Tomasz Majewski (ur. 30 sierpnia 1981 w Nasielsku) – polski lekkoatleta specjalizujący się w pchnięciu kulą.

Dwukrotny uczestnik igrzysk olimpijskich – w 2004 odpadł w eliminacjach, a w 2008 zdobył złoty medal. Stawał na podium mistrzostw świata, mistrzostw Europy oraz halowych mistrzostw świata i halowych mistrzostw Europy. W 2005 został mistrzem uniwersjady. Dziewięciokrotny (na stadionie i w hali) rekordzista Polski i wielokrotny medalista mistrzostw Polski seniorów. Reprezentant kraju w pucharze Europy, halowym pucharze Europy drużynowych mistrzostwach Europy, zimowym pucharze w rzutach lekkoatletycznych oraz meczach międzypaństwowych. W 2008 zdobył wygrał plebiscyt Złote Kolce organizowany przez Polski Związek Lekkiej Atletyki i magazyn Sport. W plebiscycie European Athletics na najlepszego lekkoatletę Europy zajął siódme miejsce w roku 2008. Wybrany lekkoatletą lipca 2009 w Europie. Dwukrotnie wybierany do dziesiątki najlepszych polskich sportowców w plebiscycie Przeglądu Sportowego. Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 8 października 2008 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. 2 września 2009 został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Absolwent Wydziału Nauk Historycznych i Społecznych Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Za swojego największego sportowego rywala uważa Amerykanina Christiana Cantwella.

Kariera

Początki

Pochodzący z małej wioski Słończewo obok Ciechanowa Majewski sportem zajął się w wieku 15 lat. Gdy był dzieckiem, chciał zostać pisarzem, a w szkole podstawowej unikał uczestnictwa w lekcjach wychowania fizycznego. Z rejonu, z którego pochodzi kulomiot pochodzi wielu wybitnych polskich sportowców w sportach siłowych takich jak podnoszenie ciężarów. Początkowo Majewski chciał uprawiać koszykówkę. Do trenowania lekkoatletyki zachęcił go brat stryjeczny, który był trenerem biegów i skoków, kiedy Majewski przeniósł się do Ciechanowa, aby podjąć naukę w miejscowym liceum. Początkowo miał zajmować się trójskokiem. Później zajął się rzutem dyskiem, a następnie pchnięciem kulą. Pierwszym trenerem Majewskiego był Witold Suski – w Ciechanowie wraz z kulomiotem trenował także późniejszy wicemistrz olimpijski Piotr Małachowski. W lipcu 1998 Majewski zajął 21. miejsce w eliminacjach pchnięcia kulą podczas Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży, pół roku później został halowym wicemistrzem Polski juniorów w tej konkurencji. Aby kontynuować treningi na wysokim poziomie, sportowiec przeniósł się do Warszawy.

2000–2003

Pierwszy raz w wąskim finale mistrzostw Polski seniorów wystąpił w sezonie 2000, zajmując w Krakowie siódmą lokatę. W 2001 zaczął reprezentować warszawską Skrę, a na mistrzostwach kraju zajął szóste miejsce. Jesienią 2001 jego trenerem przestał być Witold Suski, a został nim Henryk Olszewski. Pierwszy medal – złoty – mistrzostw Polski seniorów zdobył w kolejnym sezonie na zawodach Szczecinie, podczas których pchnął kulę na odległość 19,33. Na koniec 2002 był trzeci w Libercu podczas meczu młodzieżowców Czechy – Polska.

Zimą 2003 zdobył pierwszy medal halowych mistrzostw Polski zajmując w Spale drugie miejsce za zawodnikiem wrocławskiego Śląska Tomaszem Chrzanowskim. W czerwcu 2003 po zajęciu 3. lokaty w Memoriale Janusza Kusocińskiego zadebiutował w seniorskiej reprezentacji Polski podczas zawodów superligi pucharu Europy – we Florencji zajął czwarte miejsce z wynikiem 20,09, pierwszy raz w karierze pchając kulą ponad 20 metrów. 4 lipca na stadionie w Bielsku-Białej uzyskał wynik 19,63 i zdobył drugi w karierze tytuł mistrza Polski seniorów. Dwa tygodnie po krajowym czempionacie Majewski startował w Bydgoszczy na mistrzostwach Europy młodzieżowców (zawodników do lat 23) i na tej imprezie zajął z rezultatem 19,92 czwarte miejsce przegrywając brązowy medal z reprezentantem Holandii Rutgerem Smithem, który uzyskał wynik 20,18. Na uniwersjadzie w Taegu był piąty. Sezon zakończył zdobyciem, 13 września w Białej Podlaskiej, złotego medalu młodzieżowych mistrzostw Polski.

2004

Sezon halowy rozpoczął od zwycięstw na zawodach w Spale (7 lutego) oraz Warszawie (14 lutego). 22 lutego z wynikiem 20,01 zdobył w Spale pierwsze w karierze złoto halowych mistrzostw Polski seniorów. Kilkanaście dni później wziął udział w halowych mistrzostwach świata, które odbywały się w Budapeszcie – w eliminacjach uzyskał wynik 20,28, a w finale zajął czwarte miejsce z rezultatem 20,83. Swoim wynikiem Majewski poprawił 18-letni halowy rekord Polski, który wynosił 20,36 i należał do Edwarda Sarula. Czwarte miejsce kulomiota było obok tej samej lokaty żeńskiej sztafety 4 x 400 metrów w składzie Zuzanna Radecka, Monika Bejnar, Małgorzata Pskit i Grażyna Prokopek najlepszym osiągnięciem reprezentacji Polski w stolicy Węgier.

Główną imprezą sezonu letniego były igrzyska olimpijskie – minimum kwalifikacyjne do igrzysk wynosiło w pchnięciu kulą 20,30. Majewski w pierwszej części sezonu letniego wystąpił m.in. na memoriale Kusocińskiego w Warszawie (trzecie miejsce z wynikiem 19,92), superlidzie pucharu Europy w Bydgoszczy (czwarte miejsce z wynikiem 19,90), memoriale Josefa Odložila w Pradzie (trzecie miejsce z wynikiem 20,16) oraz na mistrzostwach Polski seniorów w Bydgoszczy gdzie z wynikiem 20,21 zdobył złoty medal. Rezultat lepszy od minimum na igrzyska wywalczył dopiero 31 lipca na Białorusi, pchając 20,52 – o dołączeniu do Majewskiego do reprezentacji zadecydował ówczesny prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego Stanisław Stefan Paszczyk. Konkurs kulomiotów na igrzyskach odbywał się w historycznej Olimpii – 18 sierpnia, w eliminacjach, Polak uzyskał wynik 19,55 i ostatecznie został sklasyfikowany na 18. miejscu, nie wywalczając awansu do finału. W dwóch ostatnich startach w sezonie odnosił zwycięstwa – 11 września w Krakowie i tydzień później w Suwałkach.

2005

19 lutego został w Spale halowym mistrzem Polski seniorów. W swoim pierwszym występie na halowych mistrzostwach Europy odpadł w eliminacjach – 4 marca w Madrycie uzyskał wynik 19,57 i zajął 10. lokatę w rundzie kwalifikacyjnej.

Sezon letni rozpoczął 3 maja od zwycięstwa w Białymstoku – w starcie tym osiągnął wynik 20,42. W pierwszej części sezonu startował w Polsce oraz 18 czerwca był czwarty we Florencji na zawodach superligi pucharu Europy (z rezultatem 20,13). 24 czerwca w Białej Podlaskiej zdobył kolejny złoty medal mistrzostw Polski seniorów. W lipcu wystartował na mityngach w Gdańsku (Memoriał Józefa Żylewicza), Aarhus i Poznaniu. Na mistrzostwach świata w Helsinkach konkurs pchnięcia kulą odbył się 6 sierpnia – w porannych eliminacjach Majewski uzyskał wynik 20,12, a popołudniu z rezultatem 20,23 zajął dziewiąte miejsce w finale. Dwa tygodnie po zawodach w stolicy Finlandii Majewski zdobył pierwszy medal imprezy międzynarodowej – z wynikiem 20,60 został w Izmirze mistrzem uniwersjady. Na koniec sezonu zwyciężył w Decanation w Paryżu.

2006

Sezon halowy rozpoczął od występów zagranicznych w Tampere, Walencji i Düsseldorfie. 26 lutego zdobył złoto halowych mistrzostw Polski, a 5 marca wygrał we francuskim Liévin zawody halowego pucharu Europy. 10 marca podczas rozegranych w Moskwie halowych mistrzostw świata zajął siódme miejsce z rezultatem 20,07 (w eliminacjach był szósty – pchnął 20,19). Pierwszy start na stadionie w roku 2006 odnotował już 19 marca, kiedy to zajął trzecią lokatę w zawodach zimowego pucharu Europy w rzutach w Izraelu.

W sezonie letnim pierwszy raz wystartował 28 maja w Hengelo, gdzie osiągnął wynik 20,14. W czerwcu brał udział w mityngach w Bydgoszczy, Saragossie, Gateshead i Warszawie. Podczas zawodów superligi pucharu Europy w Maladze był szósty. W lipcu wystartował tylko dwukrotnie – 1 lipca był pierwszy Cork, a dzień później był trzeci na mityngu w Stadskanaal. Na mistrzostwach Europy w Göteborgu pchnięcie kulą odbyło się 7 sierpnia – Majewski w eliminacjach uzyskał dziewiąty wynik (19,74), a w finale uzyskał w swojej najlepszej próbie rezultat 19,85 (w drugiej kolejce – kolejne trzy pchnięcia miał spalone, a z szóstej próby zrezygnował) i został sklasyfikowany na ósmej lokacie. Po europejskim czempionacie wystartował m.in. na memoriale Władysława Komara i Tadeusza Ślusarskiego w Międzyzdrojach, na mityngu w Warszawie oraz pierwszy raz w karierze na światowym finale lekkoatletycznym w Stuttgarcie, podczas którego zajął z wynikiem 20,13 siódmą lokatę. Sezon zakończył dwoma startami w Azji – 23 września był drugi z wynikiem 20,66 w Szanghaju, a 29 września z rezultatem 19,83 wygrał mityng w Nowym Delhi.

2007

Zimą 2007 Majewski startował w Rosji, Niemczech i Hiszpanii. 17 lutego na halowych mistrzostwach Polski zdobył srebrny medal, przegrywając z Jakubem Giżą. Mimo zakwalifikowania się do reprezentacji kraju na halowe mistrzostwa Europy Majewski nie zdecydował się na start w Birmingham.

Na początku sezonu letniego startował m.in. w Kassel, Bydgoszczy, Warszawie i na zawodach superligi pucharu Europy w Monachium gdzie był trzeci z rezultatem 19,93. 30 czerwca zdobył w Poznaniu złoty medal mistrzostw Polski seniorów. Przed sierpniowymi mistrzostwami świata wystąpił jeszcze trzykrotnie – w Zagrzebiu, Saragossie oraz Wattenscheid. Konkurs kulomiotów na mistrzostwach w Osace odbył się 25 sierpnia – w porannych eliminacjach Majewski uzyskał siódmy rezultat wśród startujących (20,25) i awansował do finału. W popołudniowym finale w pierwszej kolejce uzyskał wynik 20,35, drugą próbę miał nieważną, a najlepszy rezultat – 20,87 – uzyskał w ostatniej serii i ostatecznie zajął piąte miejsce. Po zawodach w Japonii Majewski wystartował już tylko dwukrotnie – 15 września wygrał mityng w Elstal oraz był drugi na zawodach Pedro's Cup w Warszawie.

2008

18 stycznia w Nordhausen uzyskał wynik 20,01. Ponad miesiąc później pchnął w Spale na halowych mistrzostwa Polski 20,51. 7 marca na halowych mistrzostwach świata w eliminacjach uzyskał ósmy wynik (20,23), a w finale uzyskał w trzeciej próbie wynik 20,93 będącym nowym halowym rekordem Polski oraz rezultatem, który pozwolił Polakowi zdobyć brązowy medal imprezy rozgrywanej w Luis Puig Palace w Walencji.

Sezon letni rozpoczął od zajęcia drugiego miejsca w zawodach World Athletics Tour 9 maja w Ad-Dausze (z wynikiem 20,71). 21 czerwca był drugi w superlidze pucharu Europy – pomiędzy startami w Katarze i Francji wygrał rywalizację na mityngach w Kędzierzynie-Koźlu i Moskwie oraz był drugi na memoriale Kusocińskiego w Warszawie. 4 lipca w Szczecinie sięgnął po złoto mistrzostw Polski seniorów. Przed igrzyskami olimpijskimi w Pekinie Majewski wygrał mityng w Madrycie, był trzeci w Londynie (wynikiem 20,97 poprawił rekord życiowy) oraz wygrał prestiżowe zawody Herculis w Monako. Po igrzyskach w Pekinie wygrał jeszcze zawody w Kawasaki, był drugi w Szanghaju i wygrał światowy finał lekkoatletyczny IAAF.

Letnie Igrzyska Olimpijskie 2008

Kulomioci rywalizowali w pierwszym dniu zawodów lekkoatletycznych na Stadionie Narodowym w Pekinie – eliminacje i finał pchnięcia kulą odbyły się 15 sierpnia.

W eliminacjach Majewski startował w grupie A – w pierwszej próbie uzyskał wynik 21,04 (minimum kwalifikacyjne wynosiło 20,40) i z najlepszym wynikiem wśród wszystkich startujących awansował do popołudniowego finału.

Finał pchnięcia kulą rozpoczął się o godzinie 21:00 czasu pekińskiego (UTC+8:00). Majewski na prowadzenie wysunął się już po pierwszej kolejce, w której osiągnął wynik 20,80. W drugiej serii lepsze od Polaka rezultaty uzyskała trójka zawodników – Christian Cantwell (20,98), Andrej Michniewicz (21,05) oraz Dylan Armstrong (21,04). W tej samej rundzie Majewski pchnął 20,47. W trzeciej kolejce Polak uzyskał wynik 21,21, a w kolejnej próbie poprawił się i wynikiem 21,51 ustanowił swój rekord życiowy. Żaden z rywali nie zdołał już poprawić swoich wyników i ostatecznie Majewski został mistrzem olimpijskim, srebro zdobył Amerykanin Cantwell, a brąz Białorusin Michniewicz.

Złoty medal Tomasza Majewskiego był pierwszym złotem reprezentacji Polski na igrzyskach w Pekinie, pierwszym medalem polskiego kulomiota na igrzyskach od wygrania przez Władysława Komara zawodów w 1972 w Monachium oraz sześćdziesiątym złotym medalem w historii startów Polaków na igrzyskach olimpijskich. Po igrzyskach sponsorem kulomiota został Polski Koncern Naftowy Orlen.

Poniższa tabela prezentuje start Tomasza Majewskiego podczas finału olimpijskiego w Pekinie.

2009

Tomasz Majewski po zdobyciu halowego mistrzostwa Europy w Turynie (2009)

Początkowo Majewski planował tylko kilka startów w hali, jednak nie zamierzał brać udziału w halowych mistrzostwach kontynentu w Turynie. Kulomiot uzyskał wynik lepszy od minimum Polskiego Związku Lekkiej Atletyki, na tę imprezę jednak od początku w swoim kalendarzu startów nie miał występu we Włoszech. 27 lutego wynikiem 21,10 ustanowił w Chemnitz nowy halowy rekord Polski i podjął decyzję o starcie w mistrzostwach Europy. W hali Oval Lingotto Majewski uzyskał wynik 21,02 i o 60 centymetrów pokonał drugiego w zawodach Francuza Yves'a Niaré.

Sezon letni rozpoczął od zajęcia drugiego miejsca z wynikiem 21,19 w zawodach Fanny Blankers-Koen Games 2009 w Hengelo. Tydzień później startował w Eugene (trzecie miejsce z wynikiem 21,26), a 10 czerwca wygrał mityng Enea Cup w Bydgoszczy. Kilkanaście dni później triumfował w pierwszej edycji superligi drużynowych mistrzostw Europy. W lipcu startował m.in. w Moskwie i Londynie. 25 lipca w Barcelonie rezultatem 21,64 poprawił rekord życiowy z igrzysk w Pekinie, a 30 lipca w Sztokholmie podczas mityngu DN Galan wynikiem 21,95 ustanowił nowy rekord Polski – poprzedni rekord wynosił 21,68 i został ustanowiony w 1983 roku przez Edwarda Sarula. Dzień później w Bydgoszczy, podczas mistrzostw Polski zdobył złoto z wynikiem 21,17. Podczas mistrzostw świata w Berlinie kulomioci rywalizowali 15 sierpnia. Majewski startował w eliminacjach w grupie A i osiągnął wynik 21,19 (minimum wynosiło 20,30) i z najlepszym wynikiem wśród startujących awansował do finału. Finał odbył się wieczorem – początek rywalizacji miał miejsce o godzinie 20:15. Rywalizacja o złoty medal toczyła się między Polakiem a Amerykaninem Christianem Cantwellem – po pierwszej kolejce na prowadzeniu był reprezentant USA, który uzyskał wynik 21,54, a Majewski był drugi z rezultatem 21,36. W czwartej próbie Polak uzyskał wynik 21,68 i wyszedł na prowadzenie w konkursie. W piątej serii Amerykanin pchnął 22,03 i został liderem – Majewski poprawił swój rezultat, pchając 21,91. W ostatniej kolejce polski zawodnik uzyskał 21,18, a Cantwell zrezygnował z próby i to on został mistrzem świata. Pojedynek Polaka z Christianem Cantwellem na stadionie olimpijskim został uznany przez amerykański portal Universal Sport pojedynkiem roku w lekkoatletyce. Po mistrzostwach Majewski wygrał zawody w Tallinnie (25 sierpnia), Krakowie (5 września) i Dubnicy nad Váhom (6 września). Sezon zakończył startami w Salonikach na światowym finale lekkoatletycznym IAAF (drugie miejsce z rezultatem 21,21) oraz w Szczecinie na mityngu Pedro's Cup (druga lokata z wynikiem 20,91). Po zakończeniu sezonu wziął ślub.

2010

Sezon halowy rozpoczął 3 lutego od zajęcia drugiej pozycji w mityngu PSD Bank Meeting 2010 rozegranym w Düsseldorfie. 27 lutego zdobył – z wynikiem 19,99 – kolejny w karierze tytuł halowego mistrza Polski. Mimo bólu kręgosłupa podjął decyzję o starcie w halowych mistrzostwach świata. Podczas imprezy rozgrywanej w Katarze w eliminacjach (12 marca) osiągnął wynik 20,38, a dzień później z rezultatem 21,20 będącym nowym rekordem Polski w hali uplasował się na piątym miejscu. Konkurs w Aspire Dome w Ad-Dausze był pierwszym w 25-letniej historii halowych mistrzostw świata, w którym aż pięciu kulomiotów osiągnęło wynik ponad 21 metrów. Halowym mistrzem świata został w Katarze – trzeci raz w karierze – Amerykanin Christian Cantwell. Start w halowych mistrzostwach Majewski uznał za swoją największą porażkę w dotychczasowej karierze.

14 maja w Ad-Dausze wystartował pierwszy raz w sezonie letnim, zajmując w zawodach Qatar Athletic Super Grand Prix 2010 inaugurujących cykl Diamentowej Ligi IAAF piąte miejsce z wynikiem 20,39. W pierwszej części sezonu wystartował jeszcze w Tajpej, Oslo, Bydgoszczy, Warszawie i Rzymie przekraczając barierę 21 metrów tylko w stolicy Norwegii (21,12) i na mityngu Enea Cup (21,22). Na superlidze drużynowych mistrzostw Europy pełnił funkcję kapitana reprezentacji, a w konkursie kulomiotów zajął pierwsze miejsce. 8 lipca na stadionie w Bielsku-Białej zdobył swój kolejny złoty medal mistrzostw Polski seniorów, pchając na odległość 21,25. Po krajowym czempionacie Majewski kolejny raz wystartował dopiero 30 lipca w eliminacjach mistrzostw Europy w Barcelonie – z wynikiem 20,36 awansował do finału tej imprezy z trzecim rezultatem wśród startujących. Finał pchnięcia kulą na Estadi Olímpic Lluís Companys odbył się 31 lipca – Majewski po pchnięciu w pierwszej serii 20,66 prowadził w konkursie do drugiej kolejki, w której późniejszy zwycięzca Białorusin Andrej Michniewicz uzyskał wynik 21,01. Polak poprawił swój rezultat w drugiej serii, osiągając wynik 20,83, a w czwartej próbie oddał swoje najdłuższe pchnięcie na odległość 21,00 i ostatecznie przegrał złoto o centymetr z Michniewiczem. Srebrny medal mistrzostw Europy uznał za porażkę. Kilka dni po mistrzostwach, na mityngu DN Galan 2010 w Sztokholmie kulomiot uzyskał wynik 21,01. W kolejnych startach – w Londynie, Zurychu i Berlinie – ponownie osiągał wyniki ponad 21 metrów. Swój najlepszy rezultat w sezonie – 21,44 – uzyskał 27 sierpnia na Memorial Van Damme 2011 w Brukseli. Mimo zdobycia wicemistrzostwa Europy początkowo miał nie wystąpić w zawodach pucharu interkontynentalnego w Splicie. Obok złotego medalisty z Barcelony w zawodach miał uczestniczyć Chorwat Nedžad Mulabegović, jednak ostatecznie Europę w pchnięciu kulą reprezentowało dwóch medalistów lipcowych mistrzostw kontynentu. Na stadionie Poljud Majewski uzyskał wynik 21,22 i zajął drugie miejsce, przegrywając z Amerykaninem Christianem Cantwellem (21,87) oraz pokonując mistrza Europy Michniewicza, który był trzeci (20,68). Po zakończeniu sezonu, jeszcze we wrześniu, przeszedł operację barku. Z kontuzją barku zmagał się już od 2009 roku. Po zabiegu zapowiedział, że w sezonie 2011 będzie chciał uzyskać wynik ponad 22 metrów.

2011

Tomasz Majewski podczas memoriału Kamili Skolimowskiej w Warszawie (2011)

Z powodu długiego okresu rehabilitacji był zmuszony opuścić sezon halowy – w związku z tym nie bronił w Paryżu zdobytego dwa lata wcześniej halowego mistrzostwa Europy.

Pierwszy raz w sezonie 2011 wystartował 6 maja na mityngu Qatar Athletic Super Grand Prix 2011 w Ad-Dausze, podczas którego był szósty z wynikiem 20,68. W swoim kolejnym starcie, na zawodach w Rzymie 26 maja, był drugi z rezultatem 21,20. Granicę 21 metrów przekraczał także w kolejnych startach: 28 maja w Hengelo (21,39), 4 czerwca w Eugene (21,14) oraz 12 czerwca na mityngu w Krakowie. Reprezentował Polskę na superlidze drużynowych mistrzostw Europy, pełniąc funkcję kapitana reprezentacji – w Sztokholmie zajął drugą lokatę z wynikiem 20,51 przegrywając jedynie z Niemcem Davidem Storlem. Po powrocie ze Szwecji zajął pierwsze miejsce na memoriale Janusza Kusocińskiego w Szczecinie. W kolejnych tygodniach występował w mityngach zagranicznych w Lozannie, Birmingham i Sztokholmie. Na mistrzostwach Polski, 11 sierpnia, zdobył dziewiąty z rzędu złoty medal. Dwa dni później uzyskał wynik 21,30 na mityngu w Gotha. Taki sam rezultat osiągnął w ostatnim starcie przed mistrzostwami świata na mityngu w Międzyzdrojach, który poświęcony jest pamięci Władysława Komara i Tadeusza Ślusarskiego. Podczas mistrzostw świata konkurs kulomiotów odbywał się 1 i 2 września. W eliminacjach Majewski uzyskał w pierwszej próbie rezultat 20,73 (minimum wynosiło 20,60) i z siódmym wynikiem awansował do finału. 2 września, w finale, Majewski spalił pierwszą próbę, w której kula poleciała na odległość ponad 21 metrów. Najlepszy wynik, jaki osiągnął w dwóch kolejnych seriach – 20,18 – pozwolił mu zająć w dziewiąte miejsce. Po zakończeniu konkursu kulomiot powiedział w dziennikarzom:

Mistrzem świata został Niemiec David Storl, który w ostatnim pchnięciu wyprzedził Kanadyjczyka Dylana Armstronga. W pierwszym starcie po powrocie do Europy, na mityngu w Zurychu 7 września, poprawił własny halowy rekord Polski, uzyskując wynik 21,38. We wrześniu wystartował jeszcze w Berlinie, Zagrzebiu, Brukseli i Bad Köstritz. Sezon zakończył startem na memoriale Kamili Skolimowskiej w Warszawie.

2012

Sezon halowy 2012 rozpoczął 20 stycznia od zajęcia z wynikiem 20,81 czwartego miejsca na mityngu w Nordhausen. W Niemczech uzyskał wynik lepszy od minimum na halowe mistrzostwa świata w Stambule – 8 lutego po mityngu Pedro's Cup 2012 w Bydgoszczy podjął ostateczną decyzją o starcie w Turcji. 25 lutego w swoim 11 starcie w halowych mistrzostwach Polski seniorów zdobył siódmy złoty medal. Poprawiając (dwukrotnie) halowy rekord Polski (do 21,72) zdobył brązowy medal halowych mistrzostw świata.

Osiągnięcia

Międzynarodowe

Tomasz Majewski w 2009

Mistrzostwa Polski

Stadion

 Osobny artykuł: Medaliści mistrzostw Polski seniorów w pchnięciu kulą.

Tomasz Majewski w latach 2000–2011 jedenaście razy startował w wąskim finale mistrzostw Polski seniorów. W klasyfikacji medalowej wszech czasów mistrzostw Polski kulomiotów zajmuje trzecie miejsce z dziewięcioma złotymi medalami. Sportowiec stawał także na podium mistrzostw Polski juniorów (także w hali) oraz dwukrotnie był medalistą mistrzostw kraju w kategorii młodzieżowców.

Tomasz Majewski podczas mityngu Bislett Games 2010 w Oslo

Hala

W czasie swojej kariery kulomiot dziewięć razy zdobywał medale halowych mistrzostw Polski seniorów – ma ich w dorobku siedem złotych i dwa srebrne . W tabeli medalowej wszech czasów halowych mistrzostw zajmuje drugie miejsce.