Trieste - batyskaf - Polski Serwis Naukowy

Trieste to batyskaf, który w roku 1960 dotarł do najgłębszego punktu na Ziemi – Głębi Challengera (głębokość – 10 912 metrów), znajdującego się w Rowie Mariańskim.

Opis batyskafu

Schemat budowy

Projektantem batyskafu był szwajcarski naukowiec August Piccard. Kulista kapsuła batyskafu została wyprodukowana przez włoską firmę Acciaierie Terni natomiast górna część została zbudowana przez firmę Cantieri Riuniti dell' Adriatico z siedzibą w wolnym mieście Triest (wówczas na terytorium Wolnego Terytorium Triestu).

Waszyngton, D.C., formalnie Dystrykt Kolumbii (ang. Washington, D.C. /ˈwɒʃɪŋtən ˌdiːˈsiː/, District of Columbia), potocznie nazywany Waszyngtonem, Dystryktem lub po prostu D.C. – założona 16 lipca 1790 stolica Stanów Zjednoczonych.

William McGuire "Bill" Bryson (ur. 8 grudnia 1951 w Des Moines) to amerykański pisarz, autor książek podróżniczych, popularnonaukowych oraz dotyczących języka angielskiego.

Po raz pierwszy batyskaf został użyty 26 sierpnia 1953 w pobliżu wyspy Capri na Morzu Śródziemnym.

W 1957 kupiła go Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych.

Zanurzenie na dno Rowu Mariańskiego

Batyskaf

Ładowanie żelaznego balastu na pokład.

W listopadzie 1959 rozpoczął się Projekt Nekton, mający na celu zbadanie Rowu Mariańskiego. 23 stycznia 1960 oficer marynarki Don Walsh i syn konstruktora batyskafu, Jacques Piccard, zeszli na dno najgłębszego punktu na Ziemi. Aparatura pokładowa wskazywała wówczas głębokość 11 521 metrów, jednak po wynurzeniu dokonano korekty pomiarów dającą rezultat 10 916 metrów. Pomiary z lat późniejszych wskazywały głębokość w tym miejscu wynoszącą ok. 10 912 metrów.

Ziemia (łac. Terra) − trzecia licząc od Słońca, a piąta co do wielkości planeta Układu Słonecznego. Pod względem średnicy, masy i gęstości jest to największa planeta skalista Układu.

USS Thresher (SSN-593) – amerykański myśliwski okręt podwodny z napędem atomowym. "Thresher" był okrętem prototypowym (wiodącym), pierwszą wybudowaną jednostką swojego typu Thresher. 10 kwietnia 1963 roku okręt zatonął w czasie prób zdawczo-odbiorczych po remoncie w stoczni wraz z całą 129 osobową załogą i obecnymi pod jego pokładem pracownikami stoczni Portsmouth Naval Shipyard. Katastrofa tej jednostki, jakkolwiek chronologicznie druga w powojennej historii amerykańskiej marynarki wojennej, była najtragiczniejszą pod względem liczby ofiar katastrofą okrętu podwodnego z napędem atomowym. Nazwa okrętu pochodziła od jednego z gatunków rekinów.

Zanurzanie zajęło ponad 9 godzin. Na dnie udało się nawiązać kontakt ze statkiem na powierzchni – przesłanie głosu za pomocą sonaru trwało 7 sekund w jedną stronę. Temperatura wewnątrz batyskafu wynosiła 7 stopni Celsjusza.

Batyskaf Trieste był również używany do poszukiwania zatopionego USS "Thresher" (SSN-593) w głębinach Oceanu Atlantyckiego.

Linki zewnętrzne

W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Trieste (batyskaf)

Naval Historical Center – krótki opis batyskafu (ang.). [dostęp 2010-10-05].

Historic Naval Ships Association – zdjęcia i dane o batyskafie (ang.). [dostęp 2010-10-05].

Przypisy

eksponat w U.S. Navy Museum na nabrzeżu Waszyngtonu
W.J. Broad: The Universe Below. Discovering the secrets of the Deep Sea.. Nowy Jork. s. 54.
Robert D. Ballard, Will Hively: The Eternal Darkness. Princeton University Press, 2002, s. 53. ISBN 9780691095547. Cytat: (ang.) "Piccard and Walsh both managed to board the bathyscaph. What they saw on deck was not reassuring. Pounding waves had washed away part of a surface telephone during the tow".
Bill Bryson: Krótka historia prawie wszystkiego. Zysk i S-ka, s. 287. ISBN 9780691095547. Cytat: "Zanurzanie na głębokość 10 918 metrów (...) trwało około czterech godzin. (...) Piccard i Walsh z zaskoczeniem przekonali się, że ich statek zakłócił spokój żyjącej przy dnie płaszczce. (...) Po około dwudziestu minutach (...) Trieste powrócił na powierzchnię. Była to jedyna dotąd wizyta człowieka na tej głębokości.".
The Bathyscaph Trieste Celebrates the 50th Anniversary of the World's Deepest Dive (ang.). US Navy Historical Center, 2 lutego 2010. [dostęp 2011-01-10].