Teoderyk I - król Wizygotów - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy króla Wizygotów. Zapoznaj się również z: Teuderyk I, król Franków.

Teoderyk I, Teodoryk I (zm. 20 czerwca 451), król Wizygotów od 419 (lub końca 418) z rodu Baltów.

Był nieślubnym synem króla Alaryka (zm. 410). Wstąpił na tron po śmierci Walii; rezydował głównie w Tolozie (obecnie Tuluza), rozszerzając państwo wizygockie na część dzisiejszej Hiszpanii. Uczestniczył w wyprawach wojskowych cesarstwa zachodniorzymskiego, m.in. w bitwie na Polach Katalaunijskich (obecnie Francja) w czerwcu 451, gdzie wojska Rzymian i Wizygotów zmierzyły się z Hunami pod wodzą Attyli. W bitwie tej Teodoryk poległ. Dokładne okoliczności jego śmierci nie są znane. Według jeden z wersji spadł z konia, inna mówi o tym, że został ugodzony oszczepem przez Andaga, jednego z wodzów Ostrogotów. Rodzina tegoż jeszcze ponad sto lat później chlubiła się tym, że to właśnie on zadał śmiertelny cios. Jego następcą został syn Toryzmund; na tronie wizygockim zasiadali później jeszcze dwaj synowie Teodoryka - Teodoryk II i Euryk.

Bitwa na Polach Katalaunijskich lub Bitwa pod Chalons rozegrana 20 czerwca 451 r. pomiędzy Cesarstwem Rzymskim a Hunami. Zakończyła się zwycięstwem Rzymu.

Teuderyk I (484 - 533/534) - król Franków od 511 z dynastii Merowingów, jego dzielnica obejmowała wschodnią cześć państwa z Metz, Reims tj. obszar później nazwany Austrazją.

W bitwie na Polach Katalaunijskich Teodoryk odegrał znaczącą rolę, przyczyniając się do sukcesu sprzymierzonych sił rzymskich i wizygockich. Według jednej z teorii zginął na rozkaz wodza Rzymian Aecjusza; Aecjusz miał wydać rozkaz zabicia Teodoryka w czasie bitwy, nie chcąc wypełnić postawionego przez króla Wizygotów warunku - Aecjusz podobno przed laty wziął w niewolę ciężarną żonę Teodoryka, poślubił ją i wychowywał urodzoną wkrótce jej córkę jak własną, a Teodoryk uzależniał udział w wojnie z Hunami od zwrotu córki.

Hunowie – jeden ze starożytnych ludów Wielkiego Stepu. Był to koczowniczy lud wywodzący się ze wschodnich terenów Azji Środkowej. W IV w. pojawili się we Wschodniej Europie, gdzie w V w. utworzyli krótkotrwałe imperium i przyczynili się do upadku Rzymu. Hunowie charakteryzowali się doskonałym opanowaniem jazdy konnej, podobnie zresztą jak inni mieszkańcy stepów. Nie pozostawili po sobie źródeł pisanych.

Attyla (łac. Attila z goc. dosł. "Mały ojciec", "Ojczulek"), zwany też "Biczem Bożym" (łac. Flagellum Dei, niem. Godegisel) (406–453) - wódz Hunów. Razem ze swoim bratem Bledą stworzył imperium, które sięgało od Danii po Bałkany i od Renu aż do Morza Kaspijskiego.

Przypisy

Michel Rouche, Attyla i Hunowie. Ekspansja barbarzyńskich nomadów, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011, s. 134, ISBN 978-83-01-168216