|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Konferencja poświęcona prezentacji i dyskusji nad projektami badań, których celem jest stworzenie nowej syntezy dziejów społecznych Drugiej Rzeczypospolitej odbędzie się w dniach 28-29 października. Spotkanie organizuje Pracownia Przeobrażeń Społecznych XIX i XX wieku IH PAN.Podczas ... Prof. Andrzej Bylicki, chemik, autor wielu publikacji i patentów zmarł w wieku 94 lat w Warszawie - poinformowała rodzina naukowca.Prof. Bylicki był bliskim współpracownikiem prof. Wojciecha Świętosławskiego, wybitnego polskiego fizykochemika; prezesem F... Analizy wojny polsko-rosyjskiej (1919-1920) z perspektywy dziewięćdziesięciolecia podejmą się uczestnicy międzynarodowej konferencji, którą 10 czerwca organizuje w Warszawie Wydział Bezpieczeństwa Narodowego Akademii Obrony Narodowej."Analiza będzie prowadzo... 28 czerwca w ramach seminariów otwartych Instytutu Kultur Śródziemnomorskich i Orientalnych PAN w Warszawie wystąpi dr Stefan Jakobielski. Podczas wykładu pt. "50 lat po Faras" naukowiec przedstawi podsumowanie wyników badań ostatnich 50 lat prowadzonych w... Unikalny pokaz legionowej fotografii stereoskopowej przy użyciu banaskopu konstrukcji prof. Grzegorza Banaszkiewicza z Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie towarzyszyć będzie otwarciu wystawy oraz sesji popularnonaukowej "Do Niepodległej Polski Leg...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 TyszkiewiczowieCzy wiesz że...? Michał Tyszkiewicz (Michał Zygmunt Antoni Maria Tyszkiewicz-Łohojski, ur. 25 maja 1903, zm. 21 marca 1974) - hrabia, ziemianin, urzędnik MSZ, autor tekstów piosenek. Maria Janina Maja Komorowska-Tyszkiewicz (ur. 23 grudnia 1937 w Warszawie) – polska aktorka teatralna i filmowa, profesor Akademii Teatralnej w Warszawie. Dwukrotnie otrzymała nagrodę za pierwszoplanową rolę kobiecą na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych: w 1975 roku za rolę w filmie Bilans kwartalny i w 1996 roku za rolę w filmie Cwał. Język litewski (lietuvių kalba) - język z zespołu wschodniobałtyckiego języków bałtyckich, którym posługuje się ok. 5 mln osób. Oprócz Litwy językiem tym posługują się Litwini zamieszkujący na zachodzie Białorusi i północno-wschodniej Polsce (Suwalszczyzna), a także w Rosji, Łotwie oraz emigranci w USA, Kanadzie, Australii, Niemczech. Jest językiem urzędowym Litwy. 
 
Tyszkiewiczowie (lit. Tiškevičiai ) herbu Leliwa – litewsko-polska rodzina arystokratyczna pochodząca z Wielkiego Księstwa Litewskiego. Posiadają tytuł hrabiowski. Forma żeńska Tyszkiewicz/Tyszkiewiczowa, panna Tyszkiewiczówna, w liczbie mnogiej Tyszkiewiczowie. Historia roduWywodzą się od ruskiego bojara Kalenika Miszkowicza, posiadacza w XV wieku z nadania księcia wołyńskiego Świdrygiełły dóbr w ziemi kijowskiej. W XVI wieku potomkowie Kalenika – Wasyl (syn Tyszki), Gawryło i Michaił, wówczas dworzanie hospodara litewskiego, stali się posiadaczami majątków w powiecie słonimskim na Litwie. Wasyl, który pełnił urząd wojewody podlaskiego, a potem smoleńskiego, w 1569 roku stał się hrabią z nadania Zygmunta Augusta. Z kolei Gawryło (Gabriel) miał potomka Szczęsnego Tyszkiewicza, stolnika derpskiego i powiatowego rotmistrza grodzieńskiego pospolitego ruszenia, męża Eufrazyny z Tyszkiewiczów, stolnikówny słonimskiej. W połowie XVII wieku stał się on właścicielem Krzywego Stoku (Tabeńszczyzny, później Różanegostoku), założenia dworsko-ogrodowego istniejącego od lat 80. XVI wieku, należącego przedtem do spadkobierców kawalkatora Zygmunta Augusta Scipiona del Campo. Szczęsny i Eufrozyna byli fundatorami kościoła i klasztoru dominikanów w folwarku Różanystok w ich posiadłościach. Hrabia – tytuł szlachecki, w Polsce od wyrazu grabia i grof, wyraz pochodzenia czeskiego i niemieckiego, w czasach wczesnośredniowiecznych comes, jednakże średniowieczni comites byli wyższymi urzędnikami, kasztelanami oraz wojewodami.
Stolnik - w Polsce do XIII w. urzędnik sprawujący pieczę nad stołem panującego. Do jego obowiązków należało nakrycie stołu do uczty, a w czasie jej trwania kierowanie podawaniem potraw. W okresie rozbicia dzielnicowego stolnik miał zastępcę podstolego. W XIV-XVI w. honorowy urząd ziemski. W Koronie i na Litwie istniały urzędy stolnika wielkiego, m.in. król Stanisław August Poniatowski był w latach 1755-1764 stolnikiem wielkim litewskim. Znani TyszkiewiczowieOsoby skoligaconePałace TyszkiewiczówZobacz teżPrzypisy
Linki zewnętrzneHrabia Ludwik Tyszkiewicz herbu Leliwa (ur. 1748 – zm. 26 czerwca 1808) – hetman polny litewski od 1780, marszałek wielki litewski od 1793, podskarbi wielki litewski od 1791, generał-adiutant od 1772, pisarz wielki litewski 1775-1780, marszałek Trybunału Litewskiego, rosyjski rzeczywisty tajny radca, odznaczony Orderem Świętego Stanisława (1778) i rosyjskim Orderem św. Andrzeja Powołańca (1787)[1].
Czerwony Dwór (lit. Raudondvaris) - osiedle (lit. gyvenvietė, duża wieś) w gminie rejonowej Kowno położona na zachód od Kowna u zbiegu rzek Niemna i Niewiaży. 4092 mieszkańców. Siedziba starostwa. We wsi zachowany zamek z XVII wieku i dwór.
Czy wiesz że...? beta Konstanty Tyszkiewicz, hrabia, (ur. 1806 w Łohojsku (Białoruś) - zm. 1868 w Mińsku), brat Eustachego, archeolog i krajoznawca; badacz pradziejów Litwy i Białorusi, główne prace: Wiadomości historyczne o zamkach, horodyszczach i okopiskach starożytnych na Litwie i Rusi Litewskiej (1859), O kurhanach na Litwie i Rusi Zachodniej (1868).
Pałac Tyszkiewiczów w Wace Trockiej (lit. Trakų Vokės grafų Tiškevičių rūmai) - pałac należący do rodziny Tyszkiewiczów położony w Wace Trockiej, obecnie siedziba Królewskiego Związku Szlachty Litewskiej.
Eustachy Tyszkiewicz hrabia herbu Leliwa (ur. 6 kwietnia 1814 w Łohojsku, zm. 27 sierpnia 1873 w Wilnie), polski archeolog, historyk, kolekcjoner, badacz pradziejów ziem białoruskich i litewskich, działacz społeczny; brat Konstantego.
Hanka Ordonówna, Ordonka, właściwie Maria Anna Tyszkiewicz, z domu Pietruszyńska, pseud. Weronika Hort (ur. 25 września 1902 w Warszawie, zm. 8 września 1950 w Bejrucie), polska piosenkarka, tancerka i aktorka.
Bojarzy (z bułgarskiego boliare, boliarin) – w średniowiecznej Bułgarii (do XIV wieku), Wołoszczyźnie, Mołdawii i później na Rusi - wyższa szlachta feudalna, magnaci, wielcy właściciele ziemscy. W Księstwie Moskiewskim, w ramach Dumy Bojarskiej, współuczestniczyli w rządzeniu państwem. W Rosji tytuły bojarskie stosowano do czasów Piotra I Wielkiego, który je zniósł.
Pałac Tyszkiewiczów (zwany czasem pałacem Tyszkiewiczów-Potockich) - gmach, obecnie użyteczności publicznej, znajdujący się przy ul. Krakowskie Przedmieście 32 w Warszawie.
Leliwa (Leliwczyk, Leliwita) – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Leliwa. Według najczęściej cytowanej w dawnych publikacjach opinii Jana Długosza herb ten wywodzi się z Niemiec. Opinii tej nie podziela jednak współczesny historyk Włodzimierz Dworzaczek. Jego zdaniem zarówno ród Leliwitów jak i sam herb ma polską proweniencję. Herb Leliwa występował głównie w ziemi krakowskiej, sandomierskiej oraz na terenie województwa poznańskiego[1]. Spośród ponad 800 rodów[2] używających podstawowej wersji herbu Leliwa do największego znaczenia politycznego oraz statusu majątkowego doszli Tarnowscy, Sieniawscy, Morsztynowie, Hlebowiczowie i Czapscy. Wpływowymi Leliwitami byli też Tyszkiewiczowie, ale im przysługiwała odmiana, Leliwa II. Potwierdzeniem statusu większości tych rodów było otrzymanie tytułów hrabiowskich i stosownych odmian w herbie (patrz sekcja odmiany, wersje arystokratyczne oraz alternatywne przedstawienia herbu). Leliwą pieczętował się także Juliusz Słowacki[3]. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
