The Moody Blues - Polski Serwis Naukowy

The Moody Blues – brytyjska grupa rockowa, która powstała w 1964 r. w Birmingham. Zespół sprzedał ponad 50 milionów płyt i czternaście razy nagradzany był platynową płytą.

Historia

1964 – 1972

Grupa oficjalnie powstała 4 maja 1964 r. Ray Thomas, John Lodge i Michael Pinder wcześniej tworzyli zespół El Riot & the Rebels. Został rozwiązany, gdy Lodge, najmłodszy z członków grupy, rozpoczął edukację w technikum, a Pinder rozpoczął służbę wojskową. Później Pinder i Thomas założyli zespół Krew Cats. Dołączył do nich Denny Laine, Clint Warwick i Graeme Edge. Ta piątka zadebiutowała w 1964 r. na koncercie w Birmingham już jako "The Moody Blues".

Ray Thomas (ur. 29 grudnia 1941 r. w Stourport-on-Severn) – angielski muzyk, znany przede wszystkim jako flecista, kompozytor i wokalista zespołu The Moody Blues.
Ballada – jeden z wielu gatunków muzycznych. Początki ballady sięgają średniowiecza i muzyki dworskiej. Ballady śpiewane były przez trubadurów przy akompaniamencie instrumentu lub zespołu. Często były bardzo rozbudowane i zawierały setki wersów. Najczęściej snuły epicką opowieść o miłości lub wielkich czynach.

Nazwa zespołu pochodzi od nazwy browaru Mitchells & Butlers, w skrócie M&B; członkowie zespołu określali sami siebie jako "The M B's". Browar ten miał sponsorować zespół, do czego jednak nie doszło. Nazwa nawiązuje także do utworu Duke'a Ellingtona – "Mood Indigo".

Grupa ta jako pierwsza połączyła elementy muzyki klasycznej z rockiem, określając podgatunek rocka symfonicznego. Jednakże we wczesnym okresie swojej działalności, w latach 1964-66, zespół grał głównie utwory w stylu rhythm and blues.

Elektroniczne instrumenty muzyczne - grupa instrumentów muzycznych należąca do elektrofonów, w których dźwięk powstaje w drodze syntezy i dociera do słuchacza przez przetwornik elektroakustyczny. Sposób kontroli instrumentu jest bez znaczenia dla tej klasyfikacji.
Rock (ang. skała, kołysać się) – ogólna nazwa całego szeregu stylów muzycznych, wywodzących się z rock and rolla oraz rhythm and bluesa i bluesa. Sama nazwa "rock" jest właściwie skrótem od "rock and roll", choć można uznawać owe 2 pojęcia za odmienne od siebie gatunki muzyczne. Wszystkie style rockowe charakteryzują się brzmieniem opartym na różnego rodzaju gitarach (zwykle elektrycznych, elektrycznych basowych) i perkusji, z wyraźnie zarysowanym rytmem i śpiewem, wywodzącym się z bluesa oraz sposobem wolnej improwizacji w trakcie grania utworów, wywodzącym się z jazzu. Ważną cechą muzyki rockowej, nieobecną w muzyce poważnej jest zespołowość. Muzyka tworzona zespołowo, trudna do odtworzenia, gdy nie jest grana przez oryginalny zespół (zob. tribute band), jest też często zespołowo komponowana. Niekiedy w sposób dynamiczny, kiedy to zainicjowany motyw muzyczny w serii jamów przetwarzany jest w utwór, który w swej końcowej fazie rzadko przypomina swą wyjściową formę. W muzyce rockowej, podobnie jak w jazzie kompozytor i wykonawca to najczęściej ta sama osoba lub grupa osób, a komponowanie i wykonywanie muzyki są często jednym procesem.

Jeszcze w 1964 r. podpisali kontrakt z wytwórnią Decca Records. We wrześniu tego roku wydali singiel "Lose Your Money", który zapoczątkował ich karierę. Kolejny singiel "Go Now", wydany w listopadzie, zajął pierwsze miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii i dziesiąte w USA. W następnym roku wydali swój pierwszy album – The Magnificent Moodies.

David Justin Hayward (ur. 14 października 1946 r. w Swindon) – angielski muzyk, znany przede wszystkim jako gitarzysta i wokalista zespołu The Moody Blues.
Rock psychodeliczny, rzadziej rock psychedeliczny (ang. Psychedelic rock) – gatunek muzyczny powstały w połowie lat 60 XX wieku, równocześnie po obu stronach Atlantyku.

W 1966 nastąpiły zmiany personalne w składzie zespołu - odeszli Warwick, Laine i Rod Clark, który miał zastąpić Warwicka. Do zespołu dołączyli natomiast John Lodge i Justin Hayward. Wydany następnie drugi album Days of Future Passed (1967) zwiastował radykalną zmianę stylu muzycznego. Album ten, wydany przez Deram Records (oddział firmy Decca), zawierał także najbardziej znany przebój zespołu – piękną balladę "Nights in White Satin". Grupa w czasie długich lat istnienia zasadniczo zachowała wypracowane na Days of Future Passed łagodne symfoniczne brzmienie, uzyskiwane początkowo poprzez akompaniament orkiestry symfonicznej, a później przez wykorzystanie instrumentów elektronicznych, głównie melotronu.

Synth pop (lub synthpop; z ang. synthesizer pop - "pop syntezatorowy") to odmiana muzyki popularnej, charakteryzująca się szerokim wykorzystaniem syntezatorów, automatów perkusyjnych oraz rozmaitych efektów elektronicznych. Cechą charakterystyczną, tak samo jak w innych odmianach muzyki popularnej jest melodyjność oraz często tematyka miłosna przejawiająca się w tekstach.
Clint Warwick, a właściwie Albert Eccles (ur. 25 czerwca 1940 - zm. 15 maja 2004 r. w Birmingham) – angielski muzyk, znany przede wszystkim jako basista zespołu The Moody Blues.

W 1968 r. zespół nagrał swój trzeci album studyjny In Search of the Lost Chord. Album ten zajął piąte miejsce na brytyjskich listach, co było wynikiem znacznie lepszym niż w przypadku Days of Future Passed (27 miejsce). Członkowie zespołu eksperymentowali wtedy z LSD. Czterech z nich poświęciło się także medytacji transcendentalnej, co miało wpływ zarówno na teksty utworów (np. napisany przez Pindera "0m") jak i na grafikę albumu. Na płycie oprócz melotronu można także usłyszeć instrumenty orientalne, jak chociażby sitar.

Denny Laine, a właściwie Brian Frederick Arthur Hines (ur. 29 października 1944 r. w Birmingham) – angielski muzyk, znany przede wszystkim jako gitarzysta i wokalista zespołu The Moody Blues oraz jako gitarzysta grupy Wings.
Gitara basowa − instrument strunowy szarpany, najczęściej elektryczny, z progami na podstrunnicy (gryfie); stosuje się także gitary basowe bezprogowe (fretles, z ang. fretless). Gitara basowa — podobnie jak kontrabas — transponuje o oktawę w dół. Tradycyjne gitary basowe mają cztery struny E1, A1, D, G, czyli wydają dźwięki odpowiednio: 41,2 Hz, 55 Hz, 73,4 Hz i 98 Hz. Łączna skala gitary basowej obejmuje dźwięki (w brzmieniu) od E1 do g, jest więc identyczna ze skalą kontrabasu 4-strunowego. Oprócz tradycyjnego stroju EADG, głównie w muzyce cięższej stosuje się strój obniżony, gdzie o ton niżej stroi się całą gitarę (DGCF) lub tylko najniższą strunę (DADG). Oprócz czterostrunowych, istnieją także modele pięciostrunowe (z dodatkową dolną struną H2 lub C1) (jak kontrabas 5-strunowy, orkiestrowy), sześciostrunowe (jak pięciostrunowy plus górna struna C), ośmiostrunowe (gdzie dla każdej struny, takiej jak w gitarze czterostrunowej jest dodana druga strojona o oktawę wyżej) oraz dwunastostrunowe, spokrewnione z Chapman stickami. Firma Modulus wyprodukowała w latach 80 XX w. osiemnastostrunową gitarę basową (jej szyjka ma 6 cali szerokości). Osoba grająca na gitarze basowej to basista. Gitara basowa zazwyczaj należy do sekcji rytmicznej zespołu muzycznego w muzyce rozrywkowej, jednak obecnie jest często wykorzystywana jako instrument solowy.

Kolejny album zespołu, On the Threshold of a Dream (1969), był pierwszym albumem The Moody Blues, który zdobył szczyt brytyjskiej listy przebojów.

Wydany w tym samym roku (tym razem przez własną firmę płytową zespołu – Threshold Records) album To Our Children's Children's Children, który został zainspirowany pierwszą wyprawą człowieka na Księżyc, osiągnął drugie miejsce na brytyjskich listach przebojów.

W 1970 r. światło dzienne ujrzał kolejny album The Moody Blues – A Question of Balance. Charakteryzował się odejściem od bardziej złożonych form i brzmień w stronę bardziej tradycyjnych piosenek pop, chociaż grupa nadal wykorzystywała charakterystyczne brzmienie melotronu. Album okazał się kolejnym hitem zajmując pierwsze miejsce na listach w Wielkiej Brytanii i trzecie w USA. Pochodzący z niego singiel "Question" stał się drugim po "Go Now" największym przebojem zespołu (drugie miejsce w Wielkiej Brytanii).

Orkiestra symfoniczna - zespół instrumentalny przeznaczony do komponowania wielkich dzieł muzycznych: symfonii, koncertów, oper i baletów w czasie koncertów w teatrach muzycznych i na otwartym powietrzu.
Melotron (ang. mellotron) - to, obok organów Hammonda, najpowszechniej używany instrument muzyczny z grupy elektrofonów elektromechanicznych ery przedsyntezatorowej.

W swoich dwóch następnych albumach Every Good Boy Deserves Favour i Seventh Sojourn zespół powrócił do brzmienia symfonicznego. W 1972 r. reedycja singla "Nights in White Satin" stała się dużym hitem w USA zajmując drugie miejsce na liście Billboard Hot 100. W Wielkiej Brytanii singiel zajął miejsce dziewiąte, wyższe niż za pierwszym razem (19 miejsce). Nagrywanie materiału na album Seventh Sojourn przychodziło zespołowi z trudem, co było wynikiem nagrywania bez przerwy przez pięć lat. Mimo to album zajął pierwsze miejsce na liście Billboardu, a na koncerty trasy promującej wszystkie bilety zostały wyprzedane.

Decca – firma fonograficzna założona w Wielkiej Brytanii w 1929 roku przez Edwarda Lewisa. Po wchłonięciu kilku pomniejszych producentów stała się drugą co do wielkości po EMI brytyjską wytwórnią płytową.
Edward Kennedy "Duke" Ellington (ur. 29 kwietnia 1899 w Waszyngtonie, zm. 24 maja 1974 w Nowym Jorku) – amerykański pianista, lider big bandu, kompozytor, wybitna postać w muzyce Stanów Zjednoczonych (nie tylko jazzowej).

"Seventh Sojourn" wyznacza koniec klasycznego okresu w dziejach zespołu obejmującego siedem albumów studyjnych z lat 1967-1972. Po powrocie z trasy koncertowej w lutym 1974 r. zespół zdecydował o zawieszeniu działalności. Wszyscy członkowie zespołu zajęli się solowymi projektami (wśród nich znajdował się album Blue Jays (1975) nagrany wspólnie przez Haywarda i Lodge'a) i nie nagrali jako The Moody Blues nic przez następne 4 lata.

Flet – instrument dęty drewniany z grupy aerofonów wargowych. Zazwyczaj ma postać cienkiej, pustej w środku rurki (istnieją również flety o innych kształtach, np. okaryna).
The Royal Albert Hall – sala koncertowa w Londynie poświęcona mężowi królowej Wiktorii, księciu Albertowi. The Royal Albert Hall mieści się w dzielnicy South Kensington w centralnym Londynie, w rejonie znanym powszechnie jako Albertopolis. The Royal Albert Memorial jest częścią pomnika upamiętniającego Alberta - niedaleko znajduje się Albert Memorial, pomnik ku czci męża zaprojektowany przez samą królową Wiktorię. The Hall jest także miejscem gdzie znajdują się największe w Wielkiej Brytanii organy, oraz jest siedzibą The Proms.

Muzyka grupy, często odbierana jako pretensjonalna i pompatyczna (m.in. dzięki wplecionym między utwory recytacjom poezji perkusisty oraz przypominającym muzykę symfoniczną brzmieniu instrumentów klawiszowych), nie poddała się ani rock-and-rollowym, ani psychodelicznym schematom obowiązującym w czasach największej jej popularności. Dotyczy to zarówno tekstów, skupiających się głównie na sprawach duchowych i filozoficznych, jak i muzyki, pozbawionej charakterystycznego dla rocka brudnego i agresywnego brzmienia. Innym charakterystycznym rysem w stylistyce The Moody Blues była obecność w zespole pięciu kompozytorów, z których czterech śpiewało partie solowe, czasem w jednej piosence ("After You Came"). Grupa przetarła ścieżki dla licznych grup "środka" imitujących jej brzmienie oraz, co ważniejsze, dała podwaliny dla progresywnego rocka.

Sitar – tradycyjny indyjsko-perski instrument muzyczny. Sitar ma długą historię. Posiada wielką popularność w regionie i jest często modyfikowany. Zasadniczo składa się z długiego gryfu, gruszkowato wypukłego pudła rezonansowego, najczęściej od sześciu do ośmiu strun melodycznych (dawniej jelitowych, dziś metalowych) szarpanych metalowym plektronem, oraz kilkunastu strun burdonowych (ich liczba podlega znacznym modyfikacjom w zależności od upodobań solisty). Struny burdonowe strojone są do tonacji utworu i choć niedostępne, grają rezonując ze sobą i strunami podstawowymi.
Harmonijka ustna to instrument muzyczny z grupy idiofonów dętych blaszanych. Dźwięk wydobywa się podczas ruchu powietrza w szczelinach, przy których znajdują się metalowe blaszki zwane stroikami (pot. języczki), które wprawione w drgania wydają dźwięki zależne od ich długości. Harmonijka ustna była pierwszym instrumentem Jimiego Hendriksa.

1977 – 1991

W 1977 r. grupa zebrała się ponownie. W tym roku ukazał się też album koncertowy Caught Live + 5, nagrany podczas koncertu zespołu w Royal Albert Hall. Zespół był przeciwny wypuszczeniu tego albumu, lecz wytwórnia nalegała na jego wydanie. Jakość nagrania pozostawiała wiele do życzenia, ostro kontrastując z dopracowanym brzmieniem albumów studyjnych.

Patrick Philippe Moraz (ur. 24 czerwca 1948 w Villars-Ste-Croix w Szwajcarii) – szwajcarski muzyk rockowy i jazzowy, grający na instrumentach klawiszowych. Współpracownik m.in. zespołów Yes,The Moody Blues,Refugee.
Electric Light Orchestra – brytyjska grupa rockowa działająca w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku. Muzyka jej zaliczana jest do gatunku rocka symfonicznego, rocka progresywnego i klasycznego. W krajach anglosaskich nurt ten określa się mianem "mainstream rock". Była bogata brzmieniowo i wykorzystywała szerokie i nietypowe dla rocka instrumentarium, między innymi instrumenty smyczkowe jako wiodące. W latach siedemdziesiątych zespół zaliczany był do czołowych grup rockowych i zdobył olbrzymią popularność, mając jeden z najwyższych wskaźników sprzedaży płyt w historii rocka i muzyki w ogóle. Rozpadł się, gdy jego lider Jeff Lynne postanowił poświęcić się działalności producenckiej i promocyjnej. Grupa reaktywowała się bez udziału Lynna i bez jego zgody na używanie oryginalnej nazwy jako Electric Light Orchestra Part Two. Wydała dwa albumy, które nie spotkały się z wielkim zainteresowaniem. Album Zoom, wydany w 2001 roku, tylko formalnie może zostać uznany za produkcję zespołu, gdyż w istocie był solowym przedsięwzięciem Jeffa Lynne (w utworze Alright gościnnie wystąpił Richard Tandy).

W 1978 r. ukazał się nowy album studyjny Octave. Podczas nagrywania członkowie często się sprzeczali, głównie Pinder i Thomas. Pinder był do tego stopnia niezadowolony z nagrania, że zdecydował się nie brać udziału w trasie promującej album. Octave zebrała jednak pozytywne recenzje. W miejsce Pindera, który definitywnie opuścił zespół, do grupy dołączył Patrick Moraz.

Rhythm and blues, w skrócie R&B pisane także jako RnB, to styl wywodzący się z jazzu i bluesa. Tworzony głównie przez czarnoskórych muzyków aka Dziełak, był jednym z najważniejszych źródeł, z których powstał "bielszy odcień R&B" czyli rock and roll.
John Charles Lodge (ur. 20 lipca 1945 r. w Erdington k. Birmingham) – angielski muzyk, znany przede wszystkim jako basista i wokalista zespołu The Moody Blues.

Kolejnym albumem był Long Distance Voyager (1981). Chociaż został on przyjęty dość chłodno przez krytyków, był bardzo popularny zajmując 1 miejsce na liście Billboardu i 6 w Wielkiej Brytanii, konkurując między innymi z nagraniami Madonny i The Police. Jego następca The Present (1983) nie zbliżył się jednak do wyników Voyagera.

Perkusja – ogólna nazwa zestawu instrumentów perkusyjnych, posiadająca różne znaczenie w zależności rodzaju muzyki. W szkolnictwie muzycznym oraz muzyce poważnej jest to grupa instrumentów, na których muzyk może grać używając jednego instrumentu, lub dowolnie skompletowanego zestawu, natomiast w muzyce rockowej i często jazzowej tą nazwą określany jest dość typowy podstawowy zestaw instrumentów, który w miarę potrzeby może być uzupełniany o mniej reprezentatywne składniki. W tym drugim znaczeniu (rock, jazz) polskie określenie perkusja jest odpowiednikiem angielskiego drums lub drum kit, natomiast muzyk (najczęściej towarzyszący), grający na różnego rodzaju „przeszkadzajkach” (żargonowa nazwa instrumentów perkusyjnych takich jak shaker, tamburyn, triangel, conga, bongosy, itp.), określany jest w języku angielskim jako osoba grająca na percussion – percussionist (perkusjonista).
Rock progresywny lub prog rock (ang. progressive rock) – styl muzyki rockowej wywodzący się z rocka psychodelicznego. Gatunek ten powstał w końcu lat 60. XX w. osiągnąwszy największą popularność w pierwszej połowie lat 70. Rock progresywny został wyparty z estrad poprzez falę punk rocka, by powrócić pod postacią rocka neoprogresywnego.

W 1986 r. zespół odniósł kolejny sukces wraz z wydaniem albumu The Other Side of Life. Singiel z tego albumu – Your Wildest Dreams - plasował się w czołówkach list Europy i Ameryki. Popularność nagrania zainteresowała twórczością zespołu młodsze pokolenie. W tym samym roku zespół zagrał charytatywny koncert w Birmingham, z którego dochody zostały przeznaczone na szpital dziecięcy w Birmingham. Zespół zagrał 4 utwory, a następnie wystąpił jako backup dla George'a Harrisona razem z Electric Light Orchestra.

Dietyloamid kwasu D-lizergowego (LSD, LSD-25, ang. D-Lysergic Acid Diethylamide, niem. Lyserg-Säure-Diethylamid, stąd skrót LSD) – psychodeliczna substancja psychoaktywna, pochodna ergoliny.
Michael Thomas "Mike" Pinder (ur. 27 grudnia 1941 r. w Erdington k. Birmingham) – angielski muzyk, znany przede wszystkim jako klawiszowiec i wokalista zespołu The Moody Blues.

Album Sur la Mer wydany w 1988 r. zawierał więcej elementów synth popu. Kontynuował on dobrą passę zespołu, zbierając dobre recenzje. Passa ta zakończyła się wraz z wydaniem kolejnego albumu Keys of the Kingdom (1991), który okazał się dużą porażką komercyjną; żaden z utworów nie okazał się materiałem na hit. Album charakteryzował się częściowym odwrotem od bogatych syntezatorowych nakładek ku brzmieniom bardziej naturalnym, znanym z albumów zespołu z lat 70. Był to też ostatni album Moraza, który zdecydował się opuścić zespół. Odtąd The Moody Blues zostali kwartetem.

Instrumenty klawiszowe - instrumenty muzyczne pochodzące z różnych grup: strunowych, szarpanych i młoteczkowych, dętych, akustycznych, elektrycznych i elektronicznych mających jedną wspólną cechę posiadania klawiatury.
Platynowa płyta - wyróżnienie na lokalnym rynku dla wydawnictwa fonograficznego za odpowiednią sprzedaż egzemplarzy (różne progi w różnych krajach, poza tym zależne od typu nośnika fonograficznego). Jest formą nagrody za "kasowość" nagrań - większej rangi niż złota płyta, a mniejszej niż diamentowa. Może mieć wartość wielokrotną.

1991 – do dziś

W latach 90' zespół skupił się głownie na koncertowaniu wydając jeden album koncertowy – A Night at Red Rocks (1993). Grupa wróciła do nagrywania dopiero w 1998 r. W następnym roku ukazał się album Strange Times, kontynuujący stylistyczny powrót zespołu do brzmienia znanego z klasycznego okresu działalności. Okazał się on pierwszym od prawie dwudziestu lat albumem Moody Blues, który nie spotkał się z nieprzychylnymi recenzjami brytyjskich krytyków i pierwszym wyprodukowanym samodzielnie przez zespół.

Rock symfoniczny – podgatunek muzyki rockowej, polegający na wykorzystywaniu elementów muzyki klasycznej i muzyki europejskiej do tworzenia utworów wielkich rozmiarów (często nazywanych suitami), w których pojawiały się motywy klasyczne, pasaże, instrumentalizacja orkiestrowa (np. kwartet smyczkowy).
Gitara – instrument muzyczny z grupy strunowych szarpanych z pudłem rezonansowym, gryfem i progami na podstrunnicy. Przeważnie ma 6 strun, lecz można spotkać również gitary z 4, 5, 7, 8, 10 oraz 12 strunami. Instrument ten odgrywa ważną rolę w muzyce bluesowej, country, flamenco, rockowej oraz w wielu formach popu.

W 2002 r. na muzyczną emeryturę przeszedł jeden z założycieli zespołu – Ray Thomas. Odtąd zespół to trio składające się z Haywarda, Lodge'a i Edge'a. W 2003 trio wydało płytę December. Nagranie zawiera utwory o tematyce świątecznej i jest zarazem pierwszym od czasów The Magnificent Moodies albumem The Moody Blues, który zawiera utwory nienapisane przez członków zespołu. Jak dotąd jest to ostatni album studyjny zespołu.

W 2008 r. ukazały się: album kompilacyjny Playlist Plus oraz album koncertowy Live at the Isle of Wight 1970.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)