|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Prof. prawa, znawca problematyki prawa i kultury Dalekiego Wschodu, wieloletni prodziekan Wydziału Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, ks. Antoni Kość zmarł w środę w Lublinie. Miał ... Postać Lecha Kaczyńskiego, podobnie jak Gabriela Narutowicza i Władysława Sikorskiego, nieuchronnie będzie się kolejnym pokoleniom Polaków kojarzyć przede wszystkim z tragicznymi okolicznościami w jakich poniósł śmierć.
Byłoby jednak głęboko niesprawi... Płytki drukowane znajdują się w większości urządzeń elektrycznych i elektronicznych. Nowoczesne elementy elektroniczne są coraz mniejsze, dlatego naukowcy szukają metod, które pozwolą im na jak najlepsze działanie w warunkach miniaturyzacji. Nad innowacyjnym urz... Najważniejszą rzeczą na świecie jest posiadanie dziecka - miał kiedyś powiedzieć Robert G. Edwards, tegoroczny Noblista w dziedzinie fizjologii i medycyny. Wierzył w to tak bardzo, że niemal całe swoje życie zawodowe poświęcił walce z niepłodnością.Określany ... Urodzony w 1766 r. w Eaglesfieid, Cumbria (Anglia). Angielski fizyk i chemik, twórca nowożytnej atomistyki. Ogłosił, że materia zbudowana jest z atomów.
Zmarł w 1844 r., w wieku 77 lat.
Mając zaledwie 1...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Thomas MooreCzy wiesz że...? Edward FitzGerald (ur. 15 października 1763 w Carton House niedaleko Dublina, zm. 4 czerwca 1798 w więzieniu Newgate w Dublinie) - brytyjski arystokrata pochodzenia irlandzkiego, jeden z przywódców powstania 1798 r., młodszy syn Jamesa FitzGeralda, 1. księcia Leinster, i lady Emilii Lennox, córki 2. księcia Richmond i Lennox. Przez starożytny Iran należy rozumieć nie terytorium tożsame z dzisiejszym Iranem, ale tzw. Wielki Iran, wyodrębniany ze względu na wspólnotę kulturową i historyczną, a w starożytności przede wszystkim językową. W tej epoce obejmował on oprócz dzisiejszego Iranu także Azję Środkową po Syr-Darię, stepy dzisiejszej południowej Rosji i Ukrainy zamieszkane od VIII/VII wieku p.n.e. przez irańskich koczowników oraz zachodni i środkowy Afganistan łącznie z pakistańską częścią Beludżystanu. Należy jednak tutaj zauważyć że mieszkający na terenie Ukrainy Scytowie i Sarmaci znaleźli się już w V w. p.n.e. pod silnym wpływem kultury greckiej i zaangażowani w sprawy europejskie zaczęli mieć odrębną od reszty Irańczyków historię. George Gordon Noel Byron, lord Byron (ur. 22 stycznia 1788 w Londynie − zm. 19 kwietnia 1824 w Missolungi) – jeden z największych angielskich poetów i dramaturgów . Thomas Moore (ur. 28 maja 1779, zm. 25 lutego 1852) – poeta irlandzki. Thomas Moore rozpoczął swoją pracę literacką od przekładów Anakreonta. Pod pseudonimem "Th. Little" ogłosił zbiór romantycznych wierszy miłosnych "The Poetical Works". Sławny stał się dzięki pieśniom "Irish Melodies" (tomy 1 - 10 wydane w latach 1807 - 1834), wzorowanych na dawnych pieśniach irlandzkich. Muzykę do nich pisał J. Stevenson. Opiewały piękno krajobrazu, tradycję i folklor Irlandii. Ich uzupełnieniem są wydane w 1815 r. "National Airs", pieśni na melodie nieirlandzkie. Stanisław Koźmian (ur. 7 maja 1836 w Piotrowicach, zm. 4 lipca 1922 w Krakowie) – polski polityk konserwatywny, reżyser, krytyk teatralny, publicysta i historyk.
Robert Alexander Schumann (urodzony 8 czerwca 1810 w Zwickau w Saksonii - zmarł 29 lipca 1856 w Endenich), niemiecki kompozytor i pianista okresu romantyzmu. Mąż Clary Schumann. Popularny stał się również jego poemat orientalny "Lalla Rokh" z 1817. Składały się na niego cztery opowieści poetyckie: "The Veiled Prophet of Khorassan", "The Paradise and the Peri", "The Fire Worshippers" oraz "The Light of the Haram". Muzykę do nich pisał Robert Schumann. Opisywał w nich wschodnie krajobrazy, czerpiąc wzorce z książek o Persji. Napisał również powieść poetycką "Loves of the Angels" (1823) oraz w 1827 powieść prozą "Epikurejczyk". Jednak nie są one wysoko cenione przez historyków literatury. Uznanie natomiast zdobyły satyry "The Two - Penny Post Bag" (1813) oraz "The Fudge Family in Paris" z 1818. Opracował także biografie Richarda Brinsleya Sheridana, Edwarda FitzGeralda oraz czterotomową "Historę Irlandii" (1835 - 1846). Julian Ursyn Niemcewicz herbu Rawicz (ur. 16 lutego 1757 w Klejnikach na Podlasiu, zm. 21 maja 1841 w Paryżu) – polski dramaturg, powieściopisarz, poeta, pamiętnikarz, wolnomularz.
Karol Forster (1800 - 1879) – polski pisarz i poeta. W czasach Królestwa Polskiego był urzędnikiem wojskowym i cywilnym. Po Powstaniu Listopadowym wyemigrował do Paryża. Po 1848 mieszkał w Niemczech (między innymi w Berlinie), początkowo jako korespondent paryskiego czasopisma "La Patrie". Znał Byrona, u którego przebywał w Wenecji. Byron powierzył mu swoje "Memoires", jednak Moore po śmierci swego znajomego i za radą wydawcy Johna Murraya zniszczył je. Wydał natomiast w 1830 listy i dzienniki Byrona pod tytułem: "Letters and Journals of Lord Byron with Notices of His Life". Opracował także jego biografię. 28 maja jest 148. (w latach przestępnych 149.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 217 dni. Słońce w tym dniu znajduje się w zodiakalnym gwiazdozbiorze Bliźniąt.
Napoleon Stanisław Adam Feliks Zygmunt hrabia Krasiński herbu Ślepowron (ur. 19 lutego 1812 w Paryżu – zm. 23 lutego 1859 w Paryżu) – jeden z trójcy największych poetów polskiego romantyzmu. Wydania zbiorowe jego dzieł ukazały się w 1840 oraz po śmierci w 1910; zaś w 1905 monografia S. Gwynn. Na gruncie polskim wywarł znaczny wpływ na twórczość Zygmunta Krasińskiego i Juliana Ursyna Niemcewicza. Przekłady poezji Thomasa Moore`a pojawiły się w drugim tomie antologii "Poeci języka angielskiego" z 1971. Antoni Edward Odyniec (25 stycznia 1804 w Giejstunach − 15 stycznia 1885 w Warszawie) − poeta romantyczny i neoklasycystyczny, pamiętnikarz oraz płodny tłumacz, Filareta.
Wenecja (wen. Venezsia/Venexia, wł. Venezia, łac. Venetia) – miasto i gmina na północy Włoch nad Adriatykiem, stolica regionu Wenecja Euganejska. Ludność Wenecji w granicach administracyjnych wynosi około 270 tys. mieszkańców, z czego większość (176 tys.) mieszka na lądzie stałym, a historyczne centrum zamieszkuje niecałe 60 tys., natomiast pozostałe wyspy laguny jest zamieszkane przez 31 tys. mieszkańców (2011). Przez ponad tysiąc lat (726-1797) miasto było stolicą niezależnej Republiki Weneckiej, która była jedną z morskich i handlowych potęg Morza Śródziemnego. Z okresu największego rozkwitu Republiki (XIII-XVI wiek) pochodzą liczne zabytki miasta, których bogactwo i forma decyduje o pierwszorzędnym znaczeniu Wenecji jako ośrodka turystyki nie tylko w skali Włoch, ale też w skali ogólnoświatowej. Zabytki te tworząc unikalny zespół urbanistyczny miasta kanałów i mostów, stanowią o uznaniu Wenecji za jedną z najcenniejszych pozycji na liście światowego dziedzictwa ludzkości. Przypisy
BibliografiaPowyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
