Test radioalergosorpcji - Polski Serwis Naukowy

Test RAST (ang. radio-allergosorbent test – test radioalergosorpcji) – badanie wykonywane podczas diagnostyki alergii. Polega ono na określeniu stężenie przeciwciał IgE reagujących z określonym antygenem.

Test został wprowadzony w latach 70. XX wieku. W 1989 roku wprowadzono jego udoskonalone wersje. Badanie polega na badaniu próbki surowicy krwi na reakcję ze standaryzowanymi antygenami osadzonymi na podłożu stałym (np. płytka szklana). W trakcie inkubacji dochodzi do związania swoistych przeciwciał IgE z alergenem. Następnie płytkę przemywa się, w celu usunięcia nadmiaru surowicy oraz niezwiązanych przeciwciał. Kolejnym etapem jest nanoszenie roztworu zawierającego przeciwciała przeciw ludzkim IgE. Przeciwciała te znakowane są przy wykorzystaniu izotopów promieniotwórczych (najczęściej I). Podczas 2 godzinnej inkubacji zostają one związane z przeciwciałami IgE tworząc strukturę zwaną kanapką. Kolejne przepłukanie płytki służy wypłukaniu nadmiarowych znaczników. Ostatnim etapem jest odczytanie wyniku przy pomocy gammakamery.

In vitro (łac. w szkle) – termin stosowany przy opisywaniu badań biologicznych, oznacza procesy biologiczne przeprowadzane w warunkach laboratoryjnych, poza organizmem.

Gammakamera, inaczej kamera scyntylacyjna - w scyntygrafii to urządzenie diagnostyczne do badań narządów, w których nagromadzony jest radioizotop. Wyposażony jest on w detektor o dużym polu widzenia. W detektorze znajduje się kryształ scyntylacyjny, który pod wpływem promieniowania jonizującego (najczęściej gamma) emituje błyski świetlne (scyntylacje).

Dzięki zastosowanej metodzie ilość zliczeń gammakamery jest proporcjonalna do stężenia oznaczanych przeciwciał w surowicy krwi pacjenta.

Modyfikacją testu RAST są testy wykorzystujące w roli znacznika barwnik, a wynik odczytywany jest przy użyciu metody kolorymetrycznej.

Zaletą metody badania obecności przeciwciał IgE in vitro jest przede wszystkim mniejsze ryzyko wywołania u chorego gwałtownej reakcji alergicznej.

Immunoglobuliny E (IgE, reaginy, atopiny) – przeciwciała zawierające łańcuch ε, składający się z domen VH + CH1 + CH2 + CH3 + CH4 i nie mający regionu zawiasowego.

Surowica krwi – produkt krzepnięcia krwi i retrakcji (rozpuszczania) skrzepu. Jej skład różni się znacząco od składu osocza. Płynna frakcja krwi pozbawiona krwinek, płytek krwi oraz fibrynogenu i czynników krzepnięcia (w przeciwieństwie do osocza surowica krwi nie krzepnie), w jej skład wchodzą natomiast rozpuszczalnej produkty konwersji fibrynogenu w fibrynę oraz składniki uwalniane z płytek krwi. Nie można zatem powiedzieć, że w skład krwi wchodzi m.in. osocze, a w skład osocza m.in. surowica.

Zobacz też

sorpcja

Przypisy

http://www.fda.gov/cdrh/ode/guidance/800.html