Tiatyra – miasto biblijne, które w III w. p.n.e. odbudował Seleukos Nikator, który wcześniej był jednym z generałów (dowódców) Aleksandra Wielkiego. Leżało w zachodniej Azji Mniejszej, ok. 60 km od wybrzeża Morza Egejskiego. Znajdował się tu zbór chrześcijański do którego Jezus Chrystus skierował orędzie, opisane w w Księdze Objawienia. Na miejscu Tiatyry znajduje się dziś miasto Akhisar, położone ok. 250 km od Stambułu i 375 km od Aten.

Rzemiosło

Tiatyra była zamożnym miastem i znanym ośrodkiem rzemiosła, zajmowano się między innymi tkaniem, farbowaniem, garncarstwem, wyprawianiem skór i obróbką metali. Tamtejsi rzemieślnicy do barwienia używali korzeni marzany barwierskiej, dzięki którym uzyskiwali charakterystyczny purpurowy kolor nazywany później czerwienią turecką. Biblia donosi, że podczas pierwszego pobytu apostoła Pawła w macedońskim Filippi „pewna niewiasta z Tiatyry, imieniem Lidia, sprzedawczyni purpury” została chrześcijanką. Możliwe jest, że była przedstawicielką handlową wytwórców purpury z Tiatyry.

Chrystianizm w Tiatyrze

Nie wiadomo, kto i kiedy zapoznał mieszkańców Tiatyry z chrystianizmem. W Biblii nie ma informacji o tym, że głosił tam Paweł albo inni misjonarze, ani o tym, że do swego miasta wróciła Lidia. Być może dobra nowina dotarła tam podczas dwuletniej działalności Pawła w Efezie (ok. 53-55 n.e.), położonym ok. 115 km na pd. zach. od Tiatyry, gdyż w okresie tym „wszyscy mieszkający w okręgu Azji, zarówno Żydzi, jak i Grecy, usłyszeli słowo Pańskie” (Dz 19,10). Wiadomo, że jakieś 40 lat później w Tiatyrze działał prężny zbór chrześcijański.

Orędzie Chrystusa do zboru w Tiatyrze

Zbór w Tiatyrze otrzymał orędzie jako czwarty spośród siedmiu. Pochwalono go za miłość, wiarę i wytrwałość. Pozytywnie oceniono również jego usługiwanie, a ‛ostatnich jego uczynków było więcej niż poprzednich’. Ale chociaż zbór zasługiwał na pochwały, pojawiło się w nim coś bardzo niepokojącego. Pan powiedział: „Tolerujesz niewiastę Jezebel, tę, która nazywa siebie prorokinią oraz naucza i wprowadza w błąd moich niewolników, aby dopuszczali się rozpusty i jedli rzeczy ofiarowane bożkom”. Tę „niewiastę” nazwano Jezebel prawdopodobnie dlatego, że swym niegodziwym postępowaniem przypominała żonę Achaba, a także uparcie nie okazywała skruchy. Wydaje się jednak, że tylko nieliczni członkowie tego zboru ulegli jej wpływom, gdyż dalszą część orędzia skierowano do „pozostałych w Tiatyrze, wszystkich, którzy nie mają tej nauki, tych właśnie, którzy nie poznali, jak mówią, głębokich rzeczy Szatana’”.

Przypisy

Literatura