Tarcza Nipkowa - Polski Serwis Naukowy

Tarcza Nipkowa – to wynalazek Paula Nipkowa z 1884 r., który w ogromnej mierze przyczynił się do rozwoju telewizji. Jest to urządzenie służące do mechanicznej i syntetycznej analizy obrazu.

Tarcza Nipkowa, pomimo znalezienia innych metod elektronicznych do składania obrazu była wykorzystywana w niektórych urządzeniach aż do czasów końca II wojny światowej. W uznaniu zasług w roku 1935 została uruchomiona w Berlinie pierwsza na świecie elektroniczna stacja telewizyjna, a jej nadajnik nazwano Paul Nipkow.

II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci).

Waszyngton, D.C., formalnie Dystrykt Kolumbii (ang. Washington, D.C. /ˈwɒʃɪŋtən ˌdiːˈsiː/, District of Columbia), potocznie nazywany Waszyngtonem, Dystryktem lub po prostu D.C. – założona 16 lipca 1790 stolica Stanów Zjednoczonych.

Amerykanin Charles Francis Jenkins zastosował wynalazek Paula Nipkowa w początkowych latach dwudziestych, kiedy to przesłał obraz prezydenta Stanów Zjednoczonych Warrena Gamaliela Hardinga z Waszyngtonu do Filadelfii na odległość ok. 200 km. W roku 1925 udało mu się nadać i odebrać obraz ruchomy.

Warren Gamaliel Harding (ur. 2 listopada 1865 w Blooming Grove w hrabstwie Morrow w Ohio, zm. 2 sierpnia 1923 w San Francisco) – 29. prezydent USA (1921-1923).

Wynalazek - nowe rozwiązanie techniczne, najczęściej poprzedzone przez pomysł. Według prawa patentowego wynalazek to, poddające się ścisłej definicji prawno-technicznej, unikalne rozwiązanie techniczne, dotychczas nieopatentowane.

Opis i działanie

Tarcza Nipkowa

Urządzenie to miało postać metalowej tarczy obrotowej wraz z kwadratowymi otworami rozłożonymi równomiernie wzdłuż spiralnej linii. Przez te otwory kolejno przechodził promień świetlny składający obraz. Taka tarcza była umieszczana pomiędzy przedmiotem oświetlanym (przedmiotem, którego chciano otrzymać obraz) a komórką fotoelektryczną. W ten sposób promienie światła odbitego od poszczególnych części przechodziły przez kolejne otwory tej tarczy na fotokomórkę, która z kolei modulowała prąd żarówki oświetlającej ten przedmiot. W odbiorniku światło to (jaśniejące bądź ciemniejące) było przekazywane poprzez otwory obracającej się tarczy na ekran. Na tymże ekranie pojawiał się wówczas obraz tego przedmiotu.

Paul Julius Gottlieb Nipkow (ur. 22 sierpnia 1860 w Lęborku, zm. 24 sierpnia 1940 w Berlinie) – twórca wynalazku nazywanego tarczą Nipkowa, urządzenia do mechanicznego wybierania obrazu telewizyjnego stanowiącego podstawowy element pierwszych telewizorów i kamer telewizyjnych (tzw. telewizja mechaniczna), który umożliwił powstanie współczesnej telewizji.

Telewizja - dziedzina telekomunikacji przekazująca ruchomy obraz oraz dźwięk na odległość. W jednym miejscu za pomocą kamery i mikrofonu rejestruje się sygnał, który następnie jest transmitowany do dowolnego miejsca w zasięgu transmisji. Sygnał odbierany jest przez odbiornik telewizyjny i przetwarzany na obraz oraz dźwięk.

Dnia 6 stycznia 1884 roku młody wynalazca Paul Nipkow otrzymał patent o numerze 30105 na urządzenie, które sam nazwał elektrycznym teleskopem.