Split levels (ang.) - w architekturze układ kondygnacji w budynku polegający na ich wzajemnym zazębianiu się. Najczęściej spotykaną formą jest przesunięte o wysokość połowy kondygnacji położenie stropów jednej połowy rzutu budynku w stosunku do drugiej, przy czym poszczególne półpiętra mogą tworzyć odrębne jednostki funkcjonalne lub stanowić całość. Temat split levels był bardzo popularny w architekturze modernizmu krytycznego i poszukującego, z lat 50. i 60. XX w.. W Polsce rozwiązanie to spotyka się często w domach jednorodzinnych.

Wieżowiec (drapacz chmur) to bardzo wysoki, wielokondygnacyjny budynek zdolny (w przeciwieństwie do innych konstrukcji, takich jak wieże i maszty) tworzyć warunki do życia i zamieszkania. Wprawdzie nie istnieją żadne ogólne oficjalne regulacje, ale oprócz wysokości, również inne kryteria, takie jak kształt, wygląd, lokalizacja i obecność innych budynków, mogą wpłynąć na sklasyfikowanie budynku jako wieżowca. W Stanach Zjednoczonych istnieje niepisana reguła, według której za wieżowiec uznawany jest budynek o wysokości przekraczającej 150 m. W innych rejonach świata niższy budynek również może zostać uznany za drapacz chmur, zwłaszcza jeśli dominuje nad otoczeniem. Wieżowce przekraczające 300 m (1000 stóp) są czasami określane mianem superwysokich. Wieżowca nie powinno mylić się z nieco ogólniej sformułowanym terminem wysokościowiec. Według definicji Emporis Data Committee, wysokościowiec to budynek mający przynajmniej 35 m (115 stóp) wysokości, podzielony regularnie na piętra. Wszystkie wieżowce są wysokościowcami, lecz tylko najwyższe wysokościowce są wieżowcami. Za miejsce narodzin drapaczy chmur powszechnie uznaje się Chicago.