Torebka stawowa - Polski Serwis Naukowy

Budowa stawu

Torebka stawowa (łac. capsula articularis) – łączy powierzchnie stawowe kości, tworząc jednocześnie osłonę stawu.

Składa się ona z dwóch warstw:

zewnętrznej – włóknistej (gruba i mocna, zwana błoną włóknistą, łac. membrana fibrosa)

wewnętrznej – maziowej (cienkiej i delikatnej, zwanej błoną maziową, łac. membrana synovialis).

Błona włóknista zbudowana jest głównie z włókien kolagenowych, a jej grubość zależy od zakresu ruchów oraz obciążenia stawu.

Mucyny - rodzina w znacznym stopniu zglikowanych białek (glikokoniugatów) o dużej masie cząsteczkowej, produkowanych przez nabłonek u większości zwierząt. Kluczową cechą mucyn jest ich zdolność do tworzenia żeli, dlatego są one podstawowym elementem w większości gęstych wydzielin, pełniąc szereg funkcji od smarowania przez sygnalizację komórkową do tworzenia barier chemicznych. Często wykazuję też działanie hamujące na enzymy. Niektóre mucyny są związane z kontrolą mineralizacji (np. formowanie masy perłowej u mięczaków, wapnienie u szkarłupni i mineralizacja kości u kręgowców). Wiążą się również z patogenami one jako część układu odpornościowego. Nadekspresja białek mucyny, zwłaszcza MUC1 powiązana jest z wieloma rodzajami raka.

Staw (łac. articulatio) – ruchome połączenie między składnikami szkieletu (zewnętrznego lub wewnętrznego). Stawy występują u stawonogów (Arthropoda) oraz kręgowców (Vertebrata). U tych ostatnich stawy są określane, ze względu na specyficzną budowę, jako połączenia maziowe (juncturae synoviales). W stawach (tak jak w łożyskach wielu maszyn) największym problemem jest tarcie i dlatego powierzchnie stawowe pokryte są bardzo odporną na ścieranie chrząstką szklistą.

Błona maziowa wytwarza maź (jasną ciecz zawierającą kuleczki tłuszczu oraz mucynę), która wypełnia przestrzeń między kościami, umożliwia ich przyczepność względem siebie a także zmniejsza tarcie powierzchni zachodzące w stawie podczas wykonywania ruchów.

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).