|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Masowe rekonstrukcje wydarzeń historycznych, z udziałem popularnych aktorów oraz wykorzystaniem nowoczesnych technik multimedialnych, zaplanowano od czerwca do września w ramach projektu "Wielki Teatr Historii". Patronuje mu minister kultury Bogdan Zdroje... W dniach 6-10 sierpnia 2010 r. w Linköping, Szwecja, odbędzie się konferencja pt. "Dom, migracja i miasto - nowe relacje, nowe metodologie".
Wraz ze wzrostem liczby badań skupiających się na migracji jako społecznym, politycznym, kulturowym i materialnym procesie pojawiła ... Nowoczesne luminofory – czyli związki chemiczne o właściwościach luminescencyjnych – opracowują naukowcy z Instytutu Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych PAN we Wrocławiu we współpracy z Wydziałem Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego... Wyniki finansowanych ze środków UE badań nad mechanizmami odpowiadającymi za dobroczynne skutki ćwiczeń fizycznych dla kości mogą doprowadzić do powstania nowych metod leczenia osteoporozy.
Badanie było prowadzone w ramach projekt... W ostatnich latach znacznie poprawiły się możliwości diagnozowania i leczenia rzadkich i dających nietypowe objawy guzów neuroendokrynnych układu pokarmowego i płuc (GEP/NET). Za szybkim postępem nauki nie nadąża jednak finansowanie - wskazują specjaliści.O po...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Teatr alternatywnyCzy wiesz że...? Teatr studencki (zwany też teatrem młodym lub teatrem młodej inteligencji) – rodzaj teatru związanego z osobnym ruchem społecznym, który pojawił się w Polsce w latach 50. XX wieku. Wyrastał z teatru amatorskiego, lecz wraz z rozwojem sceny studenckiej zbliżał się coraz bardziej formą do teatru alternatywnego. Po ogłoszeniu stanu wojennego działalność teatrów studenckich została znacznie ograniczona. Awangarda (franc. avant garde – "straż przednia") – zespół tendencji i trendów w sztuce XX wieku odrzucający dotychczasowe style, kreujący własny świat, nie naśladujący rzeczywistości, szukający odrębnego języka wyrazu. Twórcy awangardy odrzucali dorobek kulturowy i poszukiwali nowych, oryginalnych rozwiązań ideowo-artystycznych. Zjawisko pojawiło się ok. 1910 roku i wiązało się z powstaniem nowych kierunków w sztuce takich jak: Eugène Ionesco (rum. Eugen Ionescu; ur. 26 listopada 1909 w Slatinie, zm. 28 marca 1994 w Paryżu) – awangardowy francuski dramaturg pochodzenia rumuńskiego, współtwórca teatru absurdu. 
 Teatr alternatywny (zwany także: awangardowy, eksperymentalny, laboratoryjny, niezależny, obrzeży, offowy, otwarty, podziemny, studyjny) to teatr poszukujący nowych środków wyrazu w sztuce aktorskiej lub w materii scenicznej, kreujący nowe układy przestrzenne, nowe metody pracy i nowe relacje między aktorem a publicznością. Peter Stephen Paul Brook (ur. 21 marca 1925 w Londynie) – wybitny brytyjski reżyser teatralny, filmowy oraz operowy, a także pisarz i producent, pochodzenia żydowskiego.
Stowarzyszenie Teatralne Chorea – grupa teatralna z siedzibą w Łodzi, utworzona w marcu 2004 roku, jest kontynuacją pracy dwóch zespołów artystycznych powstałych przy Ośrodku Praktyk Teatralnych Gardzienice: Orkiestry Antycznej (odtwarzanie antycznych instrumentówi muzyki) Tomasza Rodowicza i Macieja Rychłego oraz zespołu Tańców Labiryntu (rekonstrukcja antycznego tańca), prowadzonego przez Dorotę Porowską i Elżbietę Rojek. Chorea to awangardowy teatr poszukujący inspiracji w starożytnej Grecji i próbujący przy pomocy współczesnych środków wyrazu pokazać to, co w dziedzictwie starożytności jest ponadczasowe. Stowarzyszenie dzieli swoją aktywność na trzy obszary: artystyczny – teatralny (Choreia), dydaktyczny (Paideia) i badawczy (Zetezis). Inspiracją bywają często nowe, awangardowe kierunki w sztukach plastycznych (jak w Teatrze Cricot 2 Tadeusza Kantora). Poszukiwania często prowadzą ku zapomnianym źródłom i starym tradycjom, których ślady można odnaleźć na przykład w folklorze (jak w działalności Stowarzyszenia Teatralnego Gardzienice Włodzimierza Staniewskiego, Stowarzyszenia Teatralnego Chorea, Teatru Wiejskiego Węgajty). W takich przypadkach powinno się już mówić o "teatrze źródeł".
Jerzy Grotowski (ur. 11 sierpnia 1933 w Rzeszowie, zm. 14 stycznia 1999 w Pontederze) – polski reżyser, teoretyk teatru, pedagog oraz twórca metody aktorskiej. Jeden z największych reformatorów teatru XX wieku.
Włodzimierz Staniewski (ur. 1950 w Bardzie Śląskim) – reżyser, założyciel i dyrektor Ośrodka Praktyk Teatralnych "Gardzienice". Autor międzynarodowych programów, twórca autorskiej metody treningu aktorskiego, autor esejów teatralnych. W latach 50. i 60. za awangardę była uważana np. dramaturgia E. Ionesco, J. Geneta, S. Becketta, często również S. Mrożka, T. Różewicza, Witkacego, oraz stosujące niekonwencjonalne i eksperymentalne formy pracy scenicznej teatry, np.: J. Grotowskiego, P. Brooka, M. Białoszewskiego, T. Kantora. Tadeusz Różewicz (ur. 9 października 1921 w Radomsku) – polski poeta, dramaturg, prozaik i scenarzysta, członek Wydziału VI Twórczości Artystycznej PAU; brat Janusza i Stanisława, ojciec Jana.
Tadeusz Kantor (ur. 6 kwietnia 1915 w Wielopolu Skrzyńskim, zm. 8 grudnia 1990 w Krakowie) – polski reżyser, malarz, scenograf, grafik, autor manifestów artystycznych, animator życia kulturalnego, założyciel Teatru Cricot 2 w Krakowie. Określenie nieścisłe i unikane przez samych twórców, jednak – właśnie ze względu na ową niejednoznaczność – powszechnie używane na określenie całej gamy przedsięwzięć teatralnych kontestujących instytucjonalny teatr dramatyczny. Poszczególnych teatrów alternatywnych nie łączy zwykle żadna wspólnota programowa, a jedynie strategia działania. Miron Białoszewski (ur. 30 czerwca lub 30 lipca 1922 w Warszawie, zm. 17 czerwca 1983 w Warszawie) – polski poeta, prozaik, dramatopisarz i aktor teatralny.
Folklor (ang. folk-lore "wiedza ludu") – symboliczno-artystyczna dziedzina kultury ludowej, mająca charakter wieloskładnikowy, niejednolity i synkretyczny. BibliografiaZobacz też
Czy wiesz że...? beta Sławomir Mrożek (ur. 29 czerwca 1930 w Borzęcinie) – polski dramatopisarz i prozaik. Autor satyrycznych opowiadań i utworów dramatycznych o tematyce filozoficznej, politycznej, obyczajowej i psychologicznej. Jako dramaturg zaliczany do nurtu teatru absurdu.
Cricot 2 – polski teatr awangardowy, założony w Krakowie przez Tadeusza Kantora i Marię Jaremiankę w 1955 roku. Nazwa formacji pochodzi od wcześniej istniejącego teatru Cricot; obie nazwy były anagramem wyrażenia to cyrk. Od 1961 roku, teatr działał w piwnicach Galerii Krzysztofory.
Terminus A Quo (TAQ) - teatr alternatywny działający od roku 1976 w Nowej Soli. Teatr wykorzystuje eksperymentalne formy pracy scenicznej oparte na doświadczeniach Jerzego Grotowskiego; sala teatralna nosi imię jednego z aktorów "Laboratorium" - Ryszarda Cieślaka.
Samuel Barclay Beckett (ur. 13 kwietnia 1906 w Foxrock k. Dublina, Irlandia, zm. 22 grudnia 1989 w Paryżu, Francja) – irlandzki dramaturg, prozaik i eseista, tworzący początkowo w języku angielskim, a od roku 1945 w języku francuskim.
Stanisław Ignacy Witkiewicz, ps. Witkacy (ur. 24 lutego 1885 w Warszawie, zm. 18 września 1939 w Jeziorach w województwie poleskim) – polski malarz, fotografik, pisarz, dramaturg i filozof.
Ośrodek Praktyk Teatralnych „Gardzienice” (właśc. Ośrodek Badań i Realizacji Praktyk Teatralnych "Gardzienice") – grupa teatralna powstała w 1977 z inicjatywy Włodzimierza Staniewskiego, formalnie zarejestrowana w roku 1978. Nazwa pochodzi od podlubelskiej wsi, gdzie teatr ma swoją siedzibę. "Gardzienice" są autorskim projektem ich założyciela. Zespół zyskał międzynarodowy rozgłos, przez krytykę jest klasyfikowany jako eksperymentalny teatr antropologiczny. W związku z regularną aktywnością dydaktyczną, prowadzoną zarówno w kraju jak i za granicą (organizowanie zajęć i warsztatów gry aktorskiej dla młodzieży), w 1997 roku przy stowarzyszeniu powstała Akademia Praktyk Teatralnych. Realizuje się tu liczne projekty: badawczo-artystyczne, muzyczne, kulturotwórcze, z zakresu szeroko rozumianej humanistyki. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
