Testament Jana Pawła II − dokument napisany przez papieża Jana Pawła II i opieczętowany papieską pieczęcią, który określa życzenia spisującego odnośnie pośmiertnego spełnienia jego ostatniej woli.

Historia dokumentu, jego budowa i rewizje

Testament ten wzorowany był na testamencie papieża Pawła VI. Poszczególne wpisy powstawały w czasie papieskich rekolekcji. W sumie należy uznać, że takich wpisów czytelnie odnoszących się do testamentu było 7. Niektóre z wpisów są jednozdaniowe (1.III.1985; 5.III.1990, 13.III, 1992), Dokument jest napisany po polsku.

Pierwszy wpis w testamencie datowany 6 marca 1979 jest krótki (zawiera tylko 242 słowa) i nosi wszelkie cechy pospiesznej redakcji. W trzeciej z kolei rewizji pierwotnego zapisu testamentalnego z okresu 24.II-1.III.1980 roku, jego autor umieszcza komentarz: /.../ odnowiłem w sobie świadomość spraw, do których sporządzony przeze mnie (w sposób raczej prowizoryczny) ów zapis z 6.III.1979 się odnosi. Być może decyzja o szybkim sporządzeniu testamentu była spowodowana zaskakująco krótkim, bo zaledwie 33-dniowym pontyfikatem jego poprzednika - Jana Pawła I. Potwierdzają to sygnalizowane w trzeciej rewizji testamentu odczucia: Dzisiaj pragnę dodać do niego tylko tyle, że z możliwością śmierci każdy zawsze musi się liczyć. /.../ Czasy w których żyjemy, są niewymownie trudne i niespokojne. W czwartej rewizji swego testamentu z dnia 5.III.1982 roku, a więc w rok po zamachu na Placu Św. Piotra, Jan Paweł II dodaje, że choć nadal uważa testament za prowizoryczny, to niczego w nim nie zmienia i niczego nie dodaje, gdy chodzi o dyspozycje w nim zawarte. Dopisuje też co następuje: Zamach na moje życie z 13.V.1981 w pewien sposób potwierdził słuszność słów zapisanych w czasie rekolekcji z 1980 r. (24.II-1.III).

Pierwsza redakcja testamentu zaczyna się inwokacją do Imienia Trójcy Przenajświętszej, po której w obszernej preambule autor testamentu określa zarówno transcendentnego depozytariusza jego ostatniej woli (oddaję w ręce Matki mojego Mistrza), jak i najbliższe jego sercu podmioty, przedmioty i sprawy, które chce powierzyć Depozytariuszowi (W tych samych rękach matczynych zostawiam wszystko i Wszystkich, z którymi związało mnie moje życie i moje powołanie). W trzecim akapicie tekstu, Jan Paweł II jednym zdaniem czyni odniesienie do tego, co materialnego potomni mogliby mu ewentualnie przypisywać jako jego własność: Nie pozostawiam po sobie własności, którą należałoby zadysponować. W następnym zdaniu określa siebie, po prostu, jako użytkownika pewnej grupy przedmiotów osobistych, do których nie żywi żadnego przywiązania: Rzeczy codziennego użytku, którymi się posługiwałem, proszę rozdać wedle uznania. Notatki osobiste spalić. Proszę, aby nad tymi sprawami czuwał Ks. Stanisław, któremu dziękuję za tyloletnią wyrozumiałą współpracę i pomoc.

Polecenie dotyczące jego pochówku w ziemi, bez sarkofagu, zostało odnotowane na marginesie pierwotnego dokumentu z datą 13.3.92.

czytaj dalej: [2], [3]