|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Pogrzeb doc. dr. hab. Andrzeja Lisickiego odbył się w czwartek 1 września w Warszawie. Astronom zmarł 24 sierpnia w wieku 84 lat. Andrzej Lisicki ukończył studia astronomiczne w 1952 roku w Toruniu, a doktorat uzyskał w 1961 roku... Prof. Andrzej Skowroński z Wydziału Matematyki i Informatyki UMK został wybrany na członka korespondenta Polskiej Akademii Nauk w Wydziale III Nauk Matematycznych, Fizycznych i Chemicznych.
Tym samym prof. Skowroński znalazł się w elitarnym gronie w... Prof. Andrzej Kajetan Wróblewski, zaliczający się do grona światowej sławy fizyków i jeden z głównych twórców warszawskiej szkoły fizyki cząstek, odnowił doktorat na Uniwersytecie Warszawskim. Uroczystość odbyła się w poniedziałek w siedzibie uczelni... Prof. Andrzej Woszczyk, zasłużony polski astronom, zmarł w niedzielę wieczorem w Bydgoszczy. Miał 76 lat - poinformował Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu.Andrzej Woszczyk urodził się 2 marca 1935 roku w Chorzelach. W 1951 r. ukońc... W wieku 71 lat zmarł wybitny karnista, kierownik Katedry Prawa Karnego i Kryminologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu prof. Andrzej Marek. Był m.in. członkiem komisji zajmujących się reformą i kodyfikacją prawa karnego. Andrzej...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Towarzystwo ożralców i opilcówCzy wiesz że...? Zakon krzyżacki – pełna nazwa brzmi: Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie (Zakon Krzyżacki, Zakon Niemiecki, łac. Ordo fratrum domus hospitalis Sanctae Mariae Theutonicorum in Jerusalem, Ordo Teutonicus, OT, niem. Orden der Brüder vom Deutschen Haus Sankt Mariens in Jerusalem, Deutscher Orden, DO) – zakon rycerski, jeden z trzech największych, obok joannitów i templariuszy, które powstały na fali krucjat w XII wieku. Zakon na wiele setek lat opanował obszary późniejszych Prus Wschodnich oraz dzisiejszej Łotwy i Estonii tworząc z tych ziem Prusy Zakonne. Zakon podbił także niektóre ziemie Polski i Litwy. Pietro Aretino właściwie Pietro Bacci (ur. 20 kwietnia 1492, zm. 21 października 1556) – pisarz włoski, wybitny twórca wczesnego renesansu, autor listów poświęconych aktualnym problemom politycznym, ukazujących obyczajowość dworu i mieszczaństwa. Nazywany często "Biczem Książąt". Znany zarówno ze skandalizujących dialogów opisujących życie seksualne kurtyzan (Ragionamenti), jak i z dzieł o tematyce głęboko religijnej. Uznawany za twórcę literackiej pornografii. Legenda (łac. legenda – to co powinno być przeczytane) – w literaturze opowieść posługująca się elementami niezwykłości oraz cudowności, związanej z życiem świętych i męczenników. Informuje o powstaniu jakiegoś miasta lub państwa, zawiera zdarzenia historyczne, najczęściej występuje w niej jakiś bohater lub rycerz. Często osnuta na wątkach ludowych i apokryficznych; rozpowszechniona w średniowieczu. Pierwotnie przekazywana ustnie, następnie zapisywana. Towarzystwo ożralców i opilców (łac. bibones et comedones) – grupa "hulaków, biboszy i amantów", działająca na dworze Zygmunta Starego i wykpiwająca ówczesne obyczaje dworskie, ciesząca się względami monarchy, który był pogodnego i tolerancyjnego usposobienia. Najbardziej wyrazistymi członkami grupy byli: Andrzej Krzycki, Jan Dantyszek, Korybut Kosztyrski (lub Koszyrski), Jan Zambocki oraz Mikołaj Nipszycki. Jan Dantyszek (łac. Dantiscus), właściwie Johann(es) von Hoefen herbu Dantyszek, przydomek Flachsbinder (ur. 1 listopada 1485 w Gdańsku, zm. 27 października 1548 w Lidzbarku Warmińskim) – polski podróżnik, dyplomata, biskup chełmiński rezydujący w Lubawie (od 1530), warmiński (1537), poeta polsko-łaciński okresu renesansu, sekretarz królewski, pisał miłosne elegie. Najbardziej znany utwór Dantyszka to metafizyczny Nagrobek sobie samemu. Pierwszy w historii polskiej dyplomacji ambasador.
Łukasz Górnicki herbu Ogończyk (ur. 1527 w Oświęcimiu, zm. 22 lipca 1603 w Lipnikach pod Tykocinem) – polski humanista renesansowy, poeta, pisarz polityczny, tłumacz, sekretarz królewski Zygmunta Augusta 1559 i jego bibliotekarz, starosta niegrodowy tykociński 1571, starosta wasilkowski 1576. Towarzystwo składało się zarówno z braci jak i sióstr. Na dworze królewskim najbardziej obawiano się Krzyckiego (zwanego polskim Aretinem), który władał ciętym i zjadliwym językiem, a swoje dowcipy chętnie przelewał na papier. Do historii przeszedł jego zatarg ze Stanisławem Tarłą, sekretarzem królewskim, który postanowił niewielkim poematem uwiecznić zwycięstwo Zygmunta I nad Krzyżakami. Ów niezbyt udany utwór został wykradziony przez Jana Wilamowskiego, a Krzycki rozprowadził go, poprzedzając następującą przedmową: Zygmunt I Stary, lit. Žygimantas Senasis, biał. Жыгімонт Стары (ur. 1 stycznia 1467 w Kozienicach, zm. 1 kwietnia 1548 w Krakowie) – od 1506 król polski i wielki książę litewski. Przedostatni z dynastii Jagiellonów na tronie polskim.
Kiła (łac. lues, syphilis, gr. syphlos, brudny) – choroba przenoszona głównie drogą płciową, wywoływana przez krętka bladego (łac. Treponema pallidum ssp. pallidum). Do zakażenia może również dojść drogą przezłożyskową. Hulacy spod znaku towarzystwa odznaczali się nie tylko na polu poezji – znana jest historia konfliktu Jana Zambockiego z Andrzejem Zakrzewskim, zakończona pojedynkiem na broń ostrą (poległ tylko koń). Bibones et comedones rozpadli się dopiero pod koniec lat dwudziestych XVI wieku, do czego zapewne przyczynkiem stała się śmierć Kosztyrskiego w 1528 r. Według legendy, do grobu zapędziła go późno poślubiona żona ("fale miłości przepłynął, aby w porcie utonąć", pisał Krzycki), jednakże fakty wskazują na zaawansowany stan syfilisu (zwanego wtedy chorobą francuską lub galijską). Kosztyrski cieszył się największą estymą wśród komilitonów, za sprawą bujnego dowcipu, dzięki któremu potrafił bawić towarzyszy krotochwilami i dykteryjkami nawet przez kilka godzin. Andrzej Krzycki, Cricius, herbu Kotwicz (ur. 7 lipca 1482 w Krzycku w Wielkopolsce, zm. 10 maja 1537 w Skierniewicach) – arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski, sekretarz królowej Bony, polityk, mecenas sztuki, poeta staropolski piszący po łacinie, humanista.
Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski). Łukasz Górnicki, pisząc swojego Dworzanina polskiego, wzorował się na postaciach towarzystwa. Bibliografia
Linki zewnętrznePowyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
