Tomasz Kaczmarek - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy prawnika. Zapoznaj się również z: Tomasz Kaczmarek – inne osoby o tym nazwisku.

Tomasz Kaczmarek

Tomasz Kaczmarek (ur. 7 marca 1936 w Toruniu) – polski prawnik, profesor zwyczajny Wydziału Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego, były kierownik Katedry Prawa Karnego Materialnego.

Życiorys naukowy

Naukę na poziomie gimnazjalnym pobierał w prywatnej szkole – aż do jej likwidacji w 1952 – prowadzonej przez zakon oo. werbistów, którego rektorem i prowincjałem był jego stryj.

Bonn - jest miastem, położonym na zachodzie Niemiec w Nadrenii Północnej-Westfalii po obu stronach rzeki Ren. Bonn leży około 30 km na południe od Kolonii. Liczy 316 416 mieszkańców. W połowie drogi między tymi miastami leży port lotniczy Köln/Bonn (Kolońsko-Boński). Historia miasta liczy ponad 2000 lat i sięga do czasów germańskich i rzymskich osad. Od 1597 do 1794 Bonn było rezydencją książąt kolońskich, a w 1770 r. przyszedł tu na świat Ludwig van Beethoven.
Państwo i Prawo - wydawany od 1946 roku miesięcznik Komitetu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk. Tematycznie jest najbardziej ogólnym, branżowym czasopismem prawniczym - w Państwie i Prawie publikowane są artykuły ze wszystkich gałęzi prawa. Aktualnie redaktorem naczelnym jest Leszek Kubicki, a w skład Komitetu Redakcyjnego wchodzą m.in. Roman Hauser, Ewa Łętowska, Stanisław Waltoś, Adam Zieliński, Jan Baszkiewicz, Jan Barcz, Tomasz Kaczmarek.

W roku 1954 rozpoczął studia prawa na Uniwersytecie Wrocławskim. Pracę magisterską obronił u profesora Witolda Świdy, ówczesnego rektora Uniwersytetu Wrocławskiego. Od 1958 asystent Witolda Świdy w Katedrze Prawa Karnego Materialnego.

W 1964 uzyskał stopień doktora nauk prawnych na podstawie rozprawy o materialnej treści przestępstwa.

W niespełna siedem lat później na podstawie obszernej monografii o sędziowskim wymiarze kary w Polsce, wyróżnionej w kategorii najlepszych prac habilitacyjnych, w prestiżowym dorocznym konkursie miesięcznika „Państwo i Prawo” – otrzymał w 1971 roku stopień naukowy doktora habilitowanego. W 1985 uchwałą Rady Państwa otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego nauk prawnych, zaś dziesięć lat później, w 1995 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego.

Wrocławskie Towarzystwo Naukowe (ang. Wrocław Scientific Society) powstało w 1946 z inicjatywy prof. Stanisława Kulczyńskiego, późniejszego długoletniego prezesa, jako kontynuacja Towarzystwa dla Popierania Nauki Polskiej we Lwowie (1901–1919) i następnie Towarzystwa Naukowego we Lwowie (1920–1939).
Medal Komisji Edukacji Narodowej (w skrócie: Medal KEN) - polskie odznaczenie resortowe nadawane za szczególne zasługi dla oświaty i wychowania przez Ministra Edukacji Narodowej.

W latach 1974-2002 przebywał wielokrotnie jako stypendysta Fundacji im. Aleksandra von Humboldta, a w 1997 – Fundacji Maxa Plancka na długoterminowych stażach naukowo–badawczych na uniwersytetach w Hamburgu, Kolonii, Freiburgu, Bonn, Monachium i Ratyzbonie.

Uczestniczył w ponad pięćdziesięciu przewodach naukowych na stopnie doktora i doktora habilitowanego, jako recenzent w postępowaniach dotyczących nadania tytułu naukowego profesora (Janiny Wojciechowskiej ITPiP PAN, Aleksandra Ratajczaka UAM, Marka Bojarskiego UWr, Władysława Mąciora UJ, Zofii Sienkiewicz UWr) oraz powołania na stanowisko profesora (Zofii Świdy-Łagiewskiej UWr, Marii Szewczyk UJ, Andrzeja Adamskiego UMK, Zbigniewa Ćwiąkalskiego UJ, Jacka Giezka UWr, Marka Mozgawy UMCS, Jarosława Majewskiego UKSW i Włodzimierza Wróbla UJ). Był ponadto promotorem dwóch doktoratów honoris causa UWr nadanych profesorom Witoldowi Świdzie (1988) oraz Friedrichowi Christianowi Schroederowi (1999).

Habilitacja (z łac. habilitas – "zdatność, zręczność") – postępowanie, którego celem jest uzyskanie przez uprawnioną osobę stopnia naukowego doktora habilitowanego. Praca habilitacyjna i przewód habilitacyjny stanowią etap na drodze do uzyskania stanowiska profesora na uczelni a następnie profesora tytularnego.
Profesor zwyczajny (skrót: Prof. zw. / z łac. professor ordinarius, z niem. ordentlicher Professor, skrót: o. Prof.) - stanowisko na uczelni przewidziane dla pracownika naukowego lub naukowo-dydaktycznego, który posiada tytuł naukowy profesora (art. 114, ust. 1 Ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym, Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.). Stanowisko profesora zwyczajnego jest ukoronowaniem kariery naukowej pracowników uczelni. Wiąże się bowiem z największym prestiżem - jest przyznawane szczególnie zasłużonym dla uczelni i wybijającym się naukowo tzw. tytularnym profesorom. Profesor zwyczajny jest wyższą rangą niż profesor nadzwyczajny.

Zajmowane stanowiska

Przez ponad trzydzieści lat kierował wrocławskim ośrodkiem prawa karnego. W latach 1972-1991 był dyrektorem Instytutu Prawa Karnego i Kryminologii. W latach 1996-2006 pełnił funkcję kierownika Katedry Prawa Karnego Materialnego UWr.

w latach 1984-1992 był członkiem Komitetu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk, współpracując blisko z profesorem Jerzym Wróblewskim.

Od 1980 brał udział w pracach nad reformą prawa karnego, sfinalizowaną uchwaleniem nowego Kodeksu karnego z 1997. W latach 1980-1981 – członek Komisji do opracowania zmian prawa karnego przy Ministrze Sprawiedliwości. W latach 1987-1997 członek Ministerialnej Komisji do spraw reformy prawa karnego. W latach 2001-2002 – ekspert Komisji Sejmowej do spraw przygotowywanych zmian ustawy – Kodeks karny z 1997 r.

Dobro prawne - termin używany w prawoznawstwie, a zwłaszcza w nauce prawa karnego, oznaczający dobro materialne lub niematerialne, które jest pozytywnie wartościowane społecznie a przez to chronione prawem.
Władysław Mącior (ur. 25 czerwca 1930 w Szynwałdzie) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, współtwórca projektu nowego kodeksu karnego, doradca ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobry.

Był członkiem komitetów redakcyjnych takich czasopism jak Nowe Prawo czy Przegląd Prawa i Administracji. Od 2004 jest członkiem Komitetu Redakcyjnego najważniejszego czasopisma prawniczego – Państwo i Prawo.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)