Gitara basowa − instrument strunowy szarpany, najczęściej elektryczny, z progami na podstrunnicy (gryfie); stosuje się także gitary basowe bezprogowe (fretles, z ang. fretless). Gitara basowa — podobnie jak kontrabas — transponuje o oktawę w dół. Tradycyjne gitary basowe mają cztery struny E1, A1, D, G, czyli wydają dźwięki odpowiednio: 41,2 Hz, 55 Hz, 73,4 Hz i 98 Hz. Łączna skala gitary basowej obejmuje dźwięki (w brzmieniu) od E1 do g, jest więc identyczna ze skalą kontrabasu 4-strunowego. Oprócz tradycyjnego stroju EADG, głównie w muzyce cięższej stosuje się strój obniżony, gdzie o ton niżej stroi się całą gitarę (DGCF) lub tylko najniższą strunę (DADG). Oprócz czterostrunowych, istnieją także modele pięciostrunowe (z dodatkową dolną struną H2 lub C1) (jak kontrabas 5-strunowy, orkiestrowy), sześciostrunowe (jak pięciostrunowy plus górna struna C), ośmiostrunowe (gdzie dla każdej struny, takiej jak w gitarze czterostrunowej jest dodana druga strojona o oktawę wyżej) oraz dwunastostrunowe, spokrewnione z Chapman stickami. Firma Modulus wyprodukowała w latach 80 XX w. osiemnastostrunową gitarę basową (jej szyjka ma 6 cali szerokości). Osoba grająca na gitarze basowej to basista. Gitara basowa zazwyczaj należy do sekcji rytmicznej zespołu muzycznego w muzyce rozrywkowej, jednak obecnie jest często wykorzystywana jako instrument solowy.

Uriah Heep – brytyjska grupa rockowa utworzona w 1969 roku. Stylistycznie osadzona w hard rocku, rocku psychodelicznym i rocku progresywnym. Nazywana często żartobliwie mianem "Beach Boysów heavy metalu". Zwłaszcza w początkowym okresie działalności charakteryzowała się melodyjnymi utworami z bogatymi partiami wokalnymi i wyrazistym brzmieniem gitar oraz instrumentów klawiszowych. Nazwa zespołu to imię i nazwisko jednego z bohaterów powieści Karola Dickensa zatytułowanej David Copperfield.

Wishbone Ash – brytyjska grupa rockowa powstała w 1969 r. Sprawą sporną jest zaliczenie jej do określonego gatunku. Jedni są skłonni uznać ją za progresywną, inni muzykę jej uznają za najbardziej wysublimowaną odmianę hard rocka. Z cała pewnością grupa zbliżyła do siebie oba te gatunki – szczególnie albumy Wishbone Ash, Pilgrimage i Argus posiadają cechy ich obu. Wyrafinowane i złożone brzmienie Wishbone Ash oparte było na duetach gitar elektrycznych. Grupa była pierwszą, która w instrumentarium wprowadziła dwie gitary prowadzące. Okresem największej popularności zespołu były lata siedemdziesiąte. Potem wskutek ogólnego spadku zainteresowana hard rockiem i rockiem progresywnym, przeszedł szereg zmian personalnych, popadając w stagnację.