Tekst cezarejski - Polski Serwis Naukowy

Tekst cezarejski (Θ) – jeden z czterech podstawowych typów tekstu Nowego Testamentu, obok aleksandryjskiego, zachodniego i bizantyjskiego.

Cechą charakterystyczną tekstu cezarejskiego, która odróżnia go od wszystkich pozostałych tekstów, jest nazwanie Barabasza "Jezusem Barabaszem" w Mt 27,16-17. Mają tak rękopisy Θ, f, 700 i niektóre syryjskie.

Świadkowie tekstu

Reprezentantem jego jest Kodeks Koridethi (038 = Θ), Kodeks Waszyngtoński (W = 032), $\mathfrak{P}^{42}$ , kilka starożytnych papirusów i minuskuły: 28, 70, 565, rodzina Lake'a (f) i rodzina Ferrara (f). Tekst tych kodeksów podobny jest do tekstu cytatów Justyna Męczennika. Łączy zarówno cechy tekstu aleksandryjskiego i zachodniego. Podobne związki ma z tekstem bizantyjskim, a to wskazuje na jego pierwotny charakter. Korzystał zeń Orygenes po przybyciu do Cezarei w 231 roku (wcześniej posługiwał się tekstem aleksandryjskim), Euzebiusz i Cyryl Jerozolimski. Istnieje jednak kilka typów tekstu cezarejskiego. Jeden z nich reprezentuje Θ, 70, 565, inny f i f.

Ewangelia według Marka [Mk lub Mar] – druga, najkrótsza Ewangelia nowotestamentowa. Jej autorem według tradycji chrześcijańskiej jest Jan Marek, który miał spisać w Rzymie relację Piotra Apostoła. Jest jedną z ewangelii synoptycznych. Święty Marek pisze Ewangelię dla ludzi nieznających języka aramejskiego.
Kodeks Bazylejski A.N.IV.2, minuskuł 1 (na liście rękopisów Gregory—Aland), δ 254 (von Soden), jest rękopisem Nowego Testamentu pisanym minuskułą na pergaminie w języku greckim, paleograficznie datowanym na XII wiek. Dawniej oznaczany był przy pomocy symbolu 1 (niektórzy stosują go po dziś dzień), dzisiaj przy pomocy samego 1.

Kodeks minuskułowy 1 wraz z 118, 131, 209, 1582 i 2193 tworzy rodzinę f. Rodzinę tę przebadał K. Lake w 1902 roku i dlatego nazywana jest od jego nazwiska.

Minuskuł 13 wraz z 69, 124, 174, 230, 346, 543, 788, 826, 828, 983, 1689 i 1709 tworzy rodzinę f. Rodzinę tę przebadali W. H. Ferrar i T. K. Abbott w 1877 roku i dlatego nazywana bywa rodziną Ferrara. Obie rodziny reprezentują tekst cezarejski.

Chester Beatty I ( $\mathfrak{P}^{45}$ ) w Ewangelii Marka reprezentuje tekst podobny do cezarejskiego, określono go jako proto-cezarejski.

Euzebiusz z Cezarei (ur. ok. 264, zm. ok. 340) - pisarz, teolog i historyk chrześcijański, biskup Cezarei w Palestynie od 313. Uczeń Pamfila z Cezarei, obrońcy twórczości Orygenesa - jako wyraz oddania dla swego mistrza, przyjął przydomek syn Pamfila.
Orygenes (gr. Ὠριγένης, Origenes, ok. 186-254) – jeden z najbardziej płodnych komentatorów Pisma Świętego w epoce patrystycznej. Zajmował się, podobnie jak później Hieronim ze Strydonu (330-420), egzegezą krytyczną oraz literalną; egzegezę alegoryczną doprowadził do szczytu rozwoju[1]. W zasadniczy sposób przyczynił się do ukształtowania tradycji teologicznej Szkoły Aleksandryjskiej. Znany jest również jako twórca, odrzuconej później przez Magisterium, teorii preegzystencji dusz[2]. Był wykształcony filozoficznie; razem z Plotynem studiował u Amoniusza Sakkasa. Jest zaliczany do pisarzy starochrześcijańskich, a także, mimo że niektóre jego teorie były błędne, do Ojców Kościoła.

Ważniejsze rękopisy Inne rękopisy

$\mathfrak{P}^{29}$ , $\mathfrak{P}^{38}$ , $\mathfrak{P}^{41}$ , $\mathfrak{P}^{48}$ , Kodeks 0177, 0188, Minuskuł 174, 1424 (tylko w Marku), 1071, 1275, 1604, 2437.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)