|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Dr Jakub Gismatullin z Instytutu Matematyki Uniwersytetu Wrocławskiego został laureatem drugiej edycji Międzynarodowej Nagrody im. Stefana Banacha za najlepszą pracę doktorską. Zwycięzca otrzymał 20 tys. złotych.Rok temu dr Gismatullin obronił na UWr doktorat w... Stefan Banach uznawany jest za jednego z najwybitniejszych matematyków ostatniego stulecia - napisali senatorowie w uchwale w 120. rocznicę urodzin uczonego. Zachęcają też "do refleksji nad rolą matematyki w rozwoju intelektual... Prof. Tomasz Downarowicz z Instytutu Matematyki i Informatyki Politechniki Wrocławskiej otrzymał nagrodę im. Stefana Banacha. Jest to jedna z najbardziej prestiżowych wyróżnień w Polsce przyznawana przez Polskie Towarzystwo Matematyczne za osiągnięcia w d... W ciągu ostatnich kilku lat postęp w dziedzinie nauki o metamateriałach zbliżył badaczy do urzeczywistnienia pomysłu stworzenia realnej wersji bajkowej „czapki-niewidki”. Projektowane obecnie materiały o niezwykłych właściwościach ... Przestrzeń kosmiczna staje się strategicznym sektorem biznesu, a Europa i Włochy muszą zapewnić sobie utrzymanie czołowej pozycji w tej dziedzinie, stwierdza Umberto Guidoni, włoski deputowany do Parlamentu Europejskiego i były astronauta.
Wypowi...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Twierdzenie o zbiorze wypukłymCzy wiesz że...? Julian Musielak (ur. 7 listopada 1928 w Poznaniu) - polski matematyk, profesor zwyczajny. Zajmuje się przestrzeniami funkcyjnymi (od m.in. jego nazwiska pochodzi nazwa przestrzeni Musielaka-Orlicza) oraz teorią całki dla funkcji o wartościach wektorowych. Autor monografii Orlicz Spaces and Modular Spaces, Springer Lecture Notes in Mathematics, 1983 oraz podręcznika akademickiego do analizy funkcjonalnej Wstęp do analizy funkcjonalnej, PWN 1989 (wydanie drugie zmienione). Przestrzeń unormowana – przestrzeń liniowa, dla elementów której określone jest pojęcie normy będące bezpośrednim uogólnieniem pojęcia długości wektora w przestrzeni euklidesowej. Przestrzenie unormowane pojawiają się w naturalny sposób w analizie matematycznej oraz innych działach matematyki takich jak, na przykład, rachunek prawdopodobieństwa czy równania różniczkowe. Szczególnie istotne z punktu widzenia szeroko pojętych zastosowań są przestrzenie Banacha, tzn. przestrzenie unormowane mające pewną dodatkową własność, związaną z ich strukturą metryczną. Historycznie to własnie pewne konkretne przestrzenie Banacha, które jako pierwsze pojawiły się w kręgu zainteresowań matematyków pierwszej połowy XX w., stały się podwaliną powstania abstrakcyjnej (aksjomatycznej) teorii przestrzeni unormowanych. Teoria przestrzeni unormowanych, a szczególnie teoria przestrzeni Banacha jest jedną z głównych gałęzi analizy funkcjonalnej. Twierdzenie o zbiorze wypukłym - w analizie funkcjonalnej, twierdzenie mówiące że w dowolnym niepustym, domkniętym i wypukłym podzbiorze przestrzeni Hilberta istnieje punkt który realizuje infimum norm elementów tego zbioru. Twierdzenie o zbiorze wypukłym zdecydowanie odróżnia przestrzenie Hilberta od pozostałych przestrzeni Banacha (w których teza twierdzenia nie musi być prawdziwa). Formalnie: Analiza funkcjonalna – dział analizy matematycznej zajmujący się głównie badaniem własności przestrzeni funkcyjnych. Rozwinął się w trakcie studiów nad odwzorowaniami zwanymi transformacjami lub operatorami (przede wszystkim nad transformacją Fouriera) oraz równaniami różniczkowymi i całkowymi.
Wydawnictwo Naukowe PWN SA – polskie wydawnictwo z siedzibą w Warszawie, założone w 1951, w obecnej formie prawnej działające od 1997. Jednostka dominująca grupy kapitałowej, w skład której wchodzi kilkanaście przedsiębiorstw, głównie wydawnictw. Twierdzenie o zbiorze wypukłymJeśli to istnieje element Twierdzenie o zbiorze wypukłym stosuje się np. w dowodzie twierdzenia o rzucie ortogonalnym. Bibliografia
Czy wiesz że...? beta Zbiór wypukły – intuicyjnie, podzbiór pewnej przestrzeni euklidesowej, o tej własności, że dowolny odcinek, którego końce należą do tego zbioru, w całości się w nim zawiera.
Twierdzenie o rzucie ortogonalnym (prostopadłym) – twierdzenie teorii przestrzeni Hilberta gwarantujące, iż dla dowolnej domkniętej podprzestrzeni liniowej przestrzeni Hilberta znaleźć można taką podprzestrzeń liniową, że przestrzeń wyjściowa będzie topologiczną sumą prostą obu, a każde dwa elementy wspomnianych podprzestrzeni będą do siebie ortogonalne (prostopadłe).
Kres (kraniec) dolny (również łac. infimum) oraz kres (kraniec) górny (także łac. supremum) – w matematyce pojęcia oznaczające odpowiednio: największe z ograniczeń dolnych oraz najmniejsze z ograniczeń górnych danego zbioru, o ile takie istnieją. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
jest niepustym, domkniętym i wypukłym podzbiorem przestrzeni Hilberta oraz
,
taki, że 
.