Tar - informatyka - Polski Serwis Naukowy

tar (nazwa pochodzi od angielskiego Tape ARchiver – ARchiwizator Taśmowy) - uniksowy program do umieszczania grupy plików w jednym zbiorczym pliku (tzw. archiwum), który następnie może zostać skompresowany programami gzip, bzip2, compress lub lzma, co daje odpowiednio pliki .tar.gz (w skrócie .tgz), .tar.bz2, .tar.Z, i .tar.lzma. Istnieją również inne algorytmy kompresji które można zastosować po spakowaniu przy pomocy programu tar (narzędzia takie wtedy są prostsze, ponieważ nie muszą zajmować się nazwami plików, dowiązaniami, katalogami, prawami dostępu, co wykonuje sam program tar, i pozostawiając sobie kompresje tylko jednego pliku/strumienia). Dodawany do archiwum tar plik jest zawsze umieszczany na jego końcu.

Unix Time-Sharing System (pisane również jako UNIX, choć nie jest to skrót – nazwa „UNIX” jest kalamburem określenia MULTICS, który był wzorem dla Uniksa) – system operacyjny napisany w 1969 r. w Bell Labs (UNIX System Laboratories, USL) przez Dennisa Ritchie i Kena Thompsona. Rozwijany później w bardzo dynamiczny sposób, co zaowocowało powstaniem wielu odmian i implementacji.

bzip2 – algorytm i program komputerowy będącego jedną z jego implementacji, do bezstratnej kompresji danych. Jest on dostępny na licencji analogicznej do licencji BSD.

Takie skompresowane pliki tar są nazywane tarball.

Jak sama nazwa wskazuje, program ten był początkowo używany do przygotowania plików do archiwizacji na taśmach magnetycznych, a obecnie jest wykorzystywany do przygotowywania archiwów zapisywanych na dowolnym nośniku.

Program ten jest powszechnie używany w systemach operacyjnych typu Unix, jednak istnieją też wersje dla innych systemów operacyjnych.

compress - uniksowy program kompresujący wykorzystujący wariant algorytmu kompresji LZW nazywany LZC. Tworzy pliki z rozszerzeniem .Z i może być używany jako kompresor w programie tar.

bzip2 – algorytm i program komputerowy będącego jedną z jego implementacji, do bezstratnej kompresji danych. Jest on dostępny na licencji analogicznej do licencji BSD.

Podstawowe opcje wiersza poleceń

-c – tworzy plik w formacie tar

-f – określa nazwę pliku archiwum tar

-v – wypisuje nazwy wszystkich plików

-x – wyodrębnia wymienione pliki

-t – wyświetla zawartość archiwum

-r – włącza bezwarunkowe dołączanie plików do archiwum

-u – powoduje dołączenie do archiwum tylko tych plików, które są nowsze niż ich odpowiedniki w archiwum

-z – włącza kompresję programem gzip

-j – włącza kompresję programem bzip2

-Z – włącza kompresje programem compress

-J - włącza kompresję programem xz

Przykład użycia

1. Tworzymy archiwum katalogu roboczego /home/robo. Wpisujemy z poziomu /home

Kilobajt (KB, rzadziej kB, ang. Kbyte, kbyte, kilobyte ) – jednostka używana w informatyce do określenia ilości informacji lub wielkości pamięci. W przeciwieństwie do innych dziedzin nauki, w informatyce przedrostek kilo oznacza nie krotność 103, tylko 210:

Taśma magnetyczna - jest rodzajem nośnika danych w postaci paska taśmy z tworzywa sztucznego. Zapis i odczyt taśmy wykorzystuje ferromagnetyzm - taśma pokryta jest granulkami materiału ferromagnetycznego (najczęściej tlenki żelaza i chromu). Podczas zapisu głowica elektromagnetyczna za pomocą "silnego" pola ustawia domeny magnetyczne ("namagnesowuje" taśmę), a podczas odczytu wychwytuje zmiany pola spowodowane różnym namagnesowaniem taśmy. Technologia taśm może wydawać się przestarzała, jednak jest to nieprawda - obecnie najbardziej pojemnym nośnikiem danych są wciąż taśmy magnetyczne w streamerach. Jest to spowodowane tym, że taśma po zwinięciu na szpulę ma ogromną gęstość objętościową zapisu danych (na jednej szpuli może być kilometr taśmy).

tar -cvf moje.tar robo

Zostaje utworzony plik moje.tar

2. Wypisujemy zawartość

tar -xvf moje.tar

Z pliku moje.tar zostanie wypisana zawartość /home/robo.

3. Sprawdzamy ile kilobajtów zajmuje archiwum

du --apparent-size -BkB moje.tar

Zostaje wyświetlona nam po lewej stronie wielkość archiwum w kilobajtach, np. 17kB moje.tar, co oznacza że archiwum zajmuje 17 kilobajtów.

4. Tworzymy nowy plik nowy

touch nowy

Zostaje utworzony nowy plik o nazwie nowy.

5. Dodajemy plik nowy do istniejącego archiwum

tar -rvf moje.tar nowy

Do naszego archiwum moje.tar został dodany plik nowy.

6. Sprawdzamy zawartość archiwum

tar -tvf moje.tar

Zostaje wyświetlona zawartość pliku moje.tar

7. Kompresujemy archiwum za pomocą gzip

gzip moje.tar

Dotychczas pliki były tylko zarchiwizowane jako moje.tar, teraz za pomocą algorytmu gzip archiwum zostało skompresowane.

8. Tworzymy katalog temp w /home/robo/

mkdir temp

Zostaje nam utworzony katalog temp w /home/robo

9. Następnie przenosimy do /home/robo/temp, plik moje.tar.gz i rozpakowujemy go

tar -xvzf moje.tar.gz

Zawartość archiwum moje.tar.gz zostaje wypakowana do katalogu /home/robo/temp

Linki zewnętrzne

Strona domowa GNU Tar