Pawanie Maura i rolę tytułowa w „Demonie”.
Choreografia pierwotnie zajmowała się układem ruchów tanecznych w balecie, komponowaniem tańca; dziś pojęcie to rozszerzyło się na wszystkie dziedziny, w których ruch ludzki ma charakter artystyczny – na pokazowe walki, ruch gwiazd muzyki rozrywkowej, łyżwiarstwo figurowe czy gimnastykę artystyczną; coraz częściej także choreograf - będąc odpowiednikiem kompozytora na etapie tworzenia, czy dyrygenta albo reżysera w teatrze operowym, układa wyszukane sceny walk na potrzeby filmu.
Terminologia tańca klasycznego służy do opisu kombinacji kroków, pozycji, póz, ruchów ciała, oraz wielu innych elementów z których składa się technika baletu klasycznego.
Znacząca część terminologii baletowej jest w języku francuskim.
Taniec charakterystyczny - to uformowany w ciągu XIX wieku stylizowany taniec ludowy, zaadaptowany do potrzeb scenicznych, jak na przykład: mazur ze Strasznego Dworu Moniuszki.
Spartakus (zm. 71 p.n.e.) – niewolnik, gladiator rzymski, z pochodzenia prawdopodobnie Trak. Przywódca największego i najbardziej groźnego w historii Rzymu powstania niewolników. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
